Paringsdans

Na shoppen met haar moeder is Dominique even bij haar beste vriendin Fiona langsgeweest. Bij het weggaan belt ze nog even met Myrthe om te vragen hoe het met Marga is, die door haar ex Yvette het ziekenhuis ingeslagen is maar net weer thuis is. Dan blijkt dat Yvette weer op het oorlogspad is.

Na een kort moment van innerlijke strijd besloot ik terug naar boven te lopen. Fiona deed verbaasd de deur open en ik liep bijna door haar heen naar binnen.
“Fioon, het is weer raak in Den Haag, wat gaan we doen?”
Fiona staarde me even met open mond aan, maar voor ze iets kon zeggen ratelde ik al weer door.
“Ik belde Myrthe net en volgens mij heeft Yvette zich met geweld bij haar naar binnen geworpen. Alles wat ik hoorde was geschreeuw, gevolgd door een hoop kabaal.”
“Heeft ze de politie gebeld?” vroeg Fiona geschrokken terwijl ze direct zelf naar de telefoon liep.
“Ja, maar voordat die er zijn kan er  natuurlijk van alles gebeuren.”
Ik beefde over mijn hele lijf en begon door haar woonkamer te ijsberen, waarbij ik bijna de plant naast de bank omver liep.

Fiona toetste het nummer van Myrthe in en wachtte ongeduldig tikkend met haar vingers op de hoorn tot er zou worden opgenomen. Maar dat gebeurde niet. Ze legde het ding met een klap terug op de salontafel.
“Ik ga er heen”, zei ze resoluut.
Ik maakte aanstalten om achter haar aan de deur uit te lopen, toen ze zich plotseling naar me omdraaide. “Jij gaat gewoon naar Cat”, zei ze met een stelligheid die geen tegenspraak duldde.
“Maar je gaat daar toch niet alleen naar toe?” riep ik verontwaardigd uit.
“Jawel, tegen de tijd dat ik er ben is de politie er vast ook. Ga jij nu maar gewoon, ik houd je wel op de hoogte.”
Ze trok haar leren jas aan en duwde me voor zich uit naar buiten.
“Die ellende zal zich nog wel even voortslepen en we kunnen daar niet te pas en te onpas bij voor de deur gaan staan om alles voor Marga op te lossen. Ze zal aangifte moeten doen.”
Ik knikte. “Ik begrijp het ergens ook niet”, zei ik. “Hoe lang kent ze Yvette nou helemaal. Hoe kan het er dan nu al zo afschuwelijk aan toe gaan?”

Fiona liep naar haar Opel Corsa en kuste me op mijn wang. “Onze lieve heer heeft nu eenmaal rare mee-eters.”
“Kostgangers”, verbeterde ik.
Fiona haalde haar schouders op. “Whatever. Doe je Cat de groeten van me?”
Ze stapte in de auto en trok het portier met een klap dicht.
Ik stapte in mijn eigen bolide.
Fiona reed tot aan mijn raampje en gebaarde me die naar beneden te draaien.
“En vergeet m’n cd niet”, zei ze met een halve glimlach.
Cat deed lachend open en stapte opzij om me binnen te laten.
“Daar ben je eindelijk.”
Ze deed de deur achter me dicht en trok me even naar zich toe. Toen haar ogen weer zo vlak bij de mijne waren en ik er opnieuw in dreigde te verdrinken, drong het beeld van de in paniek verkerende Marga en Myrthe enigszins naar de achtergrond.
We kusten elkaar. Eerst licht aarzelend, maar al snel vurig en hartstochtelijk. Cat liet mijn lippen even los en hield haar hoofd iets naar achteren.
“Je ziet er moe uit schat”, zei ze zacht. Haar gezicht verried bezorgdheid.
“Valt wel mee, ik ben gewoon bedwelmd door je schoonheid.”
Cat schaterlachte en trok me aan mijn hand mee naar binnen.

De ruime woonkamer van Cat was bijzonder stijlvol ingericht. Wat me eigenlijk niet verbaasde. De muren waren ivoorwit, wat het extra ruimtelijk maakte. Er stonden twee crèmekleurige leren fauteuils, elk in een hoek tegen het grote raam dat uitzicht bood op de al even ruime achtertuin. Tegenover de fauteuils stonden twee donkerbruine stoffen zitbanken, die werden gescheiden door een ovale glazen salontafel. De crèmekleurige, bruine en witte tinten kwamen in het gehele interieur terug. Aan de rechterwand boven de tweezitter hing een grote rechthoekige spiegel in een gouden lijst. Als ik het ding in mijn eigen woonkamer zou hangen, gaf dat waarschijnlijk een overdreven kitscherig aanblik, maar hier paste het perfect. Ik voelde me direct op m’n gemak in zoveel sfeer en rust.

Cat gebaarde me te gaan zitten. Ze liep de aangrenzende open keuken in.
“Wil je iets drinken? Wijntje?”
“Lekker.”
Ik twijfelde of ik haar meteen moest vertellen over het telefoontje van Myrthe, maar ik besloot er nog even mee te wachten. Ik voelde me zo heerlijk ontspannen bij haar op de bank, dat ik dat moment niet wilde verstoren.
“Hoe was het winkelen vanmiddag?” vroeg ze vanuit de keuken.
“Gejaagd”, antwoordde ik.
Cat lachte. “Door de wind zeker?”
“Nee, door mijn moeder.”
Ze kwam terug met twee glazen en gaf er een aan mij, waarna ze naast me kwam zitten. “Laat jij je opjagen door je moeder?” vroeg ze geamuseerd.
Ik nam een slok en voelde hoe de wijn mijn slokdarm en vervolgens mijn maag aangenaam verwarmde. “Er is niet aan te ontkomen.”

Ik staarde een poosje in mijn glas. Toen keek ik weer naar Cat. Met een flauwe glimlach om mijn mond bestudeerde ik haar knappe gezicht. De mooie rechte neus, de volle sensuele lippen, de krachtige kin en de prachtige warme ogen die licht opgemaakt waren. Cat sloeg ze even neer. Een vertederend gezicht.
“Hoe...”, begon ik aarzelend. “Ik bedoel, sinds wanneer sta ik zo prominent op je verlanglijstje?”
Cat’s lippen vormden zich tot een warme glimlach. Ze pakte mijn hand en streelde die zacht. “Sinds een hele tijd eigenlijk.”
Haar ogen volgde de sporen die ze met haar lange nagels over mijn hand trok. Ik speelde met haar strelende vingers. Het was zo heerlijk om haar te voelen. Alles aan haar was zacht. Haar blik, haar lippen, haar huid.
Ik slikte even.
Cat keek me onderzoekend aan. “Maar ik durfde niet te hopen dat dit wederzijds zou zijn. Dat wist ik zelfs vannacht nog niet, voordat we...” Ze stokte even.
Ik beet op mijn onderlip en lachte ondeugend, genietend van haar plotseling opgekomen verlegenheid, waarvan ik altijd gedacht had dat ze die niet bezat.
“Voordat we wat?” vroeg ik plagend.
Cat grijnsde met glinsterende ogen. “Voordat we besloten Myrthe's woonkamer opnieuw te decoreren.”
“Ik dacht dat je gek was op Jorinde, eerlijk gezegd, maar dat je dat stilhield omdat ze met Tamar is.”
Cat grinnikte. “Nee joh, Jorinde is een heel goede vriendin, meer niet. Ik ken haar al bijna vijfentwintig jaar. Met haar zou ik bij Myrthe hooguit een schilderijtje recht hebben gehangen.”
We lachten.
“Heb je honger?” vroeg ze.
Ik schudde met mijn hoofd. “Nee, eigenlijk niet echt.”
“Ik ook niet echt”, zei ze.
Onze blikken kruisten elkaar opnieuw. Ik voelde een ongekend heftig verlangen opkomen. De ogen van Cat werden donkerder.
“Ik wil met je vrijen Dominique”, zei ze zacht, met hese stem.
Ik slikte moeizaam.
“Echt met je vrijen. In mijn bed, waarin we alle ruimte hebben en waarbij we niet worden gestoord.”
Ik bevochtigde mijn droog geworden lippen, nog altijd gevangen in haar verlangende blik.
Ze pakte het glas wijn uit mijn hand en zette het met die van haar op tafel. Daarna stond ze op, pakte mijn hand en trok me omhoog. Ze duwde haar lichaam tegen me aan en ik voelde haar borsten tegen de mijne. Ik legde mijn handen op haar borst en streelde zacht de blote huid tussen de boorden van haar bloes. Ze kreunde zacht en bracht haar lippen tot bij mijn oor. “Vrij met me, Dominique”, fluisterde ze hees.”Ga alsjeblieft met me naar bed.”

Volgende week zondag het volgende deel van Paringsdans!