Paringsdans

Fiona organiseert een kerstdiner om alle ruzies, onenigheden, misverstanden en meningsverschillen voor eens en altijd bij te leggen. Maar dat is nog niet zo eenvoudig. Niet iedereen voelt zich op haar gemak. Zelfs iets simpels als de tafelindeling lijkt een onoverkomelijk probleem te worden...
 
“Staat alles op tafel?” Fiona pendelde druk op en neer tussen keuken en woonkamer, met schalen vol hapjes, flessen wijn en kaarsen.
“Voor zo’n significant diner als dit had je wel wat beter je best mogen doen op het menu”, riep ik vanuit de keuken, ondertussen prikkend in de te gare kip.
Cat kwam binnen gelopen en haalde een biertje uit de koelkast. “Jij iets?” Ze kuste me vluchtig op m’n wang.
“Nee schat, ik heb nog Campari staan. Fioon, die kip is veel te gaar. Waarom heb je eigenlijk geen kalkoen, dat hoort toch met Kerst?”

Fiona kwam de keuken weer in gedribbeld, met een rode krul op haar klamme voorhoofd geplakt. “Weet je wat voor gedoe dat is, zo’n ding past niet eens in m’n oven. Veel mensen weten dat niet, maar niet elke oven is geschikt voor kalkoen. Vaak komt ‘ie er te taai of totaal ineengestort uit omdat ‘ie niet goed gelijkmatig heeft kunnen garen of omdat de vulling eruit is gedropen, zodat het lijkt of het beest post mortum aan de diaree is gegaan.”
 
We hielpen haar de tafel verder op te maken.
“Heb je een beetje nagedacht over wie je waar neer gaat zetten?” vroeg Cat terwijl ze kaarsen aanstak.
“Nee, eerlijk gezegd niet. Moet dat dan?”
Cat en ik wisselden even een veelbetekenende blik uit. “Wie komen er allemaal?” vroeg ik voor de zekerheid nog maar een keer.
“Jet en Eva hebben toegezegd, Marga en Brenda, jullie zijn er al, Myrthe en Tamar en Jorinde, al weten ze dat niet van elkaar.”
“Tamar weet niet dat Jorinde komt?” vroeg Cat met opgetrokken wenkbrauwen.
 
“En Jet en Eva, hebben die enig idee van wat ze eventueel te wachten staat?” vroeg ik.
Fiona legde het bestek naast de borden en duwde mij opzij omdat ik blijkbaar in de weg stond bij die handeling. “Nee, ik heb gewoon iedereen uitgenodigd voor een gezellig kerstdiner.”
“Nou je bent nogal optimistisch.” zei Cat. “Volgens mij staat alles nu wel. Waar zijn het goud, wierook en mirre?”
Ik schoot in de lach, maar Fiona ging onverstoord door. “Op. Dat heb ik met Pasen door de soep gegooid.”
 
“Als Jet en Eva eenmaal door hebben wat je van plan bent maken ze misschien rechtsomkeer”, zei ik licht bezorgd.
“Welnee, we moeten er niet al van tevoren al een drama van maken. Waar is mijn glas, ik heb dorst.” Ze legde het laatste setje bestek neer en liep weer terug naar de keuken.
 
“Misschien heeft ze gelijk schat, het is inmiddels een jaar geleden, wie weet vindt iedereen het wel tijd om al die strijdbijlen eindelijk eens te begraven”, stelde Cat me gerust.
 
We troffen de laatste voorbereidingen. De eerste bel ging.
“Ik ga wel”, riep ik en liep door de hal naar de deur. Het was Myrthe, die praktisch volledig schuil ging achter een enorme fles champagne.
“Mijn god, het is geen Oud en Nieuw.”
“Nee, maar we hebben wel iets te vieren toch? Ik ben dol op bubbels.” Ze hing haar wollen jas aan de kapstok en liep voor me uit de woonkamer in. “Oh, is er nog niemand?”
“Nah, zo transparant zijn we toch zeker niet?” lachte Cat en kuste Myrthe op beide wangen. “Geef die fles maar hier, leg ik ‘m koud.”

Fiona stak een sigaret op en leunde tegen een van de eettafel stoelen. “Nou, laat de hele bende nu maar komen.”
Op dat moment ging opnieuw de bel. Ik liep weer terug de hal in en liet Marga en Brenda binnen.
“Kolera wat is dat koud. Hier, houd eens vast, ik sjouw me een hernia.”
Ik nam de fles rode wijn van Marga over en keek haar schuin aan. “Wat weegt dit nou helemaal...?”
“Ik heb gevoelige spieren.”
Brenda glimlachte en stak haar hand op bij wijze van begroeting. Ik hief de fles en knikte richting de woonkamer. “Entrez vous.”
 
Net toen ik achter ze aan wilde wandelen stond de volgende ploeg alweer op de galerij. Ik deed open en keek in het onzeker lachende gezicht van Eva. Haar halflange blonde haren waren deels in haar sjaal verstopt en haar diepblauwe ogen schoten onrustig heen en weer. “H...hai”, stamelde ze.
Jet doemde achter haar op. “Wij komen voor het diner”, grapte ze met een lichte trilling in haar zachte stem.
Ik deed een stap opzij, klemde de fles wijn tussen mijn benen en nam hun jassen aan. Er klonk vrolijk gelach en gekakel uit de woonkamer en heel even zag ik de meiden verstijven. “Marga, Myrthe en Brenda zijn er ook”, verklaarde ik kort. Ik hing de jassen op en ging hen voor. Ze volgden echter niet meteen. “Nah, het diner wordt niet in de gang geserveerd, kom op.”
 
Jet en Eva keken elkaar even aan. Een moment dacht ik dat zich inderdaad zouden omdraaien, maar Jet greep de hand van haar vriendin stevig vast, glimlachte bemoedigend en volgde me naar binnen.
 
Cat zette haar bierglas op tafel en liep als eerste naar ze toe. “Meiden, heel dapper van jullie om te komen. Ga lekker zitten.”
Eva keek naar Fiona. “Dit eh... had je er niet echt bij verteld.”
“Zou je gekomen zijn als ik dat had gedaan?”
Eva aarzelde even. “Nee, eerlijk gezegd niet.”
“Vind je het vervelend om hier nu wel te zijn?”
Eva keek van Fiona naar Jet en weer terug. “Eh, het voelt een beetje vreemd, maar ik geloof dat ik het nog niet heel erg vind...”
“Nog niet, haha”, lachte Cat. “Nou maak je geen zorgen, erger dan dit wordt het vast niet.”
 
De bel.
“Oh toch wel”, joeg  ik ze op de kast en liep de hal weer in. Het was Tamar.
“Schat wat heerlijk dat je er bent. Oh mijn god, wat ben je gegroeid! Ik zal aan Fiona vragen of ze een extra bord wil neerzetten.”
Tamar was nu duidelijk zichtbaar zwanger. “Hou op schei uit, ik pas bijna nergens meer fatsoenlijk in. Ben bang dat ik nu toch echt aan de positiekleding moet.”
“Loop door, de rest is er al.”
“Rest? We zouden toch met z’n vieren eten?”
“Nee, Fiona had het genereuze plan opgevat om een verzoeningsdiner te organiseren. Ik ben bang dat we er allemaal aan moeten geloven vanavond.”
“Wie? Wat valt er te verzoenen dan?”
“Hallo, waar heb jij het afgelopen jaar gezeten? Is die bult in je buik soms het resultaat van een hersenverzakking?”
 
De woonkamer was verworden tot een kippenhok. De drank vloeide al rijkelijk, maar daar hadden we nu wel een geldig excuus voor, aangezien een deel van de aanwezigen zich al tijden niet meer echt veilig voelde bij elkaar. De alcohol zorgde voor wat ontspanning. Behalve bij Fiona dan, maar dat had een andere oorzaak.
 
“Ik hoop dat die kip smaakt.”
“Tuurlijk, “wuifde ik haar bezorgdheid weg,  “en anders is er nog groente, er zijn gebakken aardappeltjes en stoofpeertjes. Je hebt je best gedaan, daar gaat het toch om?”
“Waar blijft Jorinde nou?” Ze haalde nog een fles Campari uit de koelkast en vulde onze glazen.
“Die komt heus wel.” Ik nam een flinke slok en stak een sigaret op.
“Straks laat ze ’t afweten. Zal ik Tamar inlichten over haar komst?”
“Hm”, ik veegde wat druppels van mijn kin. “Moet je zelf weten schat.”
Ik had het nog niet gezegd of het scherpe geluid van de bel weerklonk in de hal.
“Ik word gestoord van dat ding”, murmelde Fiona.
“Jah, wier idee was het nou om iedereen hierheen te halen”, wierp ik haar toe toen ik de keuken uitliep.
 
Jorinde schudde haar paraplu uit en stapte naar binnen. “Ongelofelijk, wat een kutweer. En dat met Kerst.”
“Ach schat, het wordt misschien ook wel een kutavond dus dat komt dan mooi uit.”
 
Ze keek me niet begrijpend aan. Net toen ze iets wilde zeggen, kwamen de geluiden uit de woonkamer de gang in gegierd. “Wie zijn er in hemelsnaam allemaal?”
“Iedereen die je in principe niet wilt zien.”
 
Ze zocht naar enige spot op mijn gezicht, maar dat hield ik keurig in de plooi. “Zijn ze er allemaal, Tamar ook, en Cat?”
“Ik ben er, dus Cat ook. En ja, iedereen is er, zelfs Jet en Eva.”
“Dat meen je niet...” Ze stond nog altijd met haar jas aan op de deurmat en wierp voorzichtig een blik naar binnen. “Ik weet niet of dit wel zo’n goed idee is.”
Ik begon aan haar jas te sjorren. “Tuurlijk wel, het is het verzoeningsdiner van Fiona, we zijn vanavond allemaal slachtoffer. Doe die jas uit en onderga het gewoon, die kip moet toch op.”
“Is er voldoende bier, anders overleef ik het niet.” Ze wurmde zich uit haar lange overjas.
 
“Nou meiden, volgens mij zijn we compleet...”, kirde Fiona.
“Ik hoop het”, fluisterde Myrthe in mijn oor.
“... dus ga lekker zitten, dien ik de kip op.”
Iedereen stond elkaar een beetje onnozel en onzeker aan te staren, maar niemand maakte aanstalten om aan tafel te gaan.
“Hoe, ehh, is de tafelindeling?” vroeg Cat voorzichtig.
“Nou dat lijkt me logisch”, zei Marga en liep met haar glas naar het midden van de eettafel. “Ik ga hier zitten en waar jullie plaatsnemen zoeken jullie zelf maar uit.”
Ze plofte neer en nam een fikse teug van haar rode wijn.
Mijn wenkbrauwen schoten even omhoog, maar eigenlijk niet noemenswaardig. Dit was nu eenmaal typisch Marga.
 
“Als jullie niet gaan zitten smijt ik die kip over de reling van het balkon en mogen jullie gezellig met z’n allen op de parkeerplaats een vorkje prikken.”
“Misschien nog niet eens zo’n gek idee...” fluisterde Myrthe weer.
Ik grinnikte en pakte een stoel. “Cat, lieverd, kom je naast me zitten?” Ik nam tegenover Marga plaats en schoof een stoel naar achteren voor Cat.
Brenda kwam nu ook in beweging en zetelde zich naast Marga, tegenover Cat.
“Jet en Eva, jullie kunnen er nog bij aan die kant”, Fiona wees naar mij en Cat, “en Tamar en Jorinde kunnen dan hier naast Brenda en Marga, dan zitten Myrthe en ik elk aan het hoofd. Kan ik mooi op en neer naar de keuken.”
 
We zaten. Dat was al heel wat. Zolang als Jorinde binnen was had ze geen woord gezegd, niet tegen Cat en niet tegen Tamar. Tamar op haar beurt had weliswaar geprobeerd oogcontact met haar te zoeken, maar veel meer dan dat leek er voorlopig niet in te zitten. Ik hield mijn hart vast voor het vervolg van de avond.
 
Fiona plantte de kip in het midden van de tafel en ging zelf ook eindelijk zitten. “Zo, nou, tast toe zou ik zeggen.”
Er hing een beladen sfeer en niemand haalde het in z’n hoofd om met welk eetgerei dan ook uit te halen naar de kip.
Fiona keek de tafel rond en zuchtte diep. “Jongens kom op, hoe lang kennen we elkaar nou. We lusten toch allemaal kip?”
Ik voelde hoe Cat haar hand onder tafel op de mijne legde. Ik kneep er zachtjes in.
 
“Ik denk niet dat het de kip is”, verbrak Myrthe de stilte.
Fiona verplaatste haar blik naar het rosblonde piekhoofd tegenover zich, maar zei niets.
“Nee, die kip ziet er wel oké uit eigenlijk”, oreerde Brenda overbodig.
“’t Is een prachtige kip”, deed Marga er nog een schepje bovenop.
“Mooi van kleur ook”, galmde Cat’s stem door de ruimte.
 
En toen werd het stil.
 
De spanning steeg voelbaar, precies zoals ik vooraf had gevreesd.
Niemand zei iets…
Tamar speelde met haar vork.
Myrthe staarde in haar glas.
Marga draaide met haar vinger rondjes op het kerstkleed.
Brenda hield haar blik naar beneden gericht.
Cat en ik verstrengelden onze vingers.
Fiona liet haar felgroene ogen de groep rond gaan.
Toen stond Jorinde op.
 
Ik hield angstvallig mijn adem in...

Hoe gaat dit aflopen? Later meer...