Paringsdans

Do weet het onderwerp John met een halfbakken smoes voorlopig naar de achtergrond te schuiven. Cat en Do gaan gezellig op de borrel bij Fiona en maken plannen voor Sinterklaas. Er zijn inmiddels echter weinig vriendinnen over om Sinterklaas mee te vieren...
 
Ik staarde naar het lege doosje sigaren op ‘t bijzettafeltje. Cat bleef me aankijken, wachtend op een antwoord.
“Ik eh...” stamelde ik, “was zo boos na de nacht in het COC en ik had niets meer te roken en ik kwam langs een automaat waar mijn merk sigaretten al uit was en toen eh... heb ik maar voor deze sigaartjes gekozen. Als ik maar kon roken, zeg maar...”
 
Cat keek me fronsend aan, met een blik waarin ik las me te moeten afvragen of ik wel goed bij m’n hoofd was. Even twijfelde ik of deze ridicule verklaring voldoende zou zijn om het onderwerp John niet aan te hoeven snijden. Cat wierp me nogmaals een ietwat neerbuigende blik toe en barstte daarna in lachen uit. Ze kuste me vurig op de mond. “Je bent ook een lekker ding hè. Ik heb zelden iemand meegemaakt die van die rare dingen deed als jij, als je gefrustreerd bent.”
Je moest eens weten...
 
Even later ging mijn mobiel af. Het was Fiona, om te vragen hoe het ging en of Cat en ik bij haar iets kwamen drinken. Ik keek even vragend naar Cat, maar die knikte alleen maar geruststellend en dus togen we naar de andere kant van de stad.

Later...
 
“Nog steeds niemand gehoord, behalve Myrthe dan?” vroeg Fiona aan Cat, terwijl ze haar een biertje gaf.
Cat zakte onderuit op de bank en legde haar warme hand op de mijne. “Ik geloof dat we elkaar allemaal maar beter even met rust kunnen laten.”
Fiona trok een gezicht. “Het is ook altijd wat, en dat zo vlak voor Sinterklaas.”
Ik proestte. “Wat heeft dat er nu weer mee te maken.”
“Nou, dat is een heel gezellige tijd, cadeautjes, surprises en zo, met elkaar. Dat is toch gezellig? Nu ligt de helft weer met elkaar overhoop.”
 
Ik snoof. “Je bedoelt net als dat ‘gezellige’ Sinterklaasfeest vorig jaar bij Myrthe, met Jet en Eva.” (zie PD archief Sinterklaasspecial-Red.)
Cat lachte kort. “God nou, breek me de bek niet open. We hebben ze daarna nooit meer gezien.”
“Jawel, nog een keer op het strand”, hielp Fiona haar herinneren.
“Oh ja, met hun nieuwe vrienden van de ‘tennisclub’.”
“Nou eerder ‘stennisclub’, wat een hysterische wijven zeg.”
 
“Ik weet niet of Cat en ik wel zo’n zin hebben in lootjes trekken”, zei ik en keek Cat vragend aan.
Fiona goot een scheut Campari naar binnen. “Maar daar ontkom je niet aan als je met elkaar Sinterklaas viert om surprises te maken. Weet jij nog wat je vorig jaar gemaakt hebt trouwens?”
Ik schudde mijn hoofd. “Nee, daarvoor zou ik in m’n eigen Paringsdans archief moeten duiken. Maar met wie willen we Sinterklaas vieren dan?”
 
Cat lachte. “Wie willen er met óns Sinterklaas vieren, kun je je beter afvragen.”
“Nou Jet en Eva in elk geval al niet”, schamperde Fiona.
 
Ik greep naar het pakje sigaretten van Fiona en stak er een op. “Weet je dat we al eens eerder gezeik met ze hebben gehad, jaren geleden? Toen waren ze ook al zo flexibel.”
Fiona keek me niet begrijpend aan.
“Ja joh, het ‘kofferincident’ in Invention.”
Cat en Fiona barstten tegelijk in lachen uit.
“God da’s waar ook”, hikte Fiona, “die tent bestaat niet eens meer volgens mij. Ik zie Jet nog binnenkomen met haar hele hebben en houden.”

Het ‘kofferincident’ 

“Jij nog iets drinken?” riep Fiona. Ik knikte. Het was zondag vroeg in de avond en we wilden de kater van de vorige nacht zo snel mogelijk wegspoelen. Even later kwam ze met twee volle longdrinks Campari tussen de meute door op me af geslingerd. “Waar is Myrthe?”
Ik keek de krappe donkere ruimte rond, maar zag haar nergens. “Geen idee, buiten misschien, ’t is hier nogal benauwd.”
We hingen wat tegen de muur naast de bar en tuurden de dansvloer af, opzoek naar vrouwelijk schoon en potentiële voetenwarmers voor de komende nacht. We hadden geen geluk.
 
Plots stootte Fiona me aan. “Kijk nou, daar loopt Jet. Wat sleept die nou met zich mee?”
Ik volgde Fiona’s blik. “Lijkt wel een koffer.”
We keken elkaar even aan en liepen toen op Jet af. “Ben je uit huis gezet, schat?” grapte Fiona.
Jet wierp haar een vernietigende blik toe. “Nee, ben zelf weggegaan.”
Myrthe had ons inmiddels ook weer teruggevonden en kwam bij ons staan. “Wat ben jij nou aan het doen?” riep ze verbaasd uit toen ze Jet met haar koffer zag sjouwen.
“Godver, waar lijkt het op. Nooit eens ruzie gehad met je partner of zo?”
 
Fiona haalde haar schouders op. “Ik heb tot op heden geen partners gehad met wie ik zo ver kwam dat ik een koffer nodig had om mee terug te nemen wat ik daar had achtergelaten.”
 
Ik zag vanuit mijn ooghoeken Eva aan komen stieren en stootte Fiona aan. “Dit ziet er niet goed uit”, zei ik in haar oor.
Fiona draaide zich om en zag onmiddellijk wat ik bedoelde.
Eva’s blonde lange haren wapperden heftig op en neer met elke stap die ze in onze richting deed. Nog voor iemand echt besefte wat er gebeurde, had Eva de koffer uit Jet’s handen gerukt. “Hier met dat ding.” Vervolgens spurtte ze naar buiten.
 
Fiona, Myrthe en ik keken elkaar verdwaasd aan. Jet schreeuwde en vloekte zo hard dat zelfs de DJ in de hoek, met haar hoofdtelefoon nog half op een oor, verstoord opkeek. “Me koffer! Me koffer, godverdomme!” Ze rende naar buiten, achter Eva aan, maar die had een flinke voorsprong genomen.
Wij stonden elkaar nog steeds wazig aan te kijken.
“Wacht maar tot ik je in m’n klauwen krijg, godverdomme!” krijste Jet buiten in het luchtledige.
“Ben jij nog nuchter?” vroeg Fiona aan Myrthe.
“Redelijk, hoezo?”
“Ren jij Eva achterna, dan vangen wij Jet wel op. Als die twee elkaar nu tegen het lijf lopen gaat er een in een lijkzak naar huis.”
 
Myrthe trok een sprint in de richting van het Centraal Station, de kant die Eva was opgerend. Fiona en ik haastten ons naar Jet, die schokschouderend en in dikke tranen liep te roepen om haar koffer. Ik sloeg een arm om haar heen en probeerde haar te kalmeren. “Lieve schat, het is maar een koffer. Myrthe is Eva achterna, we krijgen ‘m heus wel terug.”
Jet keek me van opzij aan. " Het is mijn koffer”, snotterde ze. “Mijn koffer en daar moet zij vanaf blijven.”
“Waarom hebben jullie in hemelsnaam zo’n ruzie?” vroeg Fiona.
Jet trok een pruillip en haalde opnieuw haar schouders op. “Weet ik niet, gewoon. We hadden gewoon ruzie.”
Fiona en ik keken elkaar achter haar rug om aan en sloten even zuchtend onze ogen.
 
Myrthe kwam hijgend teruggelopen, met koffer. “Mijn god, dat was me nog een gevecht.”
Jet slaakte een kreetje. “Je hebt ‘m terug, wat goed!”
“Waarom wilde Eva die koffer zo graag meenemen, zit er goud in of zo?” vroeg Fiona, nu licht geïrriteerd.
“Nee, een slip”, antwoordde Myrthe. “Er zat een slip van Eva in de koffer van Jet en die wilde ze terug.”
 
Ik was te verbouwereerd om te reageren. Ook Fiona staarde Myrthe alleen maar onnozel aan. Vervolgens keken we alledrie naar Jet, toen weer naar elkaar en liepen vervolgens zwijgend naar binnen...
 
Cat hing schaterend de bank. “Al die ellende om een enkele slip?”
Fiona en ik veegden wat doorgelopen make-up van ons gezicht. “Joh, je had onze gezichten moeten zien.”
We gierden nog wat na. “Nou ja”, hikte Fiona, “het was diezelfde avond wel weer goed tussen die twee, maar wat hadden die een idiote dingen soms, dat ging werkelijk nergens over. God, god.” Ze veegde haar ogen droog met de mouw van haar shirt. ”Eigenlijk mis ik ze best wel, al was het alleen maar daarom.”
 
Cat boog zich voorover om haar peuk in de asbak uit te drukken. “Nah, Jet en Eva vallen dus af voor deze editie. Myrthe?”
“Ja Myrthe doet wel mee”, zei Fiona en dronk haar glas leeg.
“Marga?” opperde ik voorzichtig.
“He, nee hoor, dan krijgen we Brenda ook en daar zit ik echt niet op te wachten.”
“Laten we het lekker met z’n vieren doen”, zei Cat.
We knikten. “Ja, lekker kleinschalig.”
 
Kleinschalig. Zelfs dat biedt geen garantie voor een heerlijk avondje...