Paringsdans

Het barbecue avondje dreigt uit te monden in een fiasco. Myrthe en Marga maken ruzie en Brenda lijkt er een dubbele agenda op na te houden. Fiona en Dominique vragen zich af hoezeer Brenda Marga gebruikt om maar bij Fiona in de buurt te kunnen zijn. Tamar krijgt eindelijk een telefoontje van Jorinde. Dominique raakt voor de zoveelste keer in gewetensnood...
 
Brenda en Marga hadden zich in de keuken teruggetrokken en hielden zich behalve met de salades vooral heel erg met elkaar bezig. Fiona zat nog altijd een beetje beduusd op haar krukje. Cat was op haar knieën naast me komen zitten op de kussens en probeerde Fiona een beetje gerust te stellen.
 
“Schat, trek het je nu niet te veel aan. Wees blij dat ze iemand heeft gevonden, ik had niet het idee dat zij je prinses op het witte paard was.”
Fiona nam een slok Campari en keek vervolgens naar Cat. “Ik vind het gewoon allemaal een beetje raar, alsof ze zich in mijn vriendenkring probeert te werken.”
Ik knikte instemmend. “Eerlijk gezegd heb ik dat gevoel ook.”

Cat streelde liefkozend mijn haar. “En waar kennen Marga en zij elkaar eigenlijk van?” vroeg ik op zachte toon.
Cat haalde haar schouders op en draaide zich om naar Myrthe, die met haar bord op schoot naast Tamar in de stoel tegenover ons zat. Ze keek op en slikte een kippenvleugel door. “Van die avond waarop we met z’n vieren zijn gaan stappen, de avond waarop jij en Cat ruzie hadden.”
 
Fiona verslikte zich. “Je wilt toch niet zeggen dat Brenda de vrouw is om wie jullie ruzie hebben gekregen en met wie jij uiteindelijk naar huis bent gegaan, hè?”
Myrthe knikte grinnikend. “Ja”, zei ze kort.
“Mijn god, ik dacht dat Marga daar niets meer van wilde weten”, siste ik.
“En dat ik haar dan niet heb gezien”, fluisterde Fiona vol ongeloof.
“Jij had het te druk met je eigen scharrel”, hielp Myrthe haar herinneren, “die jou bijna in de nerven van het houtwerk van de bar stond te graveren.”
Cat proestte haar bier terug in het glas.
“En”, ging Myrthe verder, met een vette vinger wijzend naar Fiona, “dat heeft Brenda gezien, dus waarschijnlijk vond ze dat ze het zich zelf ook wel kon permitteren om in een vreemd bed wakker te worden.”
 
Ze wierp nog een kippenvleugel naar binnen. “Ze is wel heel lekker trouwens.”
“Ja, wrijf het er nog even in.”
 
Marga en Brenda kwamen de tuin weer in. “Wie wil er nog salade, anders kan ik het weggooien.” Marga liep langs ons naar de tuintafel en zette een grote schaal neer. Tamar boog zich voorover en schepte op.
“Marga, ik heb een kippenvleugel voor je bewaard, wil je nog?” vroeg Myrthe en hief haar bord.
Marga schudde haar hoofd. “Nee, geen trek.”
“Fioon wil jij ‘m dan?”
Fiona zette haar glas op tafel en reikte naar het bord dat voor haar neus zweefde.

“Waarom geef je die kippenvleugel nu aan haar?” vroeg Marga licht verontwaardigd.
Myrthe keek verbaasd naar haar op. “Nah, omdat jij er geen trek in hebt.”
“Ja, nu niet, maar straks misschien wel.”
Fiona hield het bord op haar vlakke hand gerust en keek van Myrthe naar Marga.
“Wat is dat nou weer”, reageerde Myrthe geïrriteerd. “Je zeg net dat je ‘m niet hoeft, wat sta je nu weer moeilijk te doen? Fioon, eet die kip op.”
“Nee”, zei Marga en rukte het bord uit Fiona’s handen. “Die kippenvleugel is van mij, ik hoef ‘m alleen nu niet.”
“Godverdomme, dan vreet je toch iets anders!” snauwde Myrthe en trok het bord weer op haar schoot.
Marga zette haar handen in haar zij, duidelijk hevig ontstemd. “Nee, dan eet Fiona maar iets anders!”
“Ja wier kippenvleugel is het nou eigenlijk?”
“Nou, de mijne, dat zeg je net zelf!”
 
Cat, Tamar, Fiona en ik volgden het schouwspel der onbeduidendheid met stijgende verwondering. We keken elkaar aan en lachten besmuikt. Brenda stond een beetje onwennig aan de zijlijn. Ze keek naar Fiona, maar die hield haar hoofd naar beneden, onophoudelijk schuddebuikend, terwijl het gezever tussen Myrthe en Marga nog een poosje doorging.
“Weet je wat, pleur dat ding in de vriezer, kun je ‘m ergens volgende week, als je trek hebt, een keer in dat gat van je verwende smoelwerk laten verdwijnen.”
 
Tamar hing schaterlachend in haar stoel en hield haar zwangere buik vast. Fiona stond op om de fles Campari uit de koelkast te pakken. Brenda volgde haar en ik was benieuwd waar die twee het in de keuken over zouden gaan hebben.
Marga wuifde Myrthe’s woede puffend weg en liep naar de barbecue om het vlees om te draaien.
Cat pieste bijna in haar broek en liep met haar handen tussen haar benen geklemd naar het toilet in de hal.
 
Myrthe keek een beetje beteuterd naar het bord op haar schoot, met daarop de gewraakte eenzame kippenvleugel; vet, inmiddels koud en ontheemd.
 
Tamar’s telefoon ging over in haar tas. Ze graaide naar het ding en keek op het schermpje. “Het is Jorinde”, zei ze licht opgewonden.
Ik verschoof iets op het kussen. “Neem dan op.”
Tamar aarzelde. “Ik weet niet wat ik moet zeggen.”
“Nou, dat je blij bent van haar te horen.”
Ze staarde naar het scherm tot het muziekje was opgehouden.

Cat kwam inmiddels teruggelopen. “Mijn god, ik was net op tijd.”
Tamar hief haar hoofd naar haar op. “Dat was Jorinde”, zei ze zacht.
Cat pakte haar shag van tafel en rolde een sigaret. “En? Waar is ze?”
“Weet ik niet, ik heb niet opgenomen.”
Cat stak het versgerolde shagje aan en blies de rook ervan in het luchtledige. “Waarom niet, Je wilt toch weten hoe het met haar is? Bel haar dan terug.”
Tamar keek diepfronsend naar haar telefoon. Ze stond op om naar binnen te lopen, het mobieltje wat onzeker aan haar oor.
 
Fiona kwam weer naar buiten en nestelde zich naast mij op de kussens. “Jij nog?” vroeg ze terwijl ze de fles Campari in de aanslag hield.
Ik reikte haar mijn glas aan en liet het vullen. “Heeft Brenda nog iets tegen je gezegd net in de keuken?” fluisterde ik, buiten gehoorafstand van Marga en Myrthe.
Fiona snoof. Een dieprode krul danste op de maat mee. “Dat ze niet wist dat ik hier zou zijn, nou m’n reet.”
Ik lachte zachtjes. “En wat nog meer?”
“Dat Eliza en Irma terug moeten naar de kliniek. Eliza’s moeder heeft een voor hun belastende verklaring afgelegd, dus daar zijn we nu echt vanaf.”
Ondanks de tijd die inmiddels verstreken was, voelde ik een golf van opluchting door mijn lijf schieten. “Eindelijk”, zuchtte ik.
Fiona hief haar glas. “Inderdaad, daar drinken we de fles op leeg.”
 
“Is ze verliefd op Marga?” vroeg ik weer.
Fiona tuitte haar lippen even. “Nee, dat geloof ik niet, daar zei ze eigenlijk niet zo veel over. Ik zag wel hoe ze naar mij keek.”
“Hoe dan?”
“Een beetje eh... verlangend”, zei ze en nam nog een slok.
“En jij, hoe voel jij je als je dichtbij haar bent?”
Fiona dacht na en schokschouderde. “Ik vind ‘r wel leuk, maar heb mijn buik eigenlijk even vol van al dat soort gevoelens, na Eliza.”
Ik knikte begrijpend en draaide mijn hoofd richting de barbecue, waar Marga met de hamburgers stoeide en Brenda achter haar stond, met haar armen stevig om Marga’s ranke middel geslagen. Haar blonde hoofd lag tussen Marga’s schouderbladen, haar knappe gezicht onze kant uit en haar helderblauwe ogen strak op Fiona gericht. Er schoot even een rilling langs mijn ruggengraat.
 
Er was iets aan Brenda wat ik niet kon plaatsen, maar ik voelde hoe ik haar op de een of andere manier niet vertrouwde. Een gevoel dat ik vanaf dag een dat ik haar ontmoette op het politiebureau al had gehad.
 
Cat kwam bij ons zitten. “Wat zitten de dames hier te fluisteren?”
Ik deed kort het verhaal van Fiona uit de doeken. “Oh dat van Eliza vind ik heerlijk nieuws, maar wat ze nou precies van jou wil begrijp ik niet helemaal.”
Fiona grinnikte vreugdeloos. “Waarschijnlijk vindt ze me gewoon onweerstaanbaar.”
We lachten en keken even naar het tafereel bij de barbecue. We zagen hoe Brenda Marga nog altijd vasthield en iets in haar oor fluisterde, waarop Marga’s bekende schaterlach door de buitenlucht galmde en ze beiden onze kant op keken. Het had iets onoprechts en ik voelde me er ongemakkelijk bij. Gelukkig was ik niet de enige.
 
“Er klopt iets niet met die twee”, zei Cat zacht, met haar gezicht van de barbecue afgewend.
Fiona dronk haar glas leeg en stak een sigaret op. “Ik ga me er niet in verdiepen.”

Myrthe liep intussen heen en weer tussen tuin en keuken. “Myrthe, wat vind jij nou van die twee?” vroeg ik fluisterend.
Ze draaide zich naar me om. “Ja wat valt er van te vinden, ze kennen elkaar nog maar kort, ik zie ze voor het eerst samen.”
“Maar wat vind je van Brenda dan?” vroeg Fiona.
Myrthe trok een wenkbrauw op. “Tja, we hebben een leuke nacht gehad, meer niet, ik ken haar verder niet. Ze vroeg me wel de oren van het hoofd naar jou, nu ik eraan terugdenk vind ik dat achteraf wel een beetje vreemd, maar ik was te dronken om me er toen aan te storen. Ze praat trouwens ook gewoon door tijdens het beffen, nog zoiets.”
 
Cat viel hinnikend van het lachen achterover in de kussens. Fiona produceerde een geluid dat niet direct was thuis te brengen, maar klonk alsof ze haar neus op een drilboor had aangesloten.
 
Tamar kwam teruggelopen. Haar gezicht was vlekkerig door de uitgelopen make-up, waaruit duidelijk viel op te maken dat ze had gehuild. Cat stond op en liep naar haar toe. “Schatje wat is er, ging het gesprek niet goed?”
Tamar barstte opnieuw in snikken uit. “Nee.” Ze liet zich in Cat’s open armen vallen.
 
Ik had oprecht medelijden met haar, hoe goed ik Jorinde ook kon begrijpen.
 
Wat zou ik doen als Cat thuis kwam met het verhaal dat ze vreemd was gegaan en ook nog eens zwanger bleek te zijn? Of andersom; wat zou er gebeuren als ik mijn rendez-vous met John alsnog zou opbiechten aan Cat...