Paringsdans

Het is duidelijk dat Cat en Do de rust die ze zochten wel op hun buik kunnen schrijven. Dominique ervaart aan den lijve wat het is om in een spiraal van geweld terecht te komen.

Ik liep met de slaap nog in mijn ogen naar de lift. Op de eerste verdieping was de ontbijtruimte. Het hotel was degelijk, niet overdreven luxe, maar wel netjes en schoon. De kleuren groen en lavendel overheersten. De vloeren waren bedekt met dik tapijt en de muren deels behangen en deels gelambriseerd. Eigenlijk deed het een beetje oud-Engels aan. Iets wat me totaal niet aansprak.
Ik drukte op het knopje van de lift en wachtte tot de deuren open zouden gaan.

Cat lag nog in bed. Het nachtelijk bezoek van Fiona was natuurlijk weer uitgedraaid op een indoor-zuipfestijn. Cat nam altijd haar eigen Jonge borrels mee op reis, wat goedkoop en handig was. Ook Fiona had altijd wel ergens een fles Campari liggen. In de kofferbak van haar auto, haar reistas of zelfs in een laars, als de flesjes klein genoeg waren. “Dat scheelt zo veel knaken, Do, je wilt niet weten wat je voor een glas Campari betaalt tegenwoordig.”
Ik had alleen maar begrijpend geknikt, want ik dronk het spul tenslotte zelf ook.
 
De liftdeuren weken uiteen. In mijn gang naar buiten, botste ik plots tegen iemand op. “Ik mompelde iets als ‘sorry’ en wilde doorlopen. Een hand greep mijn arm en trok me weer terug richting de lift. Ik draaide me abrupt om en keek in de blauwe, koude ogen van Yvette. Ik schrok even. De laatste keer dat ik haar had gezien was tijdens het uit de hand gelopen gevecht op het strandfeest. Ik keek naar haar lange slanke vingers die zich om mijn arm hadden gevouwen. De greep verslapte iets, maar ze liet niet los. Ze bracht haar hoofd dichterbij. Haar ogen vernauwden zich. “Niemand komt tussen mij en Marga. Niemand. Ik weet echt wel wat jullie allemaal proberen te doen. Maar dat gaat niet lukken,” siste ze.

Het klonk erg dreigend. Ik rukte mijn arm los en deed een stap achteruit. Yvette stond in de lift en hield met een voet de deuren tegen, die keer op keer automatisch probeerden dicht te slaan. Ik fatsoeneerde mijn crèmekleurige bloesje en trok mijn spijkerbroek iets op. “Ik zou het bijzonder prettig vinden als jij je handen gewoon lekker thuis houdt. Maar ja, daar heb je geloof ik nogal moeite mee.”
 
Voor ik het wist lag ik op de grond.
 
De liftdeuren sloegen dicht en mijn belaagster was verdwenen. Ik knipperde met mijn ogen en schudde mijn hoofd. Een snerpende pijn bracht mijn hand naar mijn voorhoofd. Ik voelde en siste even tussen mijn tanden. Langs mijn vingers druppelde een straaltje bloed. Ik krabbelde overeind en leunde beduusd tegen de muur. Had ik zojuist een dreun voor m’n harses gekregen? Hoewel de situatie verre van komisch was, moest ik lachen. Eerst grinniken, later onbedaarlijk schateren. De wond was niet groot, waarschijnlijk veroorzaakt door een ring om een van de vingers van Yvette, maar het bloedde wilde niet stoppen. Ik liep het toilet in van de eerste verdieping en depte met een papiertje de wond droog.
 
Fiona kwakte spek met eieren op haar bord, drie boterhammen, een plak kaas, een croissant en vier kuipjes hazelnootpasta. Ze zette het bord op de ontbijttafel en liep weer terug om jus d’orange voor ons in te schenken. Ze kwam terug met twee volle glazen en zette die voor ons neer. Myrthe schoof haar tafeltje tegen dat van ons aan, zodat ze niet zo alleen zat. Haar halflange roodblonde natte haren plakten aan haar voorhoofd. Ze had duidelijk nog niet de moeite genomen er enig model in aan te brengen. Fiona stond op en pakte een schoon stuk servet om mijn hoofd nog eens mee te deppen. Ze maakte het vochtig met een beetje speeksel en herhaalde de handelingen.

“Als Cat dit hoort vermoordt ze haar.”
“Nou als ik ‘r zie ook”, zei Myrthe strak voor zich uit kijkend. “Ik heb het helemaal gehad met ‘r. Met allebei trouwens.”
“Doe nou even rustig, zo erg was het niet. Ik had het niet eens door. Voor ik het wist lag ik op de grond. Auw!”
Fiona depte bijna mijn opperhuid aan gort. “Niet zo kinderachtig Do, ik moet het schoonmaken. Ik denk dat ik even vraag of ze hier jodium hebben. Ben zo terug.”
Voor ik kon protesteren was ze al verdwenen.
 
Myrthe nam een slok van haar koffie. “Snap jij waarom Marga bij haar blijft. Ik heb echt nog nooit iemand gekend die zo agressief is als Yvette.”
Ik haalde mijn schouders op en nam een hap van mijn broodje. Het smaakte nergens naar. Ik voelde me rillerig, alsof ik elk moment van mijn stoel af kon glijden. De impact van de klap die ik had gekregen leek nu pas goed tot me door te dringen.

“Waarom sloeg ze je eigenlijk?” vroeg Myrthe verbaasd. “Hadden jullie nu ook al woorden? Jij bemoeit je normaal gesproken nooit ergens mee.”
Ik zuchtte. “Ik liep tegen haar op toen ik uit de lift kwam. Ze kraamde van alles uit en ik maakte een opmerking die kennelijk niet zo goed viel.”
Myrthe wilde doorvragen, maar haar ogen hadden iets in het vizier waardoor ze haar geopende mond abrupt dichthield. Ik volgde haar ogen en zag hoe Marga op haar dooie gemak langs het ontbijtbuffet schoof. Ik keek weer naar Myrthe en legde even mijn hand op haar arm. “Laat gaan. Laten wij nou in elk geval verstandig blijven en geen bom onder het buffet leggen.”
 
Maar Myrthe leek me niet eens te horen. Ze veegde mijn hand weg en stroopte de mouwen van haar kobaltblauwe katoenen longsleave op.
 
Haar ogen hadden een vreemde gloed die ik niet eerder bij haar had gezien.
 
Haar lippen vormden een streep. Haar doorgaans zachte gezicht, kreeg daardoor een harde uitstraling. In mijn maag begon zich een knoop te vormen. Het ontnam me de eetlust en ik legde het broodje voorzichtig terug op mijn bord.
 
Myrthe stond langzaam op en liep in de richting van Marga. Ik had haar eigenlijk willen tegenhouden, maar op de een of andere manier leek ik wel vast gekit aan mijn stoel. Ik zag hoe Myrthe met trage passen op haar ex-vriendin afliep. Marga had niets in de gaten en schepte wat scrumbled eggs op haar bord. Myrthe was nu vlak achter haar en tikte haar op de schouder. Marga draaide zich om en glimlachte. Het was een hartelijke glimlach, die zo typerend was voor Marga. Ook al had ze zojuist met je door de gang liggen rollebollen waarbij ze alles had gebroken wat je in een mensenlichaam maar kunt breken, ze was altijd in staat om je een volgend moment weer hartelijk te begroeten. Maar Myrthe zat nu eenmaal anders in elkaar dan Marga en ze haalde dan ook verwoestend uit.

Marga vloog met bord en al over de buffettafels. De overige gasten sloegen kreten van afschuw en ik zag het tafereel met lede ogen aan. Myrthe had Marga bij de kraag van haar zwarte koltrui gepakt en opnieuw een enorme dreun gegeven. Dit keer belandde Marga met een bloedneus op de schaal met plakjes ham en rosbief. De schalen vlogen in het rond en de karaffen met Jus d’orange en grapefruitsap lagen in scherven op de tegelvloer. Myrthe dook boven op Marga en veegde met haar het gehele buffet schoon. Geen bord, schaal of glas stond nog overeind. Alles lag in ontelbare scherven op de grond.
 
Marga schreeuwde het uit, maar Myrthe leek niet van plan haar los te laten.

Het hotelpersoneel kwam ter plaatse met in zijn kielzog Fiona, wier ogen bijna uit hun kassen puilden toen ze zag wat er was gebeurd.

De twee kemphanen werden uit elkaar gehaald. Ik zat nog altijd als versteend op mijn stoel. Alle gasten lieten duidelijk hun afschuw blijken en Fiona probeerde te redden wat er te redden viel. Ze plukte Myrthe tussen de vingers van de hotelmanager vandaan en maande iedereen tot kalmte. Ze duwde Myrthe mijn kant uit en posteerde zich tussen ons en de hotelcavalerie. De manager deed een stap naar voren en keek ons met ogen die vuur schoten aan. “Jullie, eruit! Uit mijn hotel, wegwezen. Spullen pakken en opsodemieteren!”
Fiona en ik keken elkaar aan.
 
Hoe moest ik dit nu weer aan Cat uitleggen?