Paringsdans
Dominique | Lesbisch Feuilleton | Aflevering 53
Gepubliceerd op: 18 oktober 2005
Een avondje stappen in Amsterdam mondt uit in een drama. Cat viert haar frustraties bot op Jorinde, die geenszins onder de indruk lijkt en deze frontale aanval allesbehalve uit de weg gaat. Tamar wordt op pijnlijke wijze geconfronteerd met Jorindes buitenechtelijke escapade. Fiona laat zich verbazingwekkend gemakkelijk provoceren door een oude bekende. Een alerte Myrthe schiet Dominique te hulp.
Jorinde stond tegenover Cat en hield haar volle bierglas stevig in haar linkerhand geklemd. Ik was even bang dat ze het in Cats gezicht zou leeggooien. Cat bracht het hare naar haar mond en nipte ogenschijnlijk nonchalant, maar ik zag aan haar blik dat haar irritatie was omgeslagen in een onvoorspelbare dronkemanswoede. Ik probeerde me een beetje tussen hen in te positioneren, in de hoop dat het niet verder zou escaleren. Cat en Jorinde kenden elkaar al ruim vijfentwintig jaar en het zou lullig zijn als dit akkefietje dat jubileum zou verstoren.
“Do, als je nu niet opzij gaat vrees ik dat je linea recta met Jorinde naar buiten vliegt.”
Cat’s woorden troffen me als een mokerslag. Was dit mijn altijd zo rustige en relaxte vriendin?
Jorinde deed een stap naar voren en een plens bier vloog vanuit haar glas pontificaal op mijn leren jasje. “Ja Do, als je nu niet heel snel opzij gaat neem ik je inderdaad even mee naar buiten.”
Ik keek haar fronsend aan en raakte nu zelf geïrriteerd. “Wat is dit nu weer voor gelul, wat staan we hier in godsnaam te doen, hoe oud zijn jullie? Kunnen we hier niet gewoon over praten?”
Ik moest een beetje schreeuwen om boven de oorverdovende decibellen uit te komen. Dat trok de aandacht van Tamar, die aanvankelijk schuin achter ons stond, maar nu toch even onze kant uit schuifelde.
“Wat is hier aan de hand?”
“Die vriendin van jou”, begon Cat dreigend, “Denkt dat de hele wereld om haar draait.”
Ik draaide me naar haar om en probeerde haar zachtjes mee te voeren. “Cat kom op, we hebben allemaal te veel gedronken, dit heeft geen enkele zin.”
Ze duwde me van zich af en deed weer een stap voorwaarts...
“Wekenlang heb ik naar dat gezeik over jullie seksleven moeten luisteren. Hoe vreselijk jullie samen in de put zaten en maar niet wisten hoe het anders moest. Al jullie relatietherapiesessies heb ik van A tot Z en omgekeerd tot in den treuren uitgespeld gekregen. Nachten lang heb ik opgezeten om dat eeuwige gezever over dat spirituele gelul waarop jullie je daden baseren aan te horen. De pijn die zo ondraaglijk was toen bleek dat jij zwanger was na een nachtelijk avontuurtje met een collega. Hoe onbegrijpelijk het was dat je vluchtte in de armen van iemand anders. En wat doet mevrouw vervolgens?” tetterde Cat retorisch in het gezicht van een verbaasde Tamar, “Die grijpt de eerste de beste gelegenheid aan om er met een of ander wijf vandoor te gaan, niets meer van zich te laten horen en ons allemaal in onzekerheid te laten over haar welzijn.”
Ze keerde zich weer naar Jorinde, die zichtbaar kookte van woede over Cats openbaring betreffende haar buitenechtelijke avontuur.
Tamar keek haar vriendin ongelovig aan. “Wát heb je gedaan?”
Jorinde verplaatste haar ziedende blik langzaam van Cat naar Tamar. “Wat ik heb gedaan? Ik? Wel godverdomme, wie is er hier nou zwanger? Dat je toevallig een bijbelse naam hebt wil nog niet zeggen dat je op eenzelfde sprookjesachtige wijze aan dat jong in je pens bent gekomen! Daar heb je toch godverdomme zeker voor op je rug gelegen, met die gore kerel ertussen?”
Tamar knipperde even met haar ogen en was zichtbaar sprakeloos.
De rode krullenkop van Fiona doemde naast me op. “Wat is er? Zijn ze boos? Nou dat zou tijd worden zeg, dat is goed, gooi het er allemaal maar uit.”
“Nee, dat is niet goed!” beet ik haar toe en duwde haar terug naar de bar.
Ik hield mijn armen om Cat geklemd om haar in haar vel te houden. Tamar en Jorinde stonden nu bekvechtend tegenover elkaar. De muziek verbloemde gelukkig veel en de vrouwen om ons heen dansten gewoon door. Ik schaamde me dood, zelf al leek niemand zich iets van ons aan te trekken.
“Lieverd laten we even hiernaast gaan zitten, even bijkomen, je hebt te veel gedronken”, probeerde ik weer.
Maar Cat rukte zich los en keek me aan alsof ik zojuist had voorgesteld de auto te laten staan en terug naar huis te lopen. “Rot op, ik ben helemaal niet dronken!”
Ik werd een beetje moedeloos. Tamar en Jorinde hadden zelf nog behoorlijk wat uit te vechten en ik zag het niet zitten dat mijn vriendin zich daar nog langer mee bemoeide. Net toen ik haar met me mee wilde trekken, zag ik in mijn ooghoek dat er achter ons aan de bar ook iets niet helemaal goed ging.
Fiona stond met wilde gebaren Marga toe te spreken. Daar stond nog iemand naast, maar ik kon niet goed zien wie. Myrthe probeerde haar te kalmeren en ook Brenda deed haar best om de boel te sussen. Ik liet Cat los en liep tussen de massa door naar het groepje.
Toen ik dichterbij kwam zag ik tegen wie Fiona nog meer stond uit te varen; Yvette. Duikt dat mens dan overal op waar wij zijn?
“Achterlijke trut. Wat wil je nou?” Fiona’s felgroene ogen schoten vuur. Myrthe nam het glas Campari uit haar handen en zette het met een klap op de bar. Ze draaide zich om naar mij en knipoogde kort. “Voor het geval dat.”
“Voor het geval wát? We gaan hier toch zeker niet een potje lopen matten?” Ik trok Fiona weg uit het gekrakeel en nam haar gezicht bruut in mijn handen. Haar lippen vormden zich door de kracht van mijn greep tot een vreemde tuit. “Wat zijn we in jezusnaam aan het doen, Fioon?”
Ze sloeg mijn handen weg. “Die aardworm daar staat de boel weer eens lekker op te naaien.” Ze knikte kort met haar hoofd richting Yvette.
“Jij laat je opnaaien, daar geniet zij alleen maar van. Ben ik dan godverdomme de enige die hier een beetje hersens in z’n hoofd heeft?”
Myrthe kwam tussenbeide. “Ho ho, ik sta hier ook alleen maar van de ene verbazing in de andere te vallen.”
“Marga is met Brenda en Yvette weet dat, waarom kan ze mensen niet met rust laten?” schreeuwde Fiona in mijn oor.
“Wat kan jou dat nou schelen? En trouwens, sommige mensen willen helemaal niet met rust gelaten worden.”
Ineens schoot Myrthe langs me heen. Fiona en ik draaiden ons om. Ik keek in de richting van waar Cat en Jorinde zojuist nog stonden, maar kon ze in de drukte niet meer zien. Plots verscheen het rossige piekhaar van Myrthe boven een paar enkels uit en pas toen begreep ik wat er zich afspeelde.
Cat en Jorinde rolden al vechten met elkaar over de grond en Myrthe probeerde de twee kemphennen driftig uit elkaar te houden. Tamar stond voorovergebogen te vloeken en te tieren dat ze op moesten houden. De dansende menigte week noodgedwongen uiteen.
Ik staarde met open mond naar het tafereel. Zelfs Fiona was in shock. Ik wilde van alles doen, maar stond als aan de grond genageld, geen idee waar ik in hemelsnaam moest beginnen. “Sta daar niet zo, pluk die vriendin van je ertussenuit!” gilde Myrthe.
Fiona had zich als eerste hervonden en dook op de meppende kluwen.
Ik had het gevoel dat ik ging flauwvallen en deed even mijn ogen dicht. Toen ik ze weer opende zag ik dat ook Brenda zich inmiddels op de het groepje had gestort. Maar in plaats van Cat en Jorinde uit elkaar te halen, trok ze slechts Fiona aan haar bloes omhoog, die daarop scheurde.
Waarom ben ik hier? Wat doe ik hier? Waar is 'Scotty' als je ‘m nodig hebt?
Het lukte Myrthe uiteindelijk om Cat en Jorinde overeind te trekken. Tamar duwde haar vriendin naar achteren en Myrthe ontfermde zich over Cat.
Ik staarde alleen maar uitdrukkingloos voor me uit. De muziek vervormde in mijn hoofd en echode weg naar de achtergrond. De vloer onder me kwam langzaam in beweging en sloeg een gat waar ik stukje bij beetje in wegzakte, tot het helemaal donker was geworden en ik de stilte die gepaard ging met het verliezen van mijn bewustzijn dankbaar omarmde...
Hoe gaat dit aflopen? Lees het later op RozeRijk.nl!
Jorinde stond tegenover Cat en hield haar volle bierglas stevig in haar linkerhand geklemd. Ik was even bang dat ze het in Cats gezicht zou leeggooien. Cat bracht het hare naar haar mond en nipte ogenschijnlijk nonchalant, maar ik zag aan haar blik dat haar irritatie was omgeslagen in een onvoorspelbare dronkemanswoede. Ik probeerde me een beetje tussen hen in te positioneren, in de hoop dat het niet verder zou escaleren. Cat en Jorinde kenden elkaar al ruim vijfentwintig jaar en het zou lullig zijn als dit akkefietje dat jubileum zou verstoren.
“Do, als je nu niet opzij gaat vrees ik dat je linea recta met Jorinde naar buiten vliegt.”
Cat’s woorden troffen me als een mokerslag. Was dit mijn altijd zo rustige en relaxte vriendin?
Jorinde deed een stap naar voren en een plens bier vloog vanuit haar glas pontificaal op mijn leren jasje. “Ja Do, als je nu niet heel snel opzij gaat neem ik je inderdaad even mee naar buiten.”
Ik keek haar fronsend aan en raakte nu zelf geïrriteerd. “Wat is dit nu weer voor gelul, wat staan we hier in godsnaam te doen, hoe oud zijn jullie? Kunnen we hier niet gewoon over praten?”
Ik moest een beetje schreeuwen om boven de oorverdovende decibellen uit te komen. Dat trok de aandacht van Tamar, die aanvankelijk schuin achter ons stond, maar nu toch even onze kant uit schuifelde.
“Wat is hier aan de hand?”
“Die vriendin van jou”, begon Cat dreigend, “Denkt dat de hele wereld om haar draait.”
Ik draaide me naar haar om en probeerde haar zachtjes mee te voeren. “Cat kom op, we hebben allemaal te veel gedronken, dit heeft geen enkele zin.”
Ze duwde me van zich af en deed weer een stap voorwaarts...
“Wekenlang heb ik naar dat gezeik over jullie seksleven moeten luisteren. Hoe vreselijk jullie samen in de put zaten en maar niet wisten hoe het anders moest. Al jullie relatietherapiesessies heb ik van A tot Z en omgekeerd tot in den treuren uitgespeld gekregen. Nachten lang heb ik opgezeten om dat eeuwige gezever over dat spirituele gelul waarop jullie je daden baseren aan te horen. De pijn die zo ondraaglijk was toen bleek dat jij zwanger was na een nachtelijk avontuurtje met een collega. Hoe onbegrijpelijk het was dat je vluchtte in de armen van iemand anders. En wat doet mevrouw vervolgens?” tetterde Cat retorisch in het gezicht van een verbaasde Tamar, “Die grijpt de eerste de beste gelegenheid aan om er met een of ander wijf vandoor te gaan, niets meer van zich te laten horen en ons allemaal in onzekerheid te laten over haar welzijn.”
Ze keerde zich weer naar Jorinde, die zichtbaar kookte van woede over Cats openbaring betreffende haar buitenechtelijke avontuur.
Tamar keek haar vriendin ongelovig aan. “Wát heb je gedaan?”
Jorinde verplaatste haar ziedende blik langzaam van Cat naar Tamar. “Wat ik heb gedaan? Ik? Wel godverdomme, wie is er hier nou zwanger? Dat je toevallig een bijbelse naam hebt wil nog niet zeggen dat je op eenzelfde sprookjesachtige wijze aan dat jong in je pens bent gekomen! Daar heb je toch godverdomme zeker voor op je rug gelegen, met die gore kerel ertussen?”
Tamar knipperde even met haar ogen en was zichtbaar sprakeloos.
De rode krullenkop van Fiona doemde naast me op. “Wat is er? Zijn ze boos? Nou dat zou tijd worden zeg, dat is goed, gooi het er allemaal maar uit.”
“Nee, dat is niet goed!” beet ik haar toe en duwde haar terug naar de bar.
Ik hield mijn armen om Cat geklemd om haar in haar vel te houden. Tamar en Jorinde stonden nu bekvechtend tegenover elkaar. De muziek verbloemde gelukkig veel en de vrouwen om ons heen dansten gewoon door. Ik schaamde me dood, zelf al leek niemand zich iets van ons aan te trekken.
“Lieverd laten we even hiernaast gaan zitten, even bijkomen, je hebt te veel gedronken”, probeerde ik weer.
Maar Cat rukte zich los en keek me aan alsof ik zojuist had voorgesteld de auto te laten staan en terug naar huis te lopen. “Rot op, ik ben helemaal niet dronken!”
Ik werd een beetje moedeloos. Tamar en Jorinde hadden zelf nog behoorlijk wat uit te vechten en ik zag het niet zitten dat mijn vriendin zich daar nog langer mee bemoeide. Net toen ik haar met me mee wilde trekken, zag ik in mijn ooghoek dat er achter ons aan de bar ook iets niet helemaal goed ging.
Fiona stond met wilde gebaren Marga toe te spreken. Daar stond nog iemand naast, maar ik kon niet goed zien wie. Myrthe probeerde haar te kalmeren en ook Brenda deed haar best om de boel te sussen. Ik liet Cat los en liep tussen de massa door naar het groepje.
Toen ik dichterbij kwam zag ik tegen wie Fiona nog meer stond uit te varen; Yvette. Duikt dat mens dan overal op waar wij zijn?
“Achterlijke trut. Wat wil je nou?” Fiona’s felgroene ogen schoten vuur. Myrthe nam het glas Campari uit haar handen en zette het met een klap op de bar. Ze draaide zich om naar mij en knipoogde kort. “Voor het geval dat.”
“Voor het geval wát? We gaan hier toch zeker niet een potje lopen matten?” Ik trok Fiona weg uit het gekrakeel en nam haar gezicht bruut in mijn handen. Haar lippen vormden zich door de kracht van mijn greep tot een vreemde tuit. “Wat zijn we in jezusnaam aan het doen, Fioon?”
Ze sloeg mijn handen weg. “Die aardworm daar staat de boel weer eens lekker op te naaien.” Ze knikte kort met haar hoofd richting Yvette.
“Jij laat je opnaaien, daar geniet zij alleen maar van. Ben ik dan godverdomme de enige die hier een beetje hersens in z’n hoofd heeft?”
Myrthe kwam tussenbeide. “Ho ho, ik sta hier ook alleen maar van de ene verbazing in de andere te vallen.”
“Marga is met Brenda en Yvette weet dat, waarom kan ze mensen niet met rust laten?” schreeuwde Fiona in mijn oor.
“Wat kan jou dat nou schelen? En trouwens, sommige mensen willen helemaal niet met rust gelaten worden.”
Ineens schoot Myrthe langs me heen. Fiona en ik draaiden ons om. Ik keek in de richting van waar Cat en Jorinde zojuist nog stonden, maar kon ze in de drukte niet meer zien. Plots verscheen het rossige piekhaar van Myrthe boven een paar enkels uit en pas toen begreep ik wat er zich afspeelde.
Cat en Jorinde rolden al vechten met elkaar over de grond en Myrthe probeerde de twee kemphennen driftig uit elkaar te houden. Tamar stond voorovergebogen te vloeken en te tieren dat ze op moesten houden. De dansende menigte week noodgedwongen uiteen.
Ik staarde met open mond naar het tafereel. Zelfs Fiona was in shock. Ik wilde van alles doen, maar stond als aan de grond genageld, geen idee waar ik in hemelsnaam moest beginnen. “Sta daar niet zo, pluk die vriendin van je ertussenuit!” gilde Myrthe.
Fiona had zich als eerste hervonden en dook op de meppende kluwen.
Ik had het gevoel dat ik ging flauwvallen en deed even mijn ogen dicht. Toen ik ze weer opende zag ik dat ook Brenda zich inmiddels op de het groepje had gestort. Maar in plaats van Cat en Jorinde uit elkaar te halen, trok ze slechts Fiona aan haar bloes omhoog, die daarop scheurde.
Waarom ben ik hier? Wat doe ik hier? Waar is 'Scotty' als je ‘m nodig hebt?
Het lukte Myrthe uiteindelijk om Cat en Jorinde overeind te trekken. Tamar duwde haar vriendin naar achteren en Myrthe ontfermde zich over Cat.
Ik staarde alleen maar uitdrukkingloos voor me uit. De muziek vervormde in mijn hoofd en echode weg naar de achtergrond. De vloer onder me kwam langzaam in beweging en sloeg een gat waar ik stukje bij beetje in wegzakte, tot het helemaal donker was geworden en ik de stilte die gepaard ging met het verliezen van mijn bewustzijn dankbaar omarmde...
Hoe gaat dit aflopen? Lees het later op RozeRijk.nl!