Paringsdans
Dominique | Lesbisch Feuilleton | Aflevering 26
Gepubliceerd op: 06 maart 2005
Dominique heeft het vermoeden dat Eliza, het nieuwe, jonge vriendinnetje van Fiona, een hidden agenda heeft. Maar hoe kom je dat te weten? En áls het al zo is: wat doe je dan? Het zit Do dan ook niet lekker.
Het eten smaakte me goed, ondanks de onderhuids nog altijd aanwezige spanning. Cat kon heerlijk koken en had zichzelf weer eens overtroffen.
“Tamar, neem jij het laatste beetje, dan is de pan tenminste leeg”, zei Cat terwijl ze de laatste kluwen spaghetti richting Tamar’s bord bewoog.
“Nee joh, ik zit hartstikke vol”, protesteerde ze, maar Cat kwakte de knot pasta onverstoord op haar bord.
Ik keek lachend van Tamar naar Fiona. Die nam een slok van haar Campari en sloeg haar arm liefkozend om Eliza heen. Eliza schoof iets dichter naar haar toe en leek oprecht te genieten van die aanraking. Ik aanschouwde het enigszins sceptisch.
Cat leunde achterover in haar stoel en rolde een sigaret. “Ik ben trouwens benieuwd hoe het met Myrthe en Marga is in Braboland.”
“Ze belde me vanmiddag”, zei ik en stak eveneens een sigaret op. “Ze was nauwelijks bij kennis, die heeft een week nodig om bij te komen. Ze hadden het geloof ik wel erg leuk.”
“Ga jij nooit carnavallen?” vroeg Cat aan Eliza. Die haalde haar schouders op. Haar donkerblonde lokken vielen langs haar knappe gezicht. “Heb ik wel eens gedaan, maar mijn vader wil liever niet dat ik me in zulk verderfelijk feestgedruis stort.”
Jorinde richtte zich nu iets op en vroeg verbaasd: “Maar het is toch oorspronkelijk juist een religieus feest?”
“Ja, voor katholieken misschien”, schamperde Eliza. “Niet voor zwaar gereformeerden als mijn vader.”
“Moet heel moeilijk voor je zijn soms”, zei Tamar tussen twee happen door.
Eliza knikte langzaam. “Dat is het ook.”
“Heb je nog broers of zussen?” vroeg Tamar weer.
“Nee, ik ben enig kind. Dat maakt het er natuurlijk ook niet gemakkelijker op.”
“Hm”, knikte Jorinde heftig, “Ja, dan zijn ouders vaak nog extra beschermend ook, wat behoorlijk benauwend kan werken.”
Eliza knikte en nam een slok van haar rode wijn.
Haar jonge gezicht had een gespannen uitdrukking, alsof ze het niet zo prettig vond om over zichzelf te praten.
Fiona hing aan haar lippen. Bijna letterlijk. Of het door de drank kwam weet ik niet, het was pas haar derde glas, bij lange na niet de hoeveelheid die ze doorgaans naar binnen kon werken, maar haar ogen stonden dromerig. Ze zei bijna niets en ook dat was Fiona onwaardig. Haar hele wezen verried een ophanden zijnde verliefdheid zoals ze die zelf waarschijnlijk niet eerder had gekend. Ik sloeg de twee nauwkeurig gade en vroeg me af wat er in het hoofd van Eliza omging. Haar ogen stonden helder en toch hadden ze iets ondoorgrondelijks.
“Do, waar is de fles, zo wordt ik natuurlijk nooit dronken.”
Ik glimlachte. Typisch Fiona. Ik haalde de fles Campari uit de keuken en schonk voor ons beide in. Ik hief mijn glas en bracht een toast uit op haar prille geluk. “Dat jullie maar heel veel kinderen mogen krijgen.”
We lachten.
“Het zou toch wereldnieuws zijn, als ons dat op een goede dag zou lukken”, grinnikte Jorinde.
“Wat,” vroeg Cat, “Als we elkaar zouden kunnen bezwangeren?”
Tamar en ik spuugden onze drank weer terug in het glas.
“Ja”, gekscheerde Jorinde er nog een schepje bovenop, “Als we elkaar onbevlekt zouden kunnen bezwangeren.”
“Nou het is mij überhaupt nog nooit gelukt het onbevlekt te doen”, zei Fiona droog.
Ik verslikte me en Tamar en Jorinde vouwden dubbel over de tafel. Bij Cat stroomden de tranen over haar wangen van het lachen.
“Ik bevlek alles als ik niet uitkijk”, ging Fiona verder, “Ik had eens heel sexy geen slipje aan gedaan onder een rokje. Op de bank bij een ex-vriendinnetje zat ik een lesbische roman te lezen. Toen ik opstond kon je precies zien wat de hoofdpersonen in het verhaal aan het doen waren. Ik heb maar gezegd dat het ’t kwijl van de hond was.”
We barsten in schaterlachen uit. Eliza trok lachend een vies gezicht. “En dan geef je zo’n arm beest de schuld.”
Fiona sloeg de inhoud van haar glas achterover en schoof de fles meteen weer naar zich toe. “Ja, maar het sloeg nergens op, want ze had helemaal geen hond.”
We verhuisden van de tafel naar de comfortabele bank in de woonkamer. Cat ruimde met Tamar de vuile borden in de vaatwasser en Fiona en Jorinde raakten druk in gesprek over het uitgaansleven waarbij allerlei mensen de revue passeerden die ze al een poosje niet hadden gezien. Eliza zat aan de andere kant van de bank waar ik ook opzat. “Mooi huis”, zei ze zacht en liet haar blik door de kamer dwalen. Mijn ogen volgden de hare en ik knikte instemmend. “Mag ik de rest ook zien?” vroeg ze.
Ik slikte. Cat en Tamar kakelden er lustig op los achter ons en Fiona en Jorinde leken voorlopig eveneens niet uitgepraat.
Moest ik haar nu mee op tournee nemen, nota bene door Cat’s huis?
Mijn hersenen werkten op volle toeren en ik voelde Eliza’s vragende blik op me branden. “Ik zal Cat vragen of ze zo met je meeloopt”, stamelde ik.
“Maar dat duurt zo te horen nog wel even”, zei ze knikkend naar de keuken. “Kun je ’t me niet snel laten zien, zodat we meteen weer terug zijn?”
Langzaam stond ik op. Eliza volgde me in de richting van de gang. Mijn hele lijf kwam in opstand, maar toch liep ik door. We namen de trap naar boven en op de overloop hield ik even in. Mijn hart bonsde in mijn keel. Eliza stond tegenover me en keek me afwachtend aan. Of was het uitdagend? Ik durfde mijn eigen waarnemingen niet eens meer te vertrouwen.
“Nou, dit is de badkamer, hier hebben we de logeerkamer en dit is onze slaapkamer.”
Maar zo gemakkelijk kwam ik er niet vanaf. Eliza liep langs me heen de badkamer in en keek in het rond. “Mooi, ik hou ook erg van wit. Lekker strak en licht.”
Ik knikte onnozel en wilde zo snel mogelijk weer naar beneden. Ze kwam teruggelopen en keek even om het hoekje van de logeerkamer. Vervolgens liep ze door naar de slaapkamer. Op de een of andere manier wilde ik niet dat ze daar naar binnen ging. Dat was van Cat en mij en dat wilde ik zo houden.
Ik posteerde me in de deuropening, waardoor ik de doorgang blokkeerde. Eliza glimlachte flauw en kwam vlak voor me staan. “Hebben jullie een waterbed?” fluisterde ze.
Ik slikte moeilijk. “Ja.”
Ze kwam nog iets dichterbij me staan. “Is het lekkerder om het in een waterbed te doen, Dominique?” vroeg ze hees en bracht haar gezicht gevaarlijk dichtbij het mijne.
Er knapte iets in me. Ik schudde even mijn hoofd en keek haar toen recht in haar ogen. “Wat wil je van me, Eliza?”
Eliza’s helderblauwe ogen bleven me aankijken, bijna uitdrukkingloos, ik kon er niets in lezen. Dat versterkte het onbehaaglijke gevoel dat ik al had alleen maar meer.
Ze boog haar hoofd naar me toe en ik voelde hoe haar hand de mijne pakte. “Wat ik van je wil, Dominique? Dat weet je best. Hetzelfde als wat jij van mij wilt. Vanaf het moment dat ik je zag wist ik het. Je bent de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien. Je hebt zulke mooie lieve ogen, zo’n prachtig lijf...” Ze duwde haar tengere lichaam tegen me aan. Ik voelde de deurpost pijnlijk in mijn rug boren. Ademhalen was onmogelijk.
“Fiona”, bracht ik stotend uit, “Je bent met Fiona en ik met Cat. Ik hou van Cat, meer dan van wie ook.”
Eliza snoof. “Fiona, de schat. Ze is lief, dat is ze. Maar jij, jij bent mijn droomvrouw. Jij hoort bij mij en ik bij jou.”
Ik trok mijn hand terug en duwde haar zacht bij me vandaan.
Ik was in een nachtmerrie beland.
“Dus daarom ben je hierheen gekomen”, zei ik met samengeknepen ogen. “Je bent niet eerlijk.”
Eliza grinnikte kort. “Eerlijk? Wat is eerlijk? Ik vertel het je nu toch?”
“Ik ben benieuwd wat Fiona hiervan zal zeggen.”
“Oh, maar die komt dit niet te weten hoor. Wat wilde je haar vertellen dan? Dat toen we hier samen boven waren, ik me in je armen wierp en je mijn liefde verklaarde? Kom op, Dominique, het is jouw woord tegen dat van mij. Ze is stapelverliefd op me en liefde maakt blind, toch? Dus wie zal ze geloven?”
Ik geloofde mijn eigen oren niet. Was ze dan echt zo geslepen?
“En jouw lieve vriendinnetje Cat, wat zal die ervan vinden als blijkt dat je me hebt geprobeerd te kussen, hoe je me vast hebt gepakt en je heerlijke sensuele mond op de mijne hebt gedrukt. Zal jullie relatie daartegen bestand zijn?”
Ze draaide zich om en zette een voet op de bovenste trede van de trap. “De keuze is aan jou lieverd.”
Ze wierp me een kushand toe en beende met vaste tred terug naar beneden.
Wat gebeurde er eerder in de Paringsdans? >>>
Het eten smaakte me goed, ondanks de onderhuids nog altijd aanwezige spanning. Cat kon heerlijk koken en had zichzelf weer eens overtroffen.
“Tamar, neem jij het laatste beetje, dan is de pan tenminste leeg”, zei Cat terwijl ze de laatste kluwen spaghetti richting Tamar’s bord bewoog.
“Nee joh, ik zit hartstikke vol”, protesteerde ze, maar Cat kwakte de knot pasta onverstoord op haar bord.
Ik keek lachend van Tamar naar Fiona. Die nam een slok van haar Campari en sloeg haar arm liefkozend om Eliza heen. Eliza schoof iets dichter naar haar toe en leek oprecht te genieten van die aanraking. Ik aanschouwde het enigszins sceptisch.
Cat leunde achterover in haar stoel en rolde een sigaret. “Ik ben trouwens benieuwd hoe het met Myrthe en Marga is in Braboland.”
“Ze belde me vanmiddag”, zei ik en stak eveneens een sigaret op. “Ze was nauwelijks bij kennis, die heeft een week nodig om bij te komen. Ze hadden het geloof ik wel erg leuk.”
“Ga jij nooit carnavallen?” vroeg Cat aan Eliza. Die haalde haar schouders op. Haar donkerblonde lokken vielen langs haar knappe gezicht. “Heb ik wel eens gedaan, maar mijn vader wil liever niet dat ik me in zulk verderfelijk feestgedruis stort.”
Jorinde richtte zich nu iets op en vroeg verbaasd: “Maar het is toch oorspronkelijk juist een religieus feest?”
“Ja, voor katholieken misschien”, schamperde Eliza. “Niet voor zwaar gereformeerden als mijn vader.”
“Moet heel moeilijk voor je zijn soms”, zei Tamar tussen twee happen door.
Eliza knikte langzaam. “Dat is het ook.”
“Heb je nog broers of zussen?” vroeg Tamar weer.
“Nee, ik ben enig kind. Dat maakt het er natuurlijk ook niet gemakkelijker op.”
“Hm”, knikte Jorinde heftig, “Ja, dan zijn ouders vaak nog extra beschermend ook, wat behoorlijk benauwend kan werken.”
Eliza knikte en nam een slok van haar rode wijn.
Haar jonge gezicht had een gespannen uitdrukking, alsof ze het niet zo prettig vond om over zichzelf te praten.
Fiona hing aan haar lippen. Bijna letterlijk. Of het door de drank kwam weet ik niet, het was pas haar derde glas, bij lange na niet de hoeveelheid die ze doorgaans naar binnen kon werken, maar haar ogen stonden dromerig. Ze zei bijna niets en ook dat was Fiona onwaardig. Haar hele wezen verried een ophanden zijnde verliefdheid zoals ze die zelf waarschijnlijk niet eerder had gekend. Ik sloeg de twee nauwkeurig gade en vroeg me af wat er in het hoofd van Eliza omging. Haar ogen stonden helder en toch hadden ze iets ondoorgrondelijks.
“Do, waar is de fles, zo wordt ik natuurlijk nooit dronken.”
Ik glimlachte. Typisch Fiona. Ik haalde de fles Campari uit de keuken en schonk voor ons beide in. Ik hief mijn glas en bracht een toast uit op haar prille geluk. “Dat jullie maar heel veel kinderen mogen krijgen.”
We lachten.
“Het zou toch wereldnieuws zijn, als ons dat op een goede dag zou lukken”, grinnikte Jorinde.
“Wat,” vroeg Cat, “Als we elkaar zouden kunnen bezwangeren?”
Tamar en ik spuugden onze drank weer terug in het glas.
“Ja”, gekscheerde Jorinde er nog een schepje bovenop, “Als we elkaar onbevlekt zouden kunnen bezwangeren.”
“Nou het is mij überhaupt nog nooit gelukt het onbevlekt te doen”, zei Fiona droog.
Ik verslikte me en Tamar en Jorinde vouwden dubbel over de tafel. Bij Cat stroomden de tranen over haar wangen van het lachen.
“Ik bevlek alles als ik niet uitkijk”, ging Fiona verder, “Ik had eens heel sexy geen slipje aan gedaan onder een rokje. Op de bank bij een ex-vriendinnetje zat ik een lesbische roman te lezen. Toen ik opstond kon je precies zien wat de hoofdpersonen in het verhaal aan het doen waren. Ik heb maar gezegd dat het ’t kwijl van de hond was.”
We barsten in schaterlachen uit. Eliza trok lachend een vies gezicht. “En dan geef je zo’n arm beest de schuld.”
Fiona sloeg de inhoud van haar glas achterover en schoof de fles meteen weer naar zich toe. “Ja, maar het sloeg nergens op, want ze had helemaal geen hond.”
We verhuisden van de tafel naar de comfortabele bank in de woonkamer. Cat ruimde met Tamar de vuile borden in de vaatwasser en Fiona en Jorinde raakten druk in gesprek over het uitgaansleven waarbij allerlei mensen de revue passeerden die ze al een poosje niet hadden gezien. Eliza zat aan de andere kant van de bank waar ik ook opzat. “Mooi huis”, zei ze zacht en liet haar blik door de kamer dwalen. Mijn ogen volgden de hare en ik knikte instemmend. “Mag ik de rest ook zien?” vroeg ze.
Ik slikte. Cat en Tamar kakelden er lustig op los achter ons en Fiona en Jorinde leken voorlopig eveneens niet uitgepraat.
Moest ik haar nu mee op tournee nemen, nota bene door Cat’s huis?
Mijn hersenen werkten op volle toeren en ik voelde Eliza’s vragende blik op me branden. “Ik zal Cat vragen of ze zo met je meeloopt”, stamelde ik.
“Maar dat duurt zo te horen nog wel even”, zei ze knikkend naar de keuken. “Kun je ’t me niet snel laten zien, zodat we meteen weer terug zijn?”
Langzaam stond ik op. Eliza volgde me in de richting van de gang. Mijn hele lijf kwam in opstand, maar toch liep ik door. We namen de trap naar boven en op de overloop hield ik even in. Mijn hart bonsde in mijn keel. Eliza stond tegenover me en keek me afwachtend aan. Of was het uitdagend? Ik durfde mijn eigen waarnemingen niet eens meer te vertrouwen.
“Nou, dit is de badkamer, hier hebben we de logeerkamer en dit is onze slaapkamer.”
Maar zo gemakkelijk kwam ik er niet vanaf. Eliza liep langs me heen de badkamer in en keek in het rond. “Mooi, ik hou ook erg van wit. Lekker strak en licht.”
Ik knikte onnozel en wilde zo snel mogelijk weer naar beneden. Ze kwam teruggelopen en keek even om het hoekje van de logeerkamer. Vervolgens liep ze door naar de slaapkamer. Op de een of andere manier wilde ik niet dat ze daar naar binnen ging. Dat was van Cat en mij en dat wilde ik zo houden.
Ik posteerde me in de deuropening, waardoor ik de doorgang blokkeerde. Eliza glimlachte flauw en kwam vlak voor me staan. “Hebben jullie een waterbed?” fluisterde ze.
Ik slikte moeilijk. “Ja.”
Ze kwam nog iets dichterbij me staan. “Is het lekkerder om het in een waterbed te doen, Dominique?” vroeg ze hees en bracht haar gezicht gevaarlijk dichtbij het mijne.
Er knapte iets in me. Ik schudde even mijn hoofd en keek haar toen recht in haar ogen. “Wat wil je van me, Eliza?”
Eliza’s helderblauwe ogen bleven me aankijken, bijna uitdrukkingloos, ik kon er niets in lezen. Dat versterkte het onbehaaglijke gevoel dat ik al had alleen maar meer.
Ze boog haar hoofd naar me toe en ik voelde hoe haar hand de mijne pakte. “Wat ik van je wil, Dominique? Dat weet je best. Hetzelfde als wat jij van mij wilt. Vanaf het moment dat ik je zag wist ik het. Je bent de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien. Je hebt zulke mooie lieve ogen, zo’n prachtig lijf...” Ze duwde haar tengere lichaam tegen me aan. Ik voelde de deurpost pijnlijk in mijn rug boren. Ademhalen was onmogelijk.
“Fiona”, bracht ik stotend uit, “Je bent met Fiona en ik met Cat. Ik hou van Cat, meer dan van wie ook.”
Eliza snoof. “Fiona, de schat. Ze is lief, dat is ze. Maar jij, jij bent mijn droomvrouw. Jij hoort bij mij en ik bij jou.”
Ik trok mijn hand terug en duwde haar zacht bij me vandaan.
Ik was in een nachtmerrie beland.
“Dus daarom ben je hierheen gekomen”, zei ik met samengeknepen ogen. “Je bent niet eerlijk.”
Eliza grinnikte kort. “Eerlijk? Wat is eerlijk? Ik vertel het je nu toch?”
“Ik ben benieuwd wat Fiona hiervan zal zeggen.”
“Oh, maar die komt dit niet te weten hoor. Wat wilde je haar vertellen dan? Dat toen we hier samen boven waren, ik me in je armen wierp en je mijn liefde verklaarde? Kom op, Dominique, het is jouw woord tegen dat van mij. Ze is stapelverliefd op me en liefde maakt blind, toch? Dus wie zal ze geloven?”
Ik geloofde mijn eigen oren niet. Was ze dan echt zo geslepen?
“En jouw lieve vriendinnetje Cat, wat zal die ervan vinden als blijkt dat je me hebt geprobeerd te kussen, hoe je me vast hebt gepakt en je heerlijke sensuele mond op de mijne hebt gedrukt. Zal jullie relatie daartegen bestand zijn?”
Ze draaide zich om en zette een voet op de bovenste trede van de trap. “De keuze is aan jou lieverd.”
Ze wierp me een kushand toe en beende met vaste tred terug naar beneden.
Wat gebeurde er eerder in de Paringsdans? >>>