Paringsdans

Na een avondje op het politiebureau te hebben doorgebracht met veel, heel veel koffie en een rechercheur die behoorlijk gecharmeerd bleek van Fiona, ziet Dominique ineens het licht en valt alles op zijn plek. Volgt dan nu eindelijk de ontknoping?

Brenda kwam het kamertje weer ingelopen. Het was de hele avond al een soort instuif van agenten en rechercheurs. De een met koffie, de ander met informatie die geen echte info was omdat we er geen steek verder mee kwamen, weer een ander om even vluchtig iets door te briefen.

“Nou, nu houdt ze helemaal haar mond.” Brenda nam plaats waar ik de hele tijd gezeten had; op de stoel naast Fiona. Ze legde kort haar hand op Fiona’s schouder. “Gaat het?” vroeg ze zacht. Fiona tuitte haar lippen en knikte kort, angstvallig mijn blik vermijdend.
 
Ik kende haar te goed. Ik zag hoe ze een nonchalante houding aannam, terwijl haar ogen verrieden klaar te zijn om Brenda te bespringen.
 
Ik ging luid zuchtend aan de andere kant van het kamertje zitten. “Je hebt haar geconfronteerd met het feit dat ze Eliza’s moeder niet kan zijn en nu heeft ze de boel in het slot gegooid?”
Brenda knikte. “Ze heeft een telefoontje gepleegd, we weten nog niet naar wie, maar het was kort en bondig: ‘het is aan jou’. Dat zei ze.”
“Meer niet?” voeg ik verbaasd. “En nu?”
 
Brenda keek naar Fiona. Hallo, dacht ik. Hier zit ik. Ik vroeg je iets.
 
“We gaan door met de verhoren. De Rechter-commissaris moet vervolgens bepalen of we genoeg hebben om haar langer vast te houden.”
Ik kruiste mijn armen voor mijn borst. “Nah, lekker dan.”
 
“Mag ik hier roken?” vroeg Fiona uit het niets.
Brenda keek vertwijfeld. “Eigenlijk niet, maar omdat het zo’n idiote avond voor je is wil ik wel een uitzondering maken.” Ze stond op om het raam een stukje open te zetten. “Laat me even een asbak halen.” Ze liep naar buiten en verdween de gang in. Ik keek Fiona met een schuine blik aan, maar zei niets. Fiona keek terug en zei eveneens niets. “Ik wil hier weg”, zei ik na enige tijd van stilzwijgen. Fiona was in de zakken van haar spijkerjas driftig opzoek naar haar pakje sigaretten. “Waarom? Het is toch best uit te houden hier.”
Ik wilde tegen haar uitvallen, maar werd gestoord door het trillen van mijn mobiel. Een sms-je.
 
Wat woon je leuk Dominique. Mooie slaapkamer vooral, lekker zacht bed...
 
Ik slikte en keek onmiddellijk weer naar Fiona. “Fioon...” Ik gaf haar mijn mobiel. Fiona las en fronste diep. Haar felgroene ogen werden groter. “Dit wil toch hopelijk niet zeggen dat ze in je huis is?”
Ik kon geen woord uitbrengen. Daar was dat misselijkmakende gevoel weer. Do, we zijn nu op het politiebureau, als we het meteen melden kunnen ze er misschien iets mee.”
 
“Nee”, riep ik verschrikt uit en griste mijn mobiel uit haar handen. “Nee”, zei ik nu iets zachter. “Ik wil hier weg en met Cat gaan kijken.”
“Doe even normaal”, siste Fiona, “dat kan Irma wel eens zijn en die is knettergek.”
“Ja precies en dat zit nu in mijn huis. En ik weet niet of je het vergeten bent, nu mevrouw de agent zo ongeveer de hele avond al praktisch op je schoot bivakkeert, maar Eliza is daar ook en....” Ik stokte en keek weer naar het schermpje van mijn telefoon.
 
Ineens zag ik het. Als in een flits schoot de hele film aan me voorbij. Dat ik daar niet eerder aan had gedacht...
 
“Fioon, vertrouw je me?” vroeg ik en veegde een lange krul achter mijn oor.
“Ja, hoezo?”
“Zou je dan nu met me mee willen komen?” Ik stond op en liep naar de deur.
Fiona keek een beetje onbeholpen. “Ja maar, ik mag net roken”, sputterde ze.
“Geloof me, dat komt helemaal goed, de avond is nog lang niet om.” Ik trok haar mee de gang op en duwde haar door de draaideur naar buiten.
 
Ondertussen belde ik Cat. “Lieverd, met mij. Ik moet je veel vertellen, dat komt later, nu moet je iets voor me doen.”
Cat klonk verbaasd, maar bleef gelukkig kalm. “Laat me raden, jullie hebben te veel gezopen en u moet ik jullie met de auto op komen halen.”
“Nou, bijna. We staan voor het politiebureau, maar dat laatste is wel conform onze wens inderdaad.”
 
“Politiebureau, je hebt toch niet weer met je dronken harses achter het stuur gezeten?”
“Nee schat, kom nou maar hierheen en neem iemand mee, Myrthe of zo. En Jorinde en Tamar. Doe ze allemaal eigenlijk maar.”
Cat produceerde een kort hoog lachje. “Schat, weet je wel hoe laat het is?”
“Ja, tijd om er een eind aan te maken.”
“Eind aan wat, wat bazel je nou. En trouwens, Jorinde is al hier, want zij en Tamar hebben besloten een tijdje uit elkaar te gaan.”
Die info bracht me even van mijn stuk. “Wat? En het ging juist weer beter!”
“Het is een lang verhaal lieverd, laten we het daar later over hebben.”
“Kun je ’t niet kort samenvatten?”
“Tamar is zwanger.”
 
Ik hield de telefoon even iets van me af en staarde naar het scherm alsof ik voor de eerste keer menstrueerde.
 
“Pik ons nu maar op, we hebben niet zo veel tijd.” Ik hing op.
“Wat is er?” vroeg Fiona die de verwarde blik in mijn ogen zag.
“Tamar is zwanger”, zei ik droog, het nieuws nog nauwelijks bevattend.
“He? Ik dacht dat het juist Jorinde was die vreemd was gegaan?”
Met een zucht die uit mijn tenen kwam zetelde ik me op de stoeprand voor het politiebureau. Fiona kwam naast me zitten en stak een sigaret op. “Hier, kan je wel even gebruiken.”

Ik knikte gretig en zoog mijn longen vol teer. Heerlijk. De rook verwarmde mijn longen en de nicotine mijn bloed. Sigaretten zijn na het wiel de beste uitvinding.
 
Fiona trapte haar peuk met de punt van haar schoen uit en draaide zich half naar me om. “Wat denk je aan te treffen bij jou thuis?” Ze klonk wat onzeker.
“Irma en Eliza. En de baby natuurlijk, maar die moeten we proberen te ontzien.”
“Ontzien? Vroeg Fiona verbaasd, “wat ben je van plan dan?”
Ik lachte grimmig. “Niet eens zo heel veel, maar alles stopt vanavond wel, geloof me.”
 Fiona hield haar hoofd schuin en probeerde me grondig te analyseren. Ze kneep haar ogen samen en zei: “Jij hebt de puzzel in je hoofd al compleet hè?”

Ik leunde iets achterover en keek haar weer aan. “Hm, zo moeilijk is het niet hoor schat. We zijn alleen zo tureluurs geworden door alle gebeurtenissen dat er van logisch nadenken op een gegeven moment geen sprake meer was.”
Er stopte een blauwe Golf voor onze voeten en het hoofd van Cat stak uit het raam, evenals dat van Myrthe. Jorinde zat op de achterbank. Ik stond vlug op en sprong Cat bijna omver. “Je hebt geen idee hoe blij ik ben om jou te zien.” Ik kuste haar kort maar vurig. Cat verloor bijna haar evenwicht.
“Nou dat is eh... geheel wederzijds. Stap in schat, anders moet ik straks ook nog blijven, ik mag hier namelijk niet staan.”
 
We reden naar mijn huis. Onderweg sprak ik voorzichtig mijn vermoedens uit. De meiden luisterden en knikten zo nu en dan bevestigend. Cat communiceerde via haar spiegel met me door te knipogen of te glimlachen. Dat sterkte me alleen maar meer.
 
“Oké, we zijn er bijna. Plan A eerst en als dat niet werkt B”, zei Myrthe. Ze sprong de auto uit. Jorinde zat helemaal opgevouwen tussen mij en Fiona. “Schieten jullie ook eens op, ik heb inmiddels twee ingeklapte longen.”
 
Cat smeet het portier dicht en sloeg haar arm om mijn middel. Haar warme grijze ogen keken me liefdevol aan. Ze keek omhoog naar mijn woonlaag. “Weet je het zeker schat, we kunnen ook nu de politie alvast bellen.”
 
Ik schudde mijn hoofd. “Nee, nu nog niet. Ze zijn nu allebei hier en wanen zich min of meer onaantastbaar. Als we de politie er bij halen konden er wel eens heel nare dingen gebeuren. We hebben nog altijd met twee psychiatrische patiënten te maken.”
Fiona stak haar hoofd tussen mij en Cat in. “Twee? Je bedoelt één, Irma, die jou stalkt en Eliza bedreigt en jacht maakt op haar baby.”
 
Ik keek haar aan en glimlachte flauw, alhoewel het niet eens een echte glimlach was. “Nee Fioon, twee. Ze komen uit dezelfde kliniek.”


Aan het eind van de puzzel nog een verrassende wending. Hoe loopt dit af? Volgende week meer Paringsdans!