Paringsdans

Dominique en Jorinde hebben beide relatieproblemen en voorlopig onderdak gevonden bij Fiona. Daar is Fiona’s nieuwe liefde Anna inmiddels ook. Jorinde deelt haar sores met Do en behalve dat ook nog iets anders, wat de hele toestand er niet bepaald beter op maakt…
 
“Nou, hier zitten we dan…” zuchtte Jorinde. Ze hing achterover geleund in de grote zwartleren fauteuil. In de ene hand een sigaret, in de andere een biertje.
“Tja”, knikte ik vertwijfeld vanaf de bank en staarde naar de houtnerven in de salontafel recht voor me.
 
“Do, nog een Campari?” vroeg Anna vrolijk vanuit de keuken. De spring in ’t veld had haar plekje duidelijk gevonden. Fiona liep achter haar langs en streek met haar hand plagerig over Anna’s borsten. Die grinnikte ondeugend en kuste Fiona vervolgens vurig op haar mond.
 
Jorinde en ik aanschouwden het tafereel een beetje gelaten.
“Ach gut, kijk de torteltjes…”, zei Jorinde licht spottend.
Ik zuchtte nog maar eens. “Ja. Heerlijk hé, verliefd zijn.”
Jorinde snoof en nam nog een slok. “Nou ik word het niet meer hoor, al die wijven, ze bekijken het maar.”
“Ah joh, zoiets heb je toch niet in de hand.”
“Oh jawel hoor, ik wel.”
 
“Waarom ben je alsnog bij Tamar weggegaan?” vroeg ik en stak eveneens een sigaret op.
Jorinde ging verzitten en drukte haar peuk uit in de asbak. “Omdat ik het niet meer kon Do, tegen die buik aankijken en weten van wie het kind is. En hoe het daar gekomen is, vooral.” Ze slikte even. “We hebben het geprobeerd, ik heb ook vreselijk m’n best gedaan daar niet mee bezig te zijn, maar ik kan het niet meer. Tamar wil ook dat die gozer een rol in ons leven blijft spelen, omdat ‘ie nu eenmaal de vader is.” Ze snoof spottend en nam een flinke teug uit haar blikje. “Zie je ons op zondag al gezellig samen het vlees aansnijden?”
Ik glimlachte flauw en schudde mijn hoofd.
“Nah, en daarom zit ik nu hier. Omdat ik een plek voor mezelf nodig heb.”
 
Fiona en Anna kwamen de kamer weer ingelopen met de drankjes. “Ja precies”, lachte Fiona, “daarom is ze nu hier, omdat ze een eigen plek nodig heeft. Jammer alleen dat voor mij hetzelfde geldt, dus ik hoop toch dat je heel snel iets anders vindt.”
Anna kwam naast me zitten en reikte mij m’n glas Campari aan. Ze knipoogde. “Voor Dootje.”
“Ja, dank je…”
 
Anna was jong, bijna tien jaar jonger dan Fiona. Een vrolijk meisje, klein, tenger, met helderblauwe ogen in een open fris gezicht en half lang blond haar dat ze meestal in een staart droeg. Het deed me goed Fiona zo gelukkig te zien, haar te zien smelten wanneer ze maar naar Anna keek. Anna op haar beurt, was helemaal idolaat van Fiona. Ze kwam aanvankelijk een weekje logeren, maar dat was inmiddels alweer drie weken geleden.
 
Fiona hief haar glas. “Op de liefde." Ze knipoogde naar Jorinde en mij en kuste Anna. Jorinde hief haar bierblikje en dronk het vervolgens leeg. Ze liet een luide boer en stak haar duim quasi triomfantelijk in de lucht. “Zo denk ik over de liefde op dit moment.”
 
We zwegen even.
“Heb je nu al iets van Cat gehoord?” vroeg Fiona.
Ik schudde mijn hoofd. Mijn hart kromp ineen bij de gedachte dat dit ook nog wel eens even kon gaan duren.
Anna legde haar hand lief glimlachend op de mijne. “Ik weet zeker dat het goed komt, ze heeft gewoon wat tijd nodig.”
Ik trok mijn hand voorzichtig maar resoluut terug, wetende dat ik in de emotionele toestand waarin ik verkeerde overgevoelig kon zijn voor dergelijke aandacht. En ik zat niet te wachten op een tweede Eliza-gate.
 
Plots kwam Jorinde overeind. “Nu we het er over hebben, ik herinner me ineens dat ik haar van de week gezien heb.”
Ik slikte snel een slok door. “Wie, Cat?”
“Waar?” vroeg Fiona.
Alle ogen richtten zich op Jorinde. “Op internet.”
“Internet?” herhaalde ik langzaam en hevig verbaasd. “Wat moet Cat nou op internet?”
“De Relatie Globe.”
Fiona trok een wenkbrauw op en veegde een rode krul achter haar oor.
 
Ik wist niet of ik Jorinde gewoon niet goed had gehoord, of dat ik haar niet goed wilde horen. Had Cat een advertentie online gezet? Was ze opzoek naar een relatie? Met een ander? Wilde ze dan niet meer met mij verder?
 
De Campari smaakte me opeens voor geen meter meer en ik zette het glas met een klap op tafel. Ik voelde tranen in mijn ooghoeken opwellen. Fiona stond op en kwam naast me zitten. Ze sloeg haar arm om me heen en kuste me op mijn wang. “Hé, even rustig aan. Laten we niet al te snel conclusies trekken.”
 
Ik keek haar van opzij met een van afgrijzen vertrokken gezicht aan. “Niet te snel conclusies trekken? Wat moet ik er dan van denken. Met welke andere reden zou ze een contactadvertentie plaatsen?”
Fiona haalde haar schouders op. “Weet ik veel, misschien wil ze alleen maar weten of ze nog een beetje goed in de markt ligt.”
“Zo is Cat niet. Als Cat iets doet, doet ze dat heel bewust. Als er iemand in dit leven weet waar ze mee bezig is en hoe ze in het leven staat, is zij het wel.”
Jorinde voelde zich duidelijk schuldig. “Sorry dat het er zo uitkwam. Ik heb haar advertentie niet bekeken, ik zag alleen dat ze een profiel heeft aangemaakt.”
 
Ik veegde mijn betraande gezicht droog met de mouw van mijn trui. Mijn make-up druppelde langs mijn kin regelrecht mijn decolleté in. Voor het eerst sinds ik bij Cat de deur uit was gelopen bekroop me het misselijkmakend onzekere gevoel van niet weten of het eigenlijk nog wel goed zou komen…

Hoe gaat dit verder? Later weer meer Paringsdans!