Paringsdans

Na een nachtje in het ziekenhuis te hebben doorgebracht mag Dominique met Cat mee naar huis. Daar logeert ze niet alleen; Fiona en Jorinde hebben er eveneens asiel gekregen. Fiona in afwachting van haar huisraad en Jorinde wil haar bezwangerde vriendin voorlopig niet onder ogen komen. Naar aanleiding hiervan ontstaat een discussie over biseksualiteit. Dat brengt Dominique in gewetensnood...
 
Eindelijk was ik weer thuis. Of tenminste, bij Cat thuis, maar ik had voor het eerst sinds weken het gevoel weer een beetje tot rust te kunnen komen. Natuurlijk was de affaire Irma en Eliza nog niet afgerond, maar daar hield de politie zich mee bezig en dat scheelde ons nachtelijke ritten naar Breda, wantrouwen naar vriendinnen die we al jaren kenden en oeverloze discussies over de volgende te nemen stap op weg naar verlossing. Met name Fiona leek eindelijk weer een beetje tot zichzelf te komen, hoewel haar gevoelens voor Eliza nog niet helemaal waren gesleten. 
 
We bivakkeerden gezellig met z’n vieren in Cat’s huis. Fiona omdat het nu eenmaal onleefbaar is in een kaal huis, ik omdat ik voorlopig niet in mijn eigen bed wilde slapen na Eliza en Irma daarin aan te hebben getroffen en Jorinde omdat zij en Tamar geplaagd werden door relatie-inflatie.
 
Ik lag op de bank en keek hoe Cat druk heen en weer liep tussen de keuken en de kamer om ons van drankjes en hapjes te voorzien. We hadden kennelijk iets te vieren, al was nog niet geheel duidelijk wat precies. Fiona en Jorinde vochten in gedachten met de demonen die hen plaagden en Cat was simpelweg oprecht blij dat ik weer bij haar was. We hadden elkaar een beetje verwaarloosd. Ik was de afgelopen tijd meer bij Fiona geweest dan bij haar. Ze had me alle ruimte gegeven en zich daar niet een keer over beklaagd. Ik vond haar geduld bewonderenswaardig en hield zo mogelijk nog meer van haar dan voorheen.
 
“Voor jou even geen alcohol schat, dat hoofd is al beneveld genoeg.” Ze zette een glas cola voor me neer, kuste me vluchtig op mijn kin en verdween weer in de keuken.
“Dat geldt hopelijk niet voor ons, want ik kan wel wat sterkers gebruiken dan de roestoplossing die zij naar binnen moet gieten”, riep Fiona Cat achterna,
Cat grinnikte en kwam terug met de fles Campari en een biertje voor Jorinde. Fiona richtte zich op uit de tweezitsbank en schonk zichzelf in. “Proost.”
 
Ze hief haar glas. “Op een ellendig saai leven zonder borderliners en ander psychiatrisch gespuis.”
 
Jorinde trok haar blikje open. “Nou ik geef het je te doen in dit lesbowereldje.”
 
Cat nestelde zich op de bank waarop ik lag en worstelde zich onder mijn benen. Ze streelde ze zacht en knipoogde naar me. “Gaat het?”
Ik knikte. “Ik lig hier prima.”
Fiona keek naar Jorinde en vouwde haar benen onder haar achterwerk. “Hoe kan het nou dat het zover is gekomen met jullie, het ging juist weer beter.”
Jorinde nam een slok en schudde haar hoofd. “Weet je, daar kan ik niet eens fatsoenlijk antwoord op geven. We kennen elkaar al zestien jaar en de laatste tijd lijken we in een put te zijn gevallen waar we geen van beide uit weten te klimmen.”
“Volgens mij doordat jullie ieder in een andere put terecht zijn gekomen”, merkte Cat op.
 
“Oh, dus jullie hebben ieder je eigen put?” vroeg Fiona en rolde met haar ogen.
Jorinde trok een gezicht. “Het is allemaal begonnen toen ik verliefd werd op een ander. Vraag me niet hoe het zo kwam, die discussie hebben we hier aan tafel al eens gevoerd, (zie PD 21) het is nu eenmaal gebeurd.”
“Maar dat hebben jullie toch overleefd en je ziet dat meisje toch niet meer?” vroeg ik.

Ze haalde haar schouders op. “Nou ja, overleefd. Het ging weer beter, ja.”
‘En ineens werd Tamar verliefd, op een jongen nog wel”, zei Fiona met licht afgrijzen.
“Nee, ze is niet verliefd. We hadden na ellenlange gesprekken met elkaar afgesproken er een soort open relatie op na te houden, zodat we allebei konden uitvogelen of we nog wel samen verder wilden.”
 
Cat opende haar mond om iets te zeggen, maar ik legde mijn hand op haar arm, waarna ze haar woorden weer inslikte. Ik wist hoe Cat tegenover het fenomeen ‘open relatie’ stond en een dergelijke discussie leek me nu niet relevant.
 
“Anyway, we maakten de afspraak dat we dan maar moesten uitproberen hoe het zou zijn met iemand anders. Om het spannender te maken.”
“Jullie seksleven lag op z’n gat”, vatte Fiona voor haar samen.
Jorinde stak een sigaret op. “Ja, zo kun je het ook stellen.”
Cat kruiste haar armen voor haar borst en kon het toch niet laten daar wat dieper op in te gaan. “Maar is het dan niet verstandiger eerst eens te zien wat er aan jullie relatie mankeert, in plaats van het meteen maar buiten de deur te zoeken?”
Jorinde wuifde haar opmerking weg. “Joh, je wilt niet weten wat we allemaal al hebben geprobeerd. De ene therapie na de andere, seksspelletjes die je je ergste vijand nog niet toewenst.”
“Oh?” Fiona veerde op. “Zoals?”
“SM, dat soort dingen.”
 
We lachten en zagen de yuppieachtige Jorinde en de stijve Tamar al in het leer door de kamer paraderen, elk getooid met zware artillerie om elkaar eens flink te grazen te nemen.
 
“Is dat nou echt zo opwindend?” vroeg Cat zich hardop af.
Jorinde schudde haar hoofd. “Nou ja, dat je een rollenspel speelt, soit, maar zodra er tepelklemmen en buttpluggen aan te pas komen hoef ik niet meer hoor.”
“Buttpluggen?” vroeg ik met grote ogen. “Wat moet ik me daarbij voorstellen?”
“Een goedgevuld achterwerk waarmee je een week niet kunt zitten”, legde Fiona gedecideerd uit. “Die tepelklemmen zijn trouwens ook heel handig om de was mee op te hangen.”
 
Jorinde zuchtte. “De bottomline is...”
“Leuke woordspeling trouwens, in dit geval”, onderbrak Fiona haar en schonk nog maar eens in.
Jorinde wierp haar een vernietigende blik toe en draaide haar hoofd weer naar Cat en mij. “...dat het inderdaad geen reet hielp. We bereikten eerder het tegenovergestelde. Op den duur hadden we helemaal geen behoefte meer aan seks. Niet als het zo moest.”

“Maar”, zei Cat en er verscheen een diepe rimpel in haar voorhoofd.,“waarom ging ze dan met die collega mee, die kerel? Tamar valt toch helemaal niet op mannen, ze is toch niet ineens Bi?”
“Nee, maar volgens mij hoef je niet Bi te zijn om seks te kunnen hebben met iemand van hetzelfde, of in dit geval juist andere geslacht”, zei Jorinde. Ze schudde haar lange blonde haar naar achteren en blies een rookwolk richting het plafond, dat toch al een witbeurt kon gebruiken.
 
“Nou ja, of zorg dan dat je het veilig doet. Nu zit ze met de erfenis van een nacht die ze waarschijnlijk toch al zo snel mogelijk wilde vergeten”, zei Cat.
Fiona verslikte zich en keek met grote ogen naar Jorinde. “Je wilt toch niet zeggen dat ze...”
“Zwanger is?” maakte Jorinde haar zin af. “Ja.”
 
Fiona zeeg weer terug in de kussens. “Mijn god, in een keer raak, hoe krijgt ze ’t voor elkaar.”
 
“Maar om nog even terug te komen op wat je net zei, dat je niet persé Bi hoeft te zijn om het in dit geval met een man te kunnen doen”, richtte Cat zich weer tot Jorinde, “het zou mij tot nadenken stemmen. Is dat niet juist jullie probleem als het gaat om seks, het feit dat Tamar het klaarblijkelijk ook met mannen wil doen?”
Jorinde schudde resoluut haar hoofd. “Nee, dat heeft ze nooit gewild.”
“Maar hoe weet je dat zo zeker? Waarom zou ze dan nu wel bij de eerste de beste keer dat die gelegenheid zich voordoet met een vent het bed inkruipen? Ze had toch ook op zoek kunnen gaan naar een vrouw?”
Daar leek Jorinde nog niet echt over na te hebben gedacht.
 
Fiona hanteerde de fles nog maar eens. “Nou ik zou het niet kunnen.”
“Wat, naar bed met een vent?” vroeg ik.
“Ja, ik ben echt honderd procent lesbisch.”
“Maar je hebt het toch wel eens met een jongen gedaan?” vroeg Jorinde aan haar.
“Jawel, vroeger, toen ik veertien was, waarna ik zeker wist dat dat zich nooit meer zou herhalen.”
“Maar technisch gezien klopt de stelling dan toch niet helemaal. Je wist dus al dat je lesbisch was, maar toch ging je met een jongen naar bed, zoals zo veel lesbische vrouwen hun carrière zijn begonnen. Dat betekent dat lesbische vrouwen wel degelijk seks kunnen hebben met een man. Het lijkt mij dan eerder een kwestie van niet willen.”
“Hier kunnen we oeverloos over doorzagen natuurlijk”, zei ik lichtelijk vermoeid.
 
“En jij?” vroeg Jorinde aan Cat. “Ben jij wel eens met een jongen naar bed geweest?”
Cat vouwde een blonde lok achter haar oor en knikte. “Meerdere keren zelfs, ik had een vriendje tussen m’n vijftiende en mijn zeventiende. Maar of ik het nu nog zou kunnen? Nee, moet er niet aan denken.” Ze keek me liefdevol aan en streelde met een vinger over mijn wang.
 
“En jij lieverdje, wanneer heb jij voor het laatst een ventieltje laten leeglopen?”
 
Ik hekelde deze gewetensvraag en keek haar lang aan. Er waren een aantal dingen uit mijn nabije verleden die ik Cat nog niet had verteld en een ervan was mijn rendez-vous met John...