Paringsdans

De meiden zitten na een 'zware werkdag' prinsheerlijk op een terras aan het strand. Het warme zomerweer en de (vele) koele drankjes zorgen voor nogal wat baldadigheid. Twee oude bekenden duiken op. Daar zit niet iedereen op te wachten...
 
Fiona’s scharrel voor één nacht kwam met snelle schreden dichterbij. Ze ontweek bijna gracieus de overvloed aan tafeltjes en stoelen. De blonde korte haren stonden zo stijf van de gel, of wat voor klef goedje dan ook, dat het aangename zomerbriesje er met geen mogelijkheid beweging in kreeg. Diepliggende donkere ogen hielden haar nauwlettend in het vizier. Fiona kneep in mijn arm. Al de hele tijd eigenlijk en dat begon verdomd zeer te doen. “Praat gewoon even met haar, poeier haar af, dan is het zo weer voorbij”, probeerde ik haar gerust te stellen, terwijl ik haar vingers een voor een loswrikte en met een pijnlijk gezicht over mijn arm wreef.
 
“Volgens mij komt ze voor jou”, merkte Marga droog op en bekeek de blonde sprinkhaan, die ons tafeltje inmiddels bereikt had, van top tot teen.
“Eindelijk heb ik je gevonden, je kent me toch nog wel?” vroeg het meisje schuin lachend.
Fiona zakte iets onderuit op haar stoel. Waarschijnlijk was ze het liefst helemaal onder de tafel gegleden. “Nou, je komt me vaag bekend voor...” zei ze met overslaande stem en keek me vluchtig met wijd opengesperde ogen aan waarin ik een wanhopig ‘help me’ meende te lezen.
 
“Fiona’s geheugen is een beetje slecht”, zei ik met een halve glimlach.
“Ja, Korsakovje”, bemoeide Myrthe zich er nu ook mee.
 
Het meisje keek van Myrthe naar mij en vervolgens weer naar Fiona. “Oh, dus je wilt me niet meer kennen, is dat het?”
Fiona haalde haar schouders op en opende haar mond om iets te zeggen, maar Marga was haar voor. “Inderdaad, zo gaat dat. Je hebt een leuke avond, je duikt eens een scharrel op, wisselt wat sappen uit en that’s it.”
Myrthe lachte besmuikt en ik grinnikte achter mijn hand. Het meisje voelde zich duidelijk niet meer zo erg op haar gemak. Fiona trok een grimas en knikte schaapachtig. “Ja, zo gaat dat.”
 
Blondie’s gezicht betrok. “Dus je gebruikt me gewoon voor een avondje?”
“Schat”, zei Marga weer, “grow up. En trouwens, wie heeft nu eigenlijk wie uitgewoond. Ik stond ernaast en Fiona had niet veel in te brengen hoor. Als ik niet beter zou weten zou ik denken dat ze werd aangerand.”
Fiona draaide zich nu verbaasd naar haar om. “Oh, en dan laat je dat dus maar gewoon gebeuren?”
“Ja god zeg, ik was dronken.”
“Dat is voor ons bijna een constante gemoedstoestand,” zei ik tegen het meisje en nam een slok van mijn Campari met ijs.

Het meisje snoof, rochelde eens flink en spuugde een fluim pal voor Fiona’s voeten. “Stelletje stinkwijven.” Ze beende kwaad weg.
 
Marga schaterlachte alle ogen onze kant op. Wij gierden met haar mee. 
“Je bent eigenlijk vreselijk”, zei ik tegen haar.
Ze nam een slok van haar rosé. “Welnee, zulke dingen moet je alleen gewoon meteen oplossen.”
“Ja, net als jij dat met Yvette hebt gedaan”, wierp Myrthe haar voor de voeten.
“Dat is iets anders”, zei Marga diepfronsend. “Yvette en ik eh, dat is een apart verhaal.”
“Zeg dat”, zei ik lachend.
 
Cat kwam aangelopen en zag er verhit uit. Ze kuste me zacht op mijn mond. “Dag schat, waar is mijn bier.”
“Die heeft Marga zojuist naar binnen gegoten.”
“Oh was die van jou, wacht, ik bestel wel een nieuwe.” Ze draaide haar volumeknop opnieuw open en brulde de serveerster die een eind verderop stond haar bestelling door. Ze keerde zich weer naar ons toe. “Werkt altijd en snel ook, ze zijn veel te bang dat je het nog eens doet.”
 
Cat nestelde zich naast me en nam mijn hand liefdevol in de hare. Ik glimlachte. “Hoe was je dag?”
“Breek me de bek niet open”, zuchtte ze, “van mij mogen ze alle accountants acuut door de plee spoelen.”
Ik lachte. Cat stond aan het hoofd van een groot reclame- en adviesbureau en was een pietje precies als het om het uitzetten van de lijnen ging. Het liefst deed ze alles zelf, inclusief de financiële administratie.
 
Iets uit handen geven kwam eigenlijk niet in Cat’s woordenboek voor. Dat gold overigens niet alleen voor haar werk.
 
“Waar is Jorinde eigenlijk?” vroeg ik.
Cat haalde haar schouders op. “Geen idee, ik heb haar geprobeerd te bellen, maar krijg haar niet te pakken. Tamar komt wel zo hierheen.”
“Tamar?” vroeg Fiona en verslikte zich bijna in haar drank. “Weet ze wel dat Jorinde met een ander heeft staan zoenen?” (zie PD 46)
Cat schudde haar hoofd. “Nee en laten we dat maar zo houden ook, het loopt toch al niet tussen die twee.”
 
Myrthe stak een sigaret op en trok haar bovenstukje recht. “Ik word soms moe van wat we allemaal wel of niet tegen andere mogen zeggen. Ik verspreek me altijd wel een keer, heb ik het straks nog gedaan ook.”
Marga tikte haar op de arm. “Ach nee joh, iedereen is toch verantwoordelijk voor z’n eigen gedrag?”
“Nou zo werkt het alleen bij hetero’s, heb ik wel eens het idee.”
“Waar slaat dat nou weer op?” vroeg Fiona geïrriteerd.
 
Maar Myrthe had haar hoofd al omgedraaid naar een clubje vrouwen dat luidruchtig langs ons tafeltje liep en een eindje verderop plaatsnam.
“Kijk dat nou, wij hebben moeten vechten om een tafeltje te kunnen bemachtigen en zij kunnen zo aanschuiven”, verbaasde Marga zich hardop.
Fiona stootte me hard aan. “Zie je niet wie dat zijn?”, siste ze.
“Wat?” Ik volgde haar blik.
“Jet en Eva.”
“Verdomd”, zei Cat. “Die hebben we sinds het Sinterklaasdebacle bij Myrthe niet meer gezien. God, wat waren ze kwaad.” (Zie PD Sinterklaasspecial)
 
We keken ongegeneerd naar de twee vriendinnen die we al zo lang niet meer hadden gezien. “Hebben ze nieuwe vrienden gemaakt?” vroeg Myrthe.
“Knap hoor. En dat terwijl ze al maanden niet meer lijken te weten hoe een telefoon werkt”, zei Fiona en slurpte een laatste druppel Campari naar binnen.
“Wat is Eva dik geworden”, merkte Marga op.
 
Myrthe hield haar hoofd iets schuin. “Ze is nooit echt een maatje zesendertig geweest, hoor.”
 
“Wie zijn al die anderen?” vroeg ik.
Cat probeerde langs me heen te kijken. “Volgens mij is die ene met die bruine krullen de ex van Jet.”
“Ik dacht dat ze die niet meer kon luchten of zien?” zei ik met opgetrokken wenkbrauwen.
“Ja maar wat wil je, als je verder niemand meer hebt om mee te spelen?” zei Fiona sarcastisch.

“RTL-Vira zit er ook tussen”, grinnikte Myrthe.
“Hoe?” vroeg ik half lachend.
“Elvira. Moet je eens een gesprek mee aanknopen. Ze herhaalt zichzelf continue. Zal ik er eens heen lopen, vragen hoe het met ze is?”
“Vraag meteen of je of je ook bij hun clubje mag, zeg dat je je horizon een beetje wilt verbreden”, opperde Marga.
 
Myrthe stond op en liep naar de vrouwen toe. We verschoven onze stoelen om beter zicht te krijgen op de groep. Door het gekakel om ons heen konden we niet woord voor woord volgen wat er werd gezegd.
 
Myrthe knielde bij de Eva’s stoel en bleef een poosje op haar hurken zitten.
“Wat zegt ze nou?” vroeg ik aan Marga, die nog het dichtst in de buurt zat.
“Geen idee, maar volgens mij is het de tennisclub waarmee ze op stap zijn.”
“Hoeveel setjes zullen er tussenzitten?”, grapte Fiona. “er is volgens mij niet een heterovrouw  bij.”
“Nou Eva en Jet zijn wat mij betreft game over”, zei Cat, “Ik hoef ze niet meer.”
 
Myrthe kwam teruggelopen. Haar ogen twinkelden en ze deed haar best om niet hardop te lachen. Ze plofte weer naast Marga op haar stoel. “Nou die sporen niet hoor.”
“Hoezo?” vroegen Fiona en ik tegelijk.
“Ze zijn blij dat ze nieuwe mensen hebben leren kennen en willen niet meer bij ons groepje horen.”
“Ons ‘groepje’? Wat zijn wij dan voor groepje?” vroeg Marga met een gezicht dat duidelijk maakte een dergelijke typering maar onzin te vinden.
“Wij zijn het gepeupel.”
“Ach gut, en zij behoren ineens tot de elite?” snoof Fiona.
“Wat een poeha ineens, voor iemand met maat zesenvijftig”, ergerde Marga zich. “Zo te zien slaat Eva de ballen niet terug, maar ze slikte ze ze in.”
 
“Nah, dat ze zo dik is geworden is geen reden om daar nu ineens zo achterlijk over te gaan zitten doen”, wees ik haar terecht.
“Ik achterlijk, zij gedragen zich achterlijk!”
Marga’s obsessie voor lijnen had zijn oorsprong in haar jeugd, toen ze zelf alleen maar zijwaarts door een deur kon.
 
Sinds ze de overtollige pondjes had weten kwijt te raken, probeerde ze de rest van de wereld duidelijk te maken dat je nooit meer zou moeten willen eten dan er in je holle kies past. Met haar lijf waren haar sociale vaardigheden helaas ook een beetje uitgedund.
 
“Hoe zullen wij ons clubje noemen?” vroeg Myrthe smalend.
“Campari met ijs!”, riep Fiona.
“Dat is toch geen naam voor clubje?” zei Marga en trok een gezicht.

 “Joh sodemieter toch op met je clubje, ik wil alleen maar heel veel drinken.”
 

Hoe zit het eigenlijk met jouw paringsdans? 
Verzin een passende naam voor het ‘clubje’ van Dominique, Fiona, Cat, Myrthe en Marga en win een persoonlijk Paringsdans deel! Mail naar Dominique@rozerijk.nl tav. PD49, met je gegevens en leuke, sappige, grappige en ontroerende (liefdes)perikelen/info over jezelf en je vriendinnen en lees jullie belevenissen bezien door de ogen van Dominique plus de andere meiden van Paringsdans!