Paringsdans

Fiona’s verzoeningsdiner is in volle gang. Jorinde maakt van de gelegenheid gebruik om schoon schip te maken. Uiteindelijk zijn Jet en Eva ook niet te beroerd om eveneens een flinke duit in het zakje te deponeren. De kerstgedachte overheerst, maar Do blijft sceptisch als ze het gevoel krijgt dat één persoon zich daaraan lijkt te willen onttrekken...

Jorinde stond met haar bierglas in de hand en toornde met haar lange lijf hoog boven ons uit. Ik keek met wild kloppend hart naar haar, probeerde te ontdekken wat er schuil ging achter het uitdrukkingloze gezicht, maar ik kon er niets aan aflezen. De stilte was bijna ondraaglijk. Fiona verschoof ongemakkelijk op haar stoel en leek iets te willen zeggen, maar bedacht zich.

"Dames”, begon Jorinde daarop voorzichtig, “Het, ehh, is een beetje vreemd om hier vanavond weer met z’n allen aan één tafel te zitten. Om überhaupt met elkaar in dezelfde ruimte te zijn, na alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd.” Ze pauzeerde even en keek de groep rond. Zeven paar ogen staarden haar verwachtingsvol aan.

“Ik ben, ehh... Ik ben zelf nogal verrast, eerlijk gezegd en ik weet niet of ik wel gekomen zou zijn als ik dit van tevoren had geweten. Maar goed, ik ben er nu eenmaal. En jullie zijn er ook en ook jullie hadden even gemakkelijk rechtsomkeer kunnen maken, maar hebben dat ook niet gedaan. Dat zegt iets, mij zegt dat zelfs heel veel en misschien moeten we die gedachte gezamenlijk even vasthouden. Wellicht is dat wel die zo beruchte kerstgedachte, die we nu met elkaar delen. Saamhorigheid, delen, geven en vergeven, zonder te hoeven vergeten, anders zouden we er niets van leren.”

Mijn hart klopte inmiddels zijn vertrouwde ritme en vulde zich met warmte. Jorinde deed duidelijk haar best er echt iets van te maken en ik vond het heel dapper van haar dat ze ons zo toesprak. 

“Jet, Eva”, ze draaide zich naar het stel om. “Ik vind het vooral van jullie bijzonder moedig om vanavond over deze drempel heen te stappen, letterlijk en figuurlijk. Ik denk dat jullie het wel met me eens zijn dat we ons allemaal een beetje kinderachtig hebben gedragen vorig jaar en dat dit nooit goed is uitgesproken. Alsnog mijn welgemeende excuses hiervoor.” Ze hief haar glas en nam snel een slok.
Cat kneep mijn hand bijna fijn. Ik keek haar van opzij aan en zag aan de glinstering in haar ogen dat ze geëmotioneerd was.

“En nu ik toch excuses aan het maken ben”, ging Jorinde verder terwijl ze haar blik verplaatste naar Cat, “Cat, jou ben ik op dat vlak ook nog wel wat verschuldigd. Ik heb me als een idioot gedragen. Eerst stel je je huis ter beschikking als opvangcentrum voor zielige Jorindes en vervolgens wandel ik aangesterkt en wel de deur weer uit zonder je daar fatsoenlijk voor te bedanken of zelfs maar iets van me te laten horen. Dat is niet goed. Ik heb je gastvrijheid zeker niet vanzelfsprekend willen nemen. Het spijt me lieverd, als ik je dat gevoel heb vergeven.”

Cat perste haar lippen op elkaar en knikte slechts, ten teken dat het wel goed zat. Jorinde knipoogde, waardoor een traan haar ooghoek ontsnapte.

Ze slikte moeizaam en nam nog een teug uit haar glas. Ze zuchtte diep en keek vervolgens naar Tamar, wier ogen eveneens vochtig geworden waren.

Jorinde probeerde zichtbaar naar de juiste woorden te zoeken. “Lieve Tamar...”, begon ze met bevende stem, “We zijn al meer dan tien jaar samen en hebben veel met elkaar meegemaakt. Er zijn dingen gebeurd waar we beiden niet trots op zijn, maar ze zijn nu eenmaal gebeurd en daar zullen we mee moeten zien te dealen. We konden er niet voor elkaar zijn, en hoe we dat wel kunnen weet ik eerlijk gezegd even niet. Wat ik wel weet is dat ik wel graag met je zou willen praten over mogelijke oplossingen voor de problemen die we hebben. En of we dit alles samen of juist afzonderlijk van elkaar moeten aangaan, dat zal de tijd leren. Je bent zwanger, je krijgt een kindje. Ik heb geen idee op welke manier ik nog in je leven pas, of jullie in het mijne...”, ze stokte even. “Maar... Ik wil wel heel erg proberen het voor ons allebei zo aangenaam mogelijk te houden, zelfs als we besluiten niet meer samen verder te gaan.” Ze liet haar tranen nu de vrije loop, net als Tamar. “Maar, “snotterde ze, “Weet wel dat ik heel veel van je houd.”
 
Tamar snoot haar neus in haar servet, wat een afkeurende blik van Fiona tot gevolg had, omdat ze die waarschijnlijk volgend jaar ook weer had willen gebruiken. “Ik van jou schat. Laten we nu vanavond eerst maar vooral genieten van het feit dat we weer samen zijn, met z’n allen bij elkaar.”

Jorinde sloot dankbaar haar ogen en slikte een laatste slok bier door. Ze zuchtte opgelucht en keek ons allemaal weer aan. “Nou, met de rest had ik eigenlijk niet echt moeite de afgelopen tijd.”
We schoten in de lach.
Jet hief haar glas. “Lieve meiden, Eva en ik hebben ons lang afzijdig gehouden, we waren echt tot op het bot gekrenkt, maar dat kost wel bakken met energie zeg, om dat vol te houden. Dit voelt veel lekkerder. We kennen elkaar al zo lang, het is doodzonde om met een grote boog om elkaar heen te moeten blijven lopen, terwijl we vooral ook zoveel leuke dingen hebben meegemaakt. Daarom wil ik graag een toast uitbrengen.”

Ze stond op. Marga schonk vlug nog wat wijn bij en wurmde zich eveneens uit haar stoel. Uiteindelijk stonden we allemaal op.
“Op ons”, zei Jet, “op onze vriendschap, op mooie herinneringen en een geweldige toekomst samen.”

Fiona knikte instemmend en knipoogde even naar me. Ik glimlachte en knipoogde terug.

“Zo,” zei ze en ging weer zitten. “Kunnen we dan nu eindelijk die kip koud maken?”
“Nou, dat is ‘ie al drie kwartier hoor”, zei Marga. “Ik dacht dat er geen eind aan kwam.”
Jorinde lachte en veegde een restje doorgelopen make-up van haar wangen. “Ik had nog wel even door kunnen gaan, volgens mij heb ik met de halve wereld ruzie gemaakt de afgelopen maanden.”
“Nou, maar ik heb me ook niet helemaal netjes gedragen”, viel Cat haar in de reden, “Dat gedoe in Amsterdam laatst, daar ben ik echt niet trots op.”
“Nee, maar je had natuurlijk wel gelijk.”

“Ik had op een gegeven moment een paar voeten beet en ik weet nog steeds niet bij wie die hoorden”, lachte Myrthe.
“Ik had het wel eens willen zien, gefilmd van bovenaf of zo, wat een chaos”, lachte ik terug.
Jet en Eva keken vragend de kring rond. Ik nam de schaal met aardappeltjes over van Cat en schepte op. “Ja, jullie hebben echt wat gemist. Mijn vriendin is een echte hooligan.” Cat grinnikte en gaf speels een por in m’n zij.

“Eigenlijk was dat hele gedoe in Amsterdam een beetje mijn schuld”, zei Marga. “Ik liet me weer verleiden tot een oeverloos gesprek met Yvette. Dat moet ik nodig eens afleren.”
“Ik dacht dat je haar al lang niet meer zag”, zei Eva verbaasd, een lange donkerblonde lok uit haar gezicht vegend.
“If een beefje haaw vawkuiw, die Yfft”, spuugde Fiona met haar mond vol.
Marga fronste. “Huh?”
“Of je de sla even door wil geven”, antwoordde Myrthe al gebarend naar de schaal met groenten.

We aten de kip tot aan het laatste botje op en leunden vervolgens verzadigd en voldaan achterover in de stoelen.

“Het was heerlijk Fioon”, zei Cat, maar ik zit nu wel stampvol.”
“Maar ik heb nog een toetje, hoor.”
“Oh alsjeblieft, bewaar die tot Oud en Nieuw”, pufte ik, “Dat kan er echt niet meer bij.”
“Hm”, slikte Jet een slok wijn door, “Komen jullie met Oud en Nieuw bij ons?”
We keken elkaar allemaal even aan. “Nou, waarom niet eigenlijk, lijkt me gezellig”, zei Marga.
“Ja mij eigenlijk ook”, viel Myrthe haar bij.

“Dus jullie komen?” vroeg Eva.
Tamar stemde toe en ook Jorinde had er zin in.
Cat en ik keken elkaar even aan. “Wat mij betreft wel”, zei ik.
Cat knikte. “Prima, leuk.”
“Oké”, besloot Fiona en stond op. “Dat toetje gaat het dus niet meer worden, koffie dan maar?” Ze pakte wat borden mee en liep de keuken in.
Ik hielp haar en wandelde achter haar aan.
 
“Valt jou niet iets op?” vroeg ik terwijl ik de vuile vaat op het aanrecht dropte.
“Nee, wattan?”
“Brenda heeft amper een woord gezegd vanavond. Ze zit je de hele tijd een beetje aan te staren. En Marga negeert haar bijna alleen maar. Het is dat ik weet dat ze iets hebben, maar te zien is het niet.”
“Begin je nu alweer, ik hoef Brenda niet.”
“Nee, maar Brenda hoeft jou heel graag, heb ik het idee. Straks zitten we weer met zo’n idioot die niet weet wat ‘nee’ betekent.”
“Nah, nu zie je spoken hoor.”
“Denk je?” Ik keek haar indringend aan.
Fiona zuchtte en draaide de warme kraan open om de borden af te spoelen. “Luister schat, het is net zo gezellig, laten we het daar bij laten in plaats van dingen te bedenken die wat mij betreft niet aan de orde zijn.”
 
Ik bleef haar nog even aankijken, maar haalde uiteindelijk mijn schouders op. “Oké, maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.”
 
We liepen terug naar binnen, waar we koffie dronken en gezellig druk met elkaar kakelden. Het was fijn om iedereen weer bij elkaar te hebben na zo’n lange tijd. Ik had eindelijk het gevoel dat we oprecht contact hadden, zonder roddel en achterklap of dubbele agenda’s.
 
Al had ik daar bij één persoon wel zo m’n twijfels over...

Dit was de laatste Paringsdans van 2005. Lees volgend jaar hoe het verder gaat met de meiden!