Paringsdans

De meiden vieren Oud en Nieuw. Jet en Eva hebben een kapotte verwarmingsketel en om niet een hele avond in de kou te hoeven doorbrengen, besluit de club uit te wijken naar de stad. Myrthe kan op de valreep aan kaarten komen voor een party, maar is dat nou wel zo’n feest..?
 
Oud en Nieuw moet gevierd en het liefst met z’n allen tegelijk. Jet en Eva hadden ons uitgenodigd bij hen thuis gezamenlijk 2006 in te schieten, alleen hadden ze er geen rekening mee gehouden dat hun verwarmingsketel er op die dag wel eens mee op zou kunnen houden. We moesten dus a la terstond iets anders bedenken.
 
Fiona en Myrthe gingen halsoverkop achter kaarten aan van diverse feesten in de stad, maar dat viel nog niet mee. Veel was al uitverkocht of er waren niet genoeg kaarten voor ons allemaal.
 
“Er zijn nog wel kaarten voor een of andere party in The Cellar.”
Ik hield mijn mobiel tussen schouder en nek geklemd om met beide handen aan het stuur in te kunnen parkeren. “Wat is dat voor feest?”
Ik hoorde Fiona een beetje puffen. “Gewoon, Oud en Nieuw party, met dresscode, dat wel.”
“Dresscode? Wat voor dresscode?”
“Ja daar was Myrthe een beetje onduidelijk in, het moet in elk geval zwart zijn.”
“Zwart, that’s it?” Ik zette de motor uit.
“Ik heb de anderen al gebeld, jij moet Cat maar inlichten. Morgenavond verzamelen bij Myrthe.”
“Nah, oké, we duiken de kast wel in opzoek naar iets zwarts.”
“Zo moeilijk kan dat niet zijn, lijkt me. Ik zou het hele jaar door elke week op een begrafenis kunnen staan zonder ook maar één keer dezelfde kleren te hoeven dragen.”
 
Oudejaarsavond...
 
“Schat, kan dit zo?” vroeg ik aan Cat, die achter mij in de slaapkamer haar haren stond te föhnen.
Ze draaide zich om en bewonderde opzichtig mijn strakke zwarte rokje en dito coltruitje, waaronder ik mijn benen in lange zwarte laarzen had gestoken. “Hm, moeten we echt weg?” Ze knipoogde.
Ik werkte mijn make-up nog een beetje bij en liep de trap af. “Schiet je op, we zouden er om elf uur zijn.”
 
In de auto worstelde ik met de gordel. “Jouw auto moet nodig eens gepimpt, het is allemaal zo onlogisch ingericht.”
Cat lachte. “We moeten wel nog sigaretten halen. Bel jij Fiona eens, om te vragen wie er allemaal al zijn.”
 
Dat vond ik nou altijd zo’n onzin. Je spreekt met elkaar af, weet wie er mee gaan en vervolgens wordt er tussentijds oeverloos heen en weer gebeld over wie waar uithangt en op welk tijdstip denkt te arriveren. Nooit begrepen.
 
“Ja met mij. Waar ben je nu?”
“Ik gooi net m’n auto bij Myrthe op de stoep”, zei Fiona opgewekt. “Hebben jullie er ook zo’n zin in?”
“Ja, helemaal, wij zijn nog zo’n drie straten van jullie verwijderd. Schenk maar alvast iets lekkers in.”
 
Eenmaal binnen bleken we de laatste der Mohikanen. Fiona probeerde boven het gekwetter uit te komen. “Campari staat op tafel. Cat, biertje?”
Cat knikte heftig.
“Zeg, wie rijdt er eigenlijk, straks?” vroeg Marga zich heel erg hardop af.
“Ik rijd wel heen”, blèrde Jorinde.
“En ik terug, want ik mag toch niet drinken”, riep de zwangere Tamar.
Jet en Eva stonden druk pratend, lachend en gebarend tussen Marga en Brenda in en leken nooit weggeweest. Myrthe dartelde tussen iedereen door en zette de muziek, godzijdank, iets zachter. “Oliebollen!” riep ze.
“Alsof jij volle zalen trekt!” riep Fiona terug.
“Nee trut, of je er een wilt”, porde ik in haar zij.
 
“Zullen we niet eens gaan?” vroeg Cat aan Myrthe.
“Ja laten we dat maar doen, anders liggen we hier straks allemaal laveloos op mijn parketvloer.”
“Oké schatten, jassen aan en netjes twee aan twee de deur uit.”
 
Gelukkig had Tamar een ruime Chrysler waar we allemaal net in pasten. Hoewel comfortabel anders was.
“Haal die knie eens tussen m’n ribben vandaan”, morde Fiona tegen mij.
“Als jij eerst je hak uit m’n baarmoeder vist.”
“Ja we zitten, rijden maar!” gilde Marga vanaf de achterste bank.
 
Het feest was al in volle gang. Myrthe zocht in haar jaszak naar de kaarten.
“Wat is het eigenlijk voor feest”, vroeg Jorinde terwijl ze bibberend van de kou haar handen diep in de zakken van haar leren jas propte.
“Ehm, even kijken. Het heet The Black Darkness.”
“Black Darkness?” vroeg Cat terwijl ze naast ons kwam lopen. “Is dat niet eh, kom hoe heet het, pleonasme? Darkness is toch al Black?”
“Ja, we gaan naar een pleonastisch feest. Hé, loop eens door”, riep Myrthe achterom naar Jet, Eva en Tamar.
“Ik ben zwanger ja, en dus in drachttred.”
 
We kwamen aan bij een enorme poort die speciaal voor de gelegenheid was opgetrokken voor de immense discotheek op een industrieterrein aan de rand van de stad. Er stond een behoorlijke rij.
 
“Kolere, moeten we nu ook nog een half uur staan blauwbekken?” mopperde Fiona.
Myrthe deed een stap opzij en probeerde de ingang te zien. “Oh ik zie het al, we moeten eerst langs de Dungeon keeper.”
“Sorry?” vroeg Cat met opgetrokken wenkbrauwen.
“Dunzjen kieper?” vroeg Jorinde al even verbaast.
“Ja, een soort poortwachter.”
“Hebben ze die regel hier nu pas ingevoerd?” vroeg Jet lachend.
“Is dat weer een van je vermaarde belastingambtenarengrappen?” mompelde Fiona door haar sjaal heen.
 
Na twintig minuten bibberend heen en weer wippend tegen de kou konden we eindelijk naar binnen. Myrthe gaf de kaarten aan een lange in het zwartleer gestoken vrouw bij de deur. Ze bekeek ons van top tot teen en aarzelde even. “Jullie hebben je niet bepaald aan de groepscode gehouden hè?” vroeg ze op ijzige toon.
Fiona wurmde zich tussen Myrthe en mij in. “Als je het in je botte hersens haalt ons hier nog langer in die kutkou te laten staan, prop ik dat leren niemendalletje om die venusheuvel van je in je holle kies.”
De lange gestalte boog zich voorover en keek Fiona een paar seconden indringend aan. “Laat dat nou ons password van de avond zijn.” Ze deed lachend een stap opzij en liet ons binnen.
 
Jorinde stootte Fiona plagerig aan. “Jij komt hier vaker hè?”
Fiona snoof en duwde mij voor zich uit.
We schaterden ons naar de garderobe. Dat schateren verstomde toen we eenmaal binnen eindelijk beseften op wat voor soort feest we terecht waren gekomen.
“Eh, Myrthe”, vroeg ik aarzelend, “hoe nauwkeurig heb je geïnformeerd toen je de kaarten bestelde?”
Myrthe keek me onnozel aan. “Huh, hoezo?”
“Nou...” Ik knikte naar een meisje dat als Jezus aan een kruis gebonden hing, terwijl twee vrouwen in lange zwarte gewaden haar met een zweep stonden af te rossen.
Myrthe trok een wenkbrauw op. “Oh...”
“Ja ‘oh’, ja.”
Cat kwam achter mem staan en vouwde haar armen om mijn middel. “Ik hoop dat dit de enige attractie is vanavond.”
Marga liet haar ogen de ruimte door rollen. “Nou, daar zou ik maar niet vanuit gaan.”
 
Er liepen diverse vrouwen om ons heen die andere vrouwen aan een ketting achter zich aan sleepten. Een eindje verder de zaal in werd een meisje door weer een ander meisje op de bar gevisiteerd.
 
“Nou meiden”, zei Tamar, “ik ben bang dat we met een taxi terug moeten, want zonder drank overleef ik deze nacht niet. Mijn ongeboren kind vergeeft het me later vast wel.”
Iedereen stond min of meer als aan de grond genageld verbijsterd te zijn over waar we in hemelsnaam in terecht waren gekomen. Iedereen behalve Brenda, die haar twinkelende donkere ogen uitgebreid de kost gaf.
Ik stootte Fiona aan en boog me naar haar toe. “Misschien is Brenda daarom wel bij de politie gegaan.”
Ze keek me niet begrijpend aan. “Hoezo?”
“Nou, ik denk dat ze een beetje op uniformen kickt. Wat dat betreft komt ze vanavond uitgebreid aan haar trekken. Misschien wil ze je wel als haar slavin.”
“Ach joh kap nou eens, jij schuift haar de laatste tijd van alles in de schoenen.”
 
Cat pakte mijn hand en begon me richting de bar te lozen. “Kom we gaan wat drinken.”
“Moet ik iets gaan bestellen naast dat daar?” knikkend naar het meisje dat inmiddels zo werd uitgewoond dat je er met gemak twee flessen Campari in zou kunnen koelen.
 
“Bestel meteen een hele fles”, siste Fiona in mijn oor.
“Wat nou als ze geen Campari hebben?”
 
Fiona staarde me aan alsof ik zojuist had aangekondigd dat ze voor de rest van haar leven geen druppel alcohol meer mocht drinken.
 
“Overal waar ze een fles van hebben wil ik. Als ‘ie leeg is kan ik in ieder geval al die idioten van me af meppen als ze te dichtbij komen.”
 
Ik keek even langs haar heen naar Brenda, die Fiona geen seconde uit het oog verloor. “Ik denk dat je met één welgemikte mep al een aardig eind komt...”

Gaan de meiden 'nieuwe hobby's ontdekken'? Lees het volgende week!