Paringsdans

Cat en Do zitten in een impasse. Do gaat met de overige meiden mee stappen en ze belanden in een of andere kroeg in de stad. Myrthe en Marga jagen op hetzelfde meisje en dat zorgt voor problemen. Een dronken Jorinde probeert Do te koppelen aan een andere vrouw...
 
Het was ver na middernacht. In de bar-dancing was het walgelijk druk en heet. Iedereen plakte aan elkaar en het rook overal naar zweet, bier en sigarettenrook. De benauwde toestand vloog me eerst nog naar de strot, maar naarmate ik meer Campari op had werd dat minder. Het handige van dit soort haringen in een ton feestjes was altijd dat als je te veel gedronken had en niet meer op je eigen benen kon staan, er altijd wel iemand zeer dicht in de buurt stond om tegenaan te hangen.
Het leek dan ook wel of er een acuut deliriumvirus was uitgebroken.
 
Fiona wurmde zich door een groep vrouwen dat aan de bar gekleefd stond en leunde vervolgens zwaar op mij. “Jij..nog...?” Vroeg ze met driedubbele tong, vervaarlijk zwaaiend met een fles Campari.
“Hoe kom je daar nu weer aan?” vroeg ik hevig verbaasd.
Fiona wees naar een meisje achter de bar. “Kennik. Weeniemeer waarvan hoor, maar...kennik.” Ze schonk me bij en kledderde een plens op de vloer. Ze hield giechelend haar hand voor haar mond en keek met haar dronken hoofd heel schuldbewust naar het plasje onder zich. “Straks denken ze daddik dat heb gedaan...”
Ik keek met haar mee. “Nou ja, in zekere zin is dat natuurlijk ook zo...”
 
Myrthe kwam met een gezicht dat op onweer stond aan tieren. “Godverdomme!” schreeuwde ze boven de muziek uit en rukte het glas uit mijn handen om snel een slok te nemen, alsof ze daarmee haar woede weg probeerde te spoelen.
“Tister?” vroeg Fiona.
“Ja die klote Marga ook, ze zit achter mijn chick aan.”
 
Myrthe dronk mijn glas maar meteen leeg. “Jouw ‘chick’?” vroeg ik met een diepe frons. “Ik dacht jullie elkaars ‘chick’ waren?”
 
Myrthe schudde heftig haar hoofd. “Nee zeg scheid eens uit, da’s alleen seks, soms.”
Ik knikte begrijpend. “Natuurlijk.”
 
Myrthe was ook niet meer zo tredvast en moest zich vasthouden aan de rand van de bar. Fiona liet de fles nog maar eens rond gaan. “Ik sta met een leuk meisje te dansen en een beetje te flirten, komt zij er ineens tussen. Jaloers kreng.”
“Hoor ik hier nu een pot die een ketel staat te verwijten...?” vroeg ik half glimlachend.
Myrthe trok een gezicht en keek me aan. Haar blonde piekhaar zat hier en daar aan haar hoofd geplakt door de klamme hitte. “Zal ik jou eens een klap op je kop verkopen, heb je vannacht tenminste een slaapplaats.”
 
“Waarom stuur je Marga niet gewoon weg, neem je dat grietje bij de hand en trek je je met haar terug, wat is daar nu zo moeilijk aan? En trouwens, waar is Jorinde gebleven?” vroeg ik en probeerde over alle hoofden heen tot achterin de zaal te kijken, maar het zicht werd me ontnomen door een aantal pilaren en rook uit een rookmachine.
“Omdat ik ze niet kan vinden in die drukte’, spuugde Myrthe.
 
Fiona zei niets en dronk alleen maar stevig door. Ik vroeg me af wanneer ze echt om zou vallen. Dat had ik nog maar een keer meegemaakt. Ze kon vreselijk veel hebben en zoop vele kerels zonder pardon onder tafel. Haar ogen waren nauwelijks meer te zien. Ze hing tussen twee meiden in die zo nu en dan een veelbetekenende blik op haar wierpen en elkaar dan weer hoofdschuddend aankeken.
 
Jorinde dook op en hield twee biertjes in haar handen geklemd. “Het is godverdomme druk.”
“Je haalt me de woorden uit de mond”, zei ik en nam een slok. Mijn hoofd begon een beetje te suizen en een vertrouwd soort nevel rukte op.
Fiona hees zichzelf omhoog en strompelde in de richting van Jorinde, die haar met haar elleboog nog net van zich af wist te houden. Ik stak een sigaret op en duwde die tussen Fiona’s lippen. Vervolgens nam ik er zelf ook een. Ik keek rond om te zien wat voor publiek er nu eigenlijk rondliep. Er zaten een paar mooie exemplaren tussen, maar niemand kon tippen aan Cat.
 
Mijn gedachten gingen terug naar eerder die avond. Cat wilde niet dat ik zo vlak na mijn hersenschudding zou gaan stappen. Ik had na het nieuws over Eliza’s arrestatie juist de behoefte om dat wel te doen, met als gevolg dat Cat de deur achter me dichtsloeg met de woorden ‘ik hoef je voorlopig niet meer te zien’. Dat stak.
 
“Zeg Do”, zei Jorinde met schorre stem in mijn oor en sloeg haar arm om me heen. “dat meisje daar in de hoek staat de hele tijd al naar je te staren. Een heek mooi meisje ook nog, als ik zo vrij mag zijn. Waarom ga je haar niet even gedag zeggen?”
Ik keek haar met mijn half hangende ogen aan. “Jo, ik ben met Cat, weet je nog?”
Jorinde knikte overdreven heftig. ‘Ja, ja, maar je hoeft toch niet meteen iemand op z’n bek te zitten, je mag tegenwoordig toch nog wel met iemand praten?” Ze brieste als een paard en draaide zich hoofdschuddend om.
 
Fiona kwam tegen me aan hangen. “Mooi ding, voor ’t eerst hier.”
“Hoe weet jij dat nou?”
“Zie je zo. Hoe ze kijkt...” Ze stokte om een oprisping de ruimte geven. “haar lichaamshouding...mooi lijf trouwens... Denk je dazze effe met me wil praten?”
Ik zette haar weer tegen de bar. “Blijf jij nu maar gewoon hier plakken, is beter. Voor iedereen, geloof me.”
 
Marga kwam de bocht om gevloekt. “Waar is die bitch?” schreeuwde ze. Fiona en ik keken verbaasd op. “Wie?” vroeg ik.
“Myrthe natuurlijk, ze is er vandoor met mijn nieuwe vriendin.”
“Maar jij was toch met Yv...Yvette?” Fiona liep bijna over van de Campari.
“Nee joh, dat is uit, al lang. Waar is Myrthe heen?”
“Weet ik veel”, reageerde ik licht geïrriteerd, “niet meer gezien. Zitten jullie achter hetzelfde meisje aan?”
“Míjn meisje en daar zit zíj achteraan en daar moet ze met haar poten vanaf blijven.” Haar helderblauwe ogen schoten vuur.
“Je had dit soort pit moeten hebben tijdens jou en Yvette, zou je nieso veel blauwe plekken hebben opgelopen...”
 
Marga keek Fiona met vernietigende blik aan. Het feit dat Fiona zo stomdronken was hield haar kennelijk tegen, maar anders had ze haar zeker beetgepakt en naar het andere eind van de ruimte gezwierd.
 
Ze maakte een miskend gebaar en beende kwaad weg. Fiona en ik lachten en staken nog maar eens een sigaret op. Jorinde kwam intussen weer teruggelopen en sloeg opnieuw haar arm om me heen. “Ik heb net een beetje met dat meisje staan praten, daar in de hoek, die de hele tijd zo naar je stond te staren. Leuk meisje, hoor.”

Ik kneep mijn ogen samen. “Schat, Tamar is hartstikke zwanger, heeft het met een vent gedaan, je gedraagt je heel nobel en probeert je relatie te redden. Nu projecteer je je eigen aantrekkingskracht tot dat meisje op mij en moet ik een soort van plaatsvervangende versierpoging ondernemen?”
Jorinde trok haar wenkbrauwen op. “Ik heb te veel gedronken hoor, kun je het iets eenvoudiger houden? Dat meisje is helemaal niet geïnteresseerd in mij, maar in jou.”
 
“Maar ik niet in haar en kun je nu even op iemand anders gaan leunen?”
Ze haalde langzaam haar arm van mijn schouders en dronk haar glas leeg. Naast Fiona dook een blond figuurtje op dat haar beetpakte en ongegeneerd heftig begon te zoenen. Fiona kon weinig anders dan zich mee laten voeren, omdat alle kracht om eventueel tegen te sputteren zo’n beetje uit haar lichaam verdwenen was en dus liet ze haar tong de vrije loop. Jorinde en ik keken er aanvankelijk verbaasd naar, maar haalden vervolgens tegelijk onze schouders op.
 
Zo diep zat rechercheur Brenda kennelijk ook weer niet.
 
Jorinde raakte aan de praat met een vrouw tegen wie ze per ongeluk (hoewel) opliep. Ze konden het meteen goed vinden en al snel wreven handen strelend over ruggen en kwamen lippen ‘gevaarlijk’ dicht bij elkaar in de buurt.
Ik keek er een poosje naar en verplaatste mijn blik toen naar Fiona, die nog altijd in een heftige vrijpartij was verwikkeld. Ze hing half op een barkruk en het frêle blonde ding dat zich half bovenop haar had gemanoeuvreerd, bewoog haar hand met trage bewegingen onder Fiona’s rokje. Ik was te ver heen om het gênant te vinden, hoewel het dat natuurlijk wel was.
 
Ik dacht aan Cat en voelde me leeg. Het deed pijn om ruzie met haar te hebben. Typisch zo’n soort’ ruzie’ waar een dieper liggende reden aan ten grondslag ligt. Hoe meer ik erover nadacht, des te bozer ik werd. Ik dronk door en liep naar een hevig kreunende Fiona aan de bar, naast wie de fles Campari stond en schonk het laatste beetje uit de fles in mijn glas.

Ik staarde naar de dansende menigte en draaide me om naar Jorinde, die eveneens verstrikt was geraakt in een paar lippen.
 
Ik knipperde even en keek de andere kant op. Recht in haar prachtige warme ogen.
 
Ze hield me gevangen in haar blik. Een diepe, zachte blik in hemelse blauwe ogen, die me uitnodigden dichterbij te komen, op onderzoek uit te gaan. Nee, dacht ik. Dat was te gemakkelijk. En dus draaide ik me om.
 
Met tegenzin, voelde ik, en dat was geen goed teken...