Paringsdans

Een van de meiden, Marga, is het ziekenhuis ingeslagen door haar ex, Yvette. Terwijl een deel van de vriendinnen haar opzocht groeide er tussen Dominique en Cat, die thuis zijn gebleven, iets moois. Dominique moest de ochtend erna met haar moeder winkelen en dat is net zo verschrikkelijk als anders. Na het shoppen gaat Dominique even bij haar beste vriendin Fiona langs.

“Hm, zo te zien heb je het maar nauwelijks overleefd.” Fiona deed een stap opzij om me binnen te laten. Ik liep met grote passen langs haar heen de kleine vierkante woonkamer binnen en plofte met een diepe zucht op de bank.
Fiona had koffie gezet en bracht twee mokken mee uit de keuken, die ze voor ons op de glazen salontafel zette en kwam naast me zitten. Ze leunde achterover en keek me met licht samengeknepen ogen aan.
“Was het weer zo erg?” vroeg ze.
“Nog veel erger”, brieste ik. “Altijd weer die oeverloze discussies met dat mens, gek word ik er van.”
“Ah, de Burt Bacherach-story.”
“Nee, het was Tony Curtis dit keer.”
Fiona proestte een slok koffie terug in haar kop. “Nou ja ze is wel creatief, ik had eerst zelfs nog nooit van Burt Bacherach gehoord.”
Ik mompelde iets onverstaanbaars en brandde en passant mijn mond.
“’t Is heet”, waarschuwde Fiona droog en te laat.
We keken allebei even naar buiten. Het was inmiddels droog en de zon brak weer door.
Fiona woonde in een appartementencomplex op de bovenste etage. Het uitzicht op de Rotterdamse haven was geweldig. Het was een van de redenen waarom ik graag en vaak bij haar was. Soms praatten we minstens een kwartier niet met elkaar en genoten we alleen maar van het uitzicht. En geloof me, een kwartier is lang, zeker voor Fiona. Mijn moeder bestookt me dan regelmatig met oraal geweld, Fiona heeft er een soort nationale sport van gemaakt. Ze was eens onnavolgbaar bij het negentig minuten estafettelullen. We zaten op de verjaardag van haar oudste zus en iedere keer als iemand een verhaal wilde vertellen, sprong Fiona bij en nam het stokje behendig over. Na anderhalf uur was iedereen kwaad weggelopen. Haar zus incluis.

Ik schrok op van het geluid van mijn mobieltje. Het was een berichtje van Cat.
“Ik geloof dat ik vanavond een etentje heb”, lachte ik. In mijn buik fladderden de eerste vlinders alweer rond.
Fiona glimlachte terug. “Ik ook.”
“Huh, met wie dan?”
“Met Vera.”
Ik fronste diep.
“Dat is de vriendin van Evelien, zou je dat nou wel doen?”
Fiona haalde haar schouders op.
“Het is een etentje, hoe gevaarlijk kan dat nou zijn?”
Ik grinnikte. “Tja, misschien heb je gelijk. Maar wat nou als ze meer wil dan alleen eten?”
Fiona trok haar wenkbrauwen op. “Waterfietsen op de Maas?”
“Je begrijpt heel goed wat ik bedoel.”
“Do, ik heb vier, nee, vijf maanden geen seks gehad, wat verwacht je nou?”
“Maar ze heeft een vriendin” probeerde ik.
“Ja, waarmee ze volgens mij ook al vijf maanden geen seks mee heeft gehad.”
“Het leven bestaat niet alleen uit seks hoor, Fioon”
“Ja natuurlijk wel”, zei ze stellig.
Mijn mobiel ging af.
“Hey, Jorinde,” riep ik vrolijk uit. “Zijn jullie weer een beetje gladgestreken?”
“Hai schat, nauwelijks, dat is de leeftijd hè! Maar waar ik voor bel, ik hoorde dat het nogal heftig was afgelopen nacht?”
Ik deed haar het hele verhaal uit de doeken.
“Hm, klinkt niet gezond. Typisch borderline-gedrag zou ik zeggen. Waar is Marga nu?”
“Voorlopig bij Myrthe”, antwoordde ik.
“Nou of dat nu zo slim is weet ik niet, maar goed, dat moeten ze zelf maar weten.”
Ik begreep waar Jorinde op doelde. “Myrthe houdt nu eenmaal van Marga, daar doe je niks tegen.”
We keuvelden nog wat door over alledaagse dingen en hingen uiteindelijk grinnikend op. Jorinde en Tamar waren twee schatten. Nooit vervelend, altijd prettig aanwezig en vooral heerlijk relaxt.

Ik stond op.“Ik ga naar mijn date.”
Fiona bracht onze mokken naar de keuken en riep: “Vraag meteen of ze die ene cd van me aan jou wil meegeven.”
Ik was op weg naar de deur, maar hield abrupt in. “Cd?”
Fiona stak haar hoofd om de hoek. “Ja, Cat heeft mijn Madonna-cd nog liggen.”
“Maar hoe weet jij nou....”
“Schat, ik heb vannacht de klok horen luiden en ik wist meteen waar de klepel hing, maar dat was ook niet zo moeilijk hoor, jullie wierpen het ding praktisch in m’n schoot.”
Ik moest lachen. Het was me nog nooit gelukt iets voor Fiona verborgen te houden, dus hoe kwam ik er in hemelsnaam bij dat het dit keer anders zou zijn.
“Ga nou maar gauw, we bellen morgen wel.”
Ik kuste haar gedag en trok de deur achter me dicht.

Onderweg naar beneden belde ik Myrthe op om te vragen hoe het nu met haar en Marga ging. Het duurde even voor ze opnam. Vervolgens kreeg ik een  zwaar hijgende Myrthe aan de telefoon.
“Zo schat, jullie hebben het meteen maar gezellig gemaakt zo met z’n tweeën?”
“Do, kun je alsjeblieft hier heen komen”, klonk ze duidelijk in paniek, “die Yvette loopt hier in de buurt rond en Marga is als de dood dat ze mijn huis weet te vinden. Ik kom net van buiten en heb al van buren gehoord dat ze als een idioot loopt te schreeuwen. Ze heeft bij een auto verderop al een ruit in gegooid. Ze is gek Do, gestoord!”
“Heb je de politie gebeld?”
“Ja, die zouden komen kijken, zeiden ze.”
Ineens hoorde ik een enorm kabaal en gegil. Het was zo hard dat ik de hoorn een eindje van mijn oor af moest houden.
“Myrthe wat gebeurt er?”
De lijn kraakte en ik hoorde geschreeuw en gegil.
“Ze is binnen, ze is binnen!” hoorde ik Marga op de achtergrond gillen.
Nog voor ik kon reageren werd de verbinding verbroken.
Ik stond in het trappenhuis en staarde een poosje onnozel naar mijn mobiel.
Wat moest ik nu in godsnaam doen?

Volgende week zondag deel 9 van de Paringsdans!