Paringsdans

De meiden zijn op een tamelijk ruig feestje beland. Na een korte periode van acclimatisering en vooral héél veel drank lijkt het echter toch nog goed te komen. Fiona heeft sjans, maar niet om haar mooie rode krullen. Do en Cat ondergaan de party gelaten. Brenda lijkt daarentegen de avond van haar leven te hebben en manoeuvreert zich op slinkse wijze steeds een stapje dichter naar Fiona...
 
Het was inmiddels vier uur in de ochtend. Fiona hing zwaar tegen me aan, met een bijna lege fles Campari in haar hand geklemd. Ik leunde hierdoor noodgedwongen tegen de buitenmuur van de grote zaal waar vijftienhonderd SM-liefhebbers en bondagefreaks zich nog altijd uitzinnig amuseerden. Rechts van ons werd een vrouw met haken in haar rug doorboord, waardoor touw werd geregen waaraan ze vervolgens werd opgehesen.
 
De vrouw die deze zware taak op zich had genomen, deed dit stoïcijns en keek met een holle blik langs haar slavin de zaal in. Ik fronste diep. Als dit dan is waar je opgewonden van raakt, waarom dan zo’n ongeïnteresseerde blik? Of verwordt SM op den duur ook gewoon tot routine, ‘even een klusje tussendoor’ en dan weer achter de krant? Ik snapte er niks van.
 
“Jij nog een slok?” vroeg Fiona met driedubbele tong.
Ik probeerde mijn ogen iets wijder open te doen om haar van opzij aan te kunnen kijken. “Welja.” Ik nam de fles van haar over en goot mezelf nog voller dan ik al zat.
 
De muziek dreunde zwaar in mijn hoofd. Het voelde alsof elke beat mijn hersenen klotsend tegen de schedelwand beukte. “Ik geloof dat de alcohol me letterlijk naar het hoofd is gestegen.”
“Ja. Wat een geweldige uitvinding hè. Vooral op nachten als deze.” Ze richtte haar hoofd moeizaam op en tuurde de menigte in. “Waar is iedereen eigenlijk?”
Ik zette haar rechtop tegen de muur. “Geen idee. Ga eens even lekker op je eigen benen staan, ik lig bijna gestrekt.”
 
Cat doemde voor me op. Ook zij had duidelijk veel te veel gedronken. “Ik kom net van achteraan vandaan, maar daar is het nog erger dan hier. Ik liep per ongeluk ‘De Catacomben’ in, kolere. Normaal gesproken zamelen we tegen dergelijke toestanden petities in. De organisatie mag blij zijn dat Amnesty International hier niet rondloopt.”
 
“Ach, ‘tis maar net wat je gewend bent”, pruttelde Fiona tussen twee slokken door.
“Waar is de rest?” vroeg ik aan Cat.
Die haalde haar schouders op. “Kwijt.”
“De fles is leeg”, tetterde Fiona in mijn oor, “ik ga een nieuwe halen. Jullie ook iets?”
“Zou je dat nou wel doen, we lopen nu al bijna over”, probeerde ik haar van een alcoholvergiftiging te weerhouden.
“Doe mij nog maar een biertje”, spetterde Cat lijzig.
Ik veegde mijn wangen droog met de mouw van mijn truitje. “Je hebt anders al consumptie genoeg, dunkt me.”
 
Jet en Eva kwamen voorbij gedanst. “He, zijn jullie hier, komen jullie niet dansen, het is hartstikke gezellig!”
Fiona wankelde langs hen heen op weg naar de bar. Cat en ik hingen in elkaars armen tegen de muur.
“Dansen, schat?” vroeg Cat, wier waterige ogen nauwelijks meer zichtbaar waren.
Ik schudde mijn hoofd. “Ik heb momenteel nogal last van een onzekere tred.”
“Oh kijk nou, Brenda is de kooi ingeklommen!” riep Jet uit.
We keken naar omhoog. Boven de dansvloer, in het midden, hing een kooiconstructie waarin mensen konden dansen. De kooi werd voornamelijk gevuld door exhibitionistische lui die er op kickten door iedereen te worden gezien. Dat Brenda zich schuldig zou maken aan een dergelijke tentoonstelling had ik niet echt verwacht, maar erg verbaasd was ik ook weer niet. Aan de wilde en uitbundige bewegingen te zien, had ze het behoorlijk naar haar zin. Haar blonde haren zwiepten heftig om haar hoofd.
 
Fiona kwam terug gelopen en duwde me een glas Campari in de handen. “Laten we het maar weer gewoon even per glas doen. Heb ik het idee dat ik het een beetje in de hand houd allemaal.”
Ik nam een slok en wees omhoog. “Zij is het anders behoorlijk kwijt.”
Fiona volgde mijn vinger en keek met grote ogen naar een wild dansende Brenda boven haar hoofd. “God dat meen je niet.”
 
Ze werd aangestoten door een klein fragiel meisje dat haar lange blonde haar in een vlecht op haar rug droeg en weinig meer aanhad dan een zwartleren topje met bijpassend rokje. “Hai”, zei ze vrolijk.
Fiona bekeek haar even van top tot teen. “Haai”, zei ze traag.
“Kom je hier vaker?” vroeg het meisje.
Fiona nam een slok en bleef haar een moment wazig aankijken. “Nee, ik ben meer van de ietwat meer rustige feesten.”
“Ben je gebonden?”
Fiona liet haar blik even in de rondte gaan. “Nee, als een van de weinigen hier, zoals je ziet.”
 
Het meisje lachte. “Ik bedoel, ben je met iemand, heb je iemand.”
“Ik ben met veel en heb verder weinig. Maar wat gaat jou dat eigenlijk aan?”
Het tere ding liet zich niet uit het veld slaan. “Je doet me denken aan mijn laatste meesteres. Ben je wel een top?”
Fiona wisselde vluchtig een blik met me uit. “Ik ben op en top, geloof me, maar niet in wat jij zoekt ben ik bang.”
Het meisje hield haar hoofd iets schuin. “Gek, ik zou toch zweren...”
“Wat?”
“Nou, je hebt een top-uitstraling.”
“Dank je schat, je ziet er zelf ook niet slecht uit.”
“Nee”, lachte ze, “Ik bedoel dat mijn gevoel me zelden in de steek heeft gelaten als het gaat om het herkennen van een soortgenoot of top. Ik ben een sub, weet je.”
Fiona boog zich naar me toe. “Do, wat heb ik nu weer aan m’n fiets hangen, kun je dat kind niet even omver blazen of zo?”
“Joh, stel je niet aan, wimpel haar gewoon vriendelijk af.”
Ze draaide zich weer om. “Ik geloof dat je radar dit keer verkeerd staat afgesteld.”
Het meisje glimlachte. “Dat kan, maar ik vind je wel leuk.”
Cat stootte Fiona even aan. “Nah, dat is toch een leuk compliment?”
Fiona stak haar middelvinger op en keerde zich weer naar het meisje tegenover zich. “Toch geloof ik niet dat wij iets voor elkaar kunnen betekenen.”
 
Plots dook Brenda naast ons op. “Hoi, hoe is het hier?” Ze keek kort naar Cat en mij en hield haar blik toen waakzaam gericht op Fiona en de onbekende.
“Hoe is die zo snel uit die kooi gekomen?” vroeg Cat in mijn oor.
 
Ik had geen idee, maar dat ze zo ineens bij ons stond verbaasde me ook al niet. Eigenlijk verbaasde ik me die nacht helemaal nergens meer over.
 
Brenda schuifelde dichter naar Fiona toe en legde losjes haar hand op Fiona’s rug. Het ging heel voorzichtig, waardoor Fiona het niet eens doorhad. Voor het nog altijd vrolijk lachende meisje was het echter duidelijk. Ze knipoogde. “Nou, ik ga maar weer eens, misschien zie ik je later nog.” Ze draaide zich om en verdween in de massa. Cat en ik keken elkaar aan. “Zag je dat, dat was toch redelijk manipulatief te noemen.”
Cat knikte. “Best wel ja.”
Fiona bracht haar glas naar haar mond. Brenda liet daarop haar arm weer zakken.
“Best een leuk ding, toch?” zei Cat.
“Ach”, schokschouderde Fiona, “beetje jong. Ik heb geen zin om mijn toekomstige vriendin door de slaapkamer te moeten rammen om tot een hoogtepunt te komen.”
“Het zou op zich al wel een hoogtepunt zijn in je carrière tot nu toe”, grapte ik.
 
Jet en Eva dansten weer een stukje naar ons toe. “He Bren, hoe was het in de kooi?”
Brenda lachte breed. “Kicken!”
Fiona trok even haar wenkbrauwen op.
Marga en Myrthe wurmden zich door de menigte naar ons toe. “Godskolere”, vloekte Myrthe vanuit haar tenen, “Wat een drukte. Staan jullie hier al lang?”.
“Geen idee, waar zijn Tamar en Jorinde eigenlijk?” vroeg ik.
“Ergens achteraan”, wuifde Marga in het luchtledige, “maar daar is het nog erger dan hier”,
 
“Nemen we er nog een?” vroeg Fiona, die bijna tollend op haar benen stond. Met Cat en mij ging het al niet veel beter.
“Welja”, riep ik. “Hoe komen we eigenlijk thuis?”
Cat leegde haar bierglas in haar keel. “Komen we eigenlijk wel thuis?” vroeg ze zich loensend af.
“Nou als we jouw toestand als graadmeter nemen niet”, lachte Marga, die zelf overigens Myrthe al de halve avond als rolator gebruikte omdat ze anders ook niet meer vooruit kwam.
 
“Ga je mee dansen?”, vroeg Brenda aan Fiona.
Die keek haar alleen maar onnozel aan. “Sorry?”
“Dansen!” herhaalde Brenda en begon Fiona in de richting van de hels verlichte dansvloer te slepen.
 
Fiona omklemde met kracht haar glas, maar dat bood niet voldoende houvast. Ze wierp een paniekerige blik op mij, maar ik maakte geen aanstalten haar uit die benarde positie te bevrijden.
 
“Moeten we haar nu niet redden?” vroeg Cat nog.
Ik schudde mijn hoofd en leunde weer tegen haar aan. “Nee. Fiona redt zichzelf wel. Misschien dat ze eindelijk eens gaat inzien wat ik haar al weken probeer duidelijk te maken...”

Arme Fiona..? Lees volgende keer hoe het afloopt!