Paringsdans

Nadat een feest uitloopt op ruzie, een van de meiden in elkaar is getimmerd door haar ex, Dominique en Cat er achter komen dat ze elkaar wel leuk vinden (en de daad bij de gedachte voegen) en de hele club tot zeven uur 's ochtends zit praten... Mag Dominique de ochtend erna lekker met haar moeder gaan winkelen. "Ik had net zo goed meteen door kunnen gaan."


De telefoon rinkelde. Het leek wel of dat verdomde ding altijd rinkelde.
Voor mijn gevoel sliep ik nog maar net en ik trok een kussen over mijn hoofd om het geluid te dempen. Het hielp niet.
Ik strekte mijn arm uit naar het nachtkastje naast mijn bed en trok de hoorn van de haak. “Hallo?” klonk ik alsof ik zojuist een pak schuurpapier had doorgeslikt.

“Do, wat doe jij nou thuis, moet je niet met je moeder de stad in?”
Het was Fiona en ze klonk onuitstaanbaar wakker.
“Huh?”
“Het is elf uur schat, heb je al bedacht hoe je je gaat verontschuldigen?”
Ik schoot overeind. “Shit, vergeten.”
Ik hing op, sprong uit bed en meteen onder de douche.

Mijn moeder is een vrouw van de tijd. Diep in haar genen zit een mechanisme verstopt waardoor ze gelijkloopt met de atoomklok.
Ik droogde me snel af en schoot in een oude spijkerbroek en dito trui.
Haar bellen had geen zin, want mijn moeder was principieel tegen mobieltjes. “Ondingen zijn het. Als je ze echt nodig hebt is de batterij leeg.”
Ik spurtte naar beneden, greep naar mijn tas en joeg even later mijn auto door de drukke binnenstad.
 
“Heb je enig idee hoe lang ik hier al sta?”
Een warmer welkom zat er even niet in.
Ik stak mijn arm door die van haar en loodste haar door het winkelende publiek.
“Hoe laat was je thuis?” Wilde ze weten.
Ik keek haar van opzij aan. Haar mahoniekleurige haar stond piekerig op haar hoofd. Haar grijze ogen keken streng.
“Ik was vroeg thuis mam, heel vroeg zelfs.” Ik loog er geen woord van.
We liepen het plein over naar de Bijenkorf.
“Elf uur had je gezegd. Het is nu half twaalf.”
Ik zuchtte en rolde met mijn ogen.
“Je ziet trouwens pips, heb je weer te veel gedronken soms?”
“Dat viel reuze mee mam, niet meer dan anders.”
In de Bijenkorf was het erg druk. Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen?

Mijn moeder liep naar de lingerie afdeling en trok een rood setje uit een rek.
“Is dit niks voor jou? Of doen jullie daar niet aan?”
“Doen wij daar niet aan?”
“Ja, lesbische vrouwen, dragen die eigenlijk wel lingerie?”
“Ik denk het wel mam, ik nauwelijks, maar veel anderen wel.”
Ik wist op dat moment dat het die dag tussen haar en mij niet meer goed zou komen.
Mijn moeder liep van het ene naar het andere rek en ik hobbelde in haar kielzog.
De lingerie bracht me in gedachte terug bij Cat en ik betrapte mezelf erop dat ik haar wat graag in een van de creaties zou willen zien. Haar heerlijke mooie slanke lijf was er perfect voor.

“Wat sta je nou te dagdromen, hier, hou eens vast.” Ze duwde me haar nylon jack in de handen om vervolgens een andere te passen.
“Vind je ervan?”
Ik knikte schaapachtig.
Ze fronste haar voorhoofd. “Is dat alles? Kun je niet even zeggen hoe ‘ie me staat?”
“Staat je leuk mam”, meende ik oprecht.
Duidelijk niet tevreden met het antwoord ontdeed ze zich kribbig van het kledingstuk.
We liepen door. Plots draaide ze zich om.
“Ben je verliefd of zo?”
Ik staarde haar een paar seconden verbluft aan.
 
“Ja, je bent zo afwezig, nou kom op, wie is het? Ken ik haar? Het is toch wel een haar? Toch? Ik bedoel, dat ik niet ineens weer helemaal om moet, ik ben er net een beetje aan gewend.”
Ik was sprakeloos. Dat gunde ik mijn moeder op dat moment ook.
“Hoe ken je haar? Was je bij haar vannacht? Ben je daarom zo laat?”
“Mam...”
“Je vliegt ook van de een naar de ander, ik kan het allemaal niet meer bijhouden hoor. Hoe heette die laatste, Eline, nee, Liza...dinges, iets...”
“Eliza. Maar mam, ik ben niet...”
“Eliza ja, dat was een leuk meisje, waar heb je die nu zo snel weer gelaten?”
 
Mijn moeder had de pas er flink in gezet en ik probeerde haar uit alle macht bij te houden. Ze deed niet eens haar best de volumeknop van haar stembanden een tandje naar beneden te draaien. Verschillende hoofden draaiden onze kant op en het schaamrood beperkte zich al lang niet meer tot slechts mijn kaken.

Ik greep haar bij de arm, waarop ze eindelijk inhield.
“Mam, ik ben niet verliefd. Ik heb alleen....”
Ze bleef me maar aankijken met die indringende blik.
“Ik heb wel iemand leren kennen, maar ik weet nog niet zeker of ik..”
“Zie je? Zei ik toch? Ik zie dat. Ik zie het aan je hele houding. Je ogen, je lichaamstaal. Het is allemaal dof en flets.”
“Mam, als ik echt verliefd zou zijn, dan kijk ik toch niet dof en flets?”
Ze leek even van haar stuk gebracht.
“Nee, dat is ook weer zo.” Om daar meteen achteraan de spraakwaterkraan weer open te draaien.
 
“Maar misschien ben je gewoon moe, doordat jullie het de hele nacht hebben liggen doen. Ik weet echt wel hoe dat gaat, hoor”
Ik was echt met stomheid geslagen. Hoe kreeg ze het eruit, zo middenin de Bijenkorf?
Ik trok haar mee naar buiten.
“Mam, ik heb een hele rare nacht achter de rug en ik ....”
“Je wilt niet weten hoeveel rare nachten ik achter de rug heb. Wat denk je dat het met je doet als je kind bij dat gajes hoort dat in z’n blote reet over de grachtengordel paradeert? De eerste vriendin waar je mee thuiskwam leek verdomme op Tony Curtis!”
“Mam, die discussie hebben we al gehad...”
Ze haalde even diep adem, voor het eerst in twintig minuten.
“Do, je valt op vrouwen, prima, maar kom dan ook eens met een vrouw thuis, in plaats van met een kerel met tieten.”
Ik liet mijn hoofd hangen. Letterlijk.
“Cat is mooi...” stamelde ik zachtjes.
“Wie is Cat?” vroeg ze met samengeknepen ogen.
Ik slikte even.
“Mam, uiterlijk zegt niks. Het is beledigend wat je net zei, daarmee stoot je veel mensen tegen het hoofd, ik hoop dat je je dat realiseert?”
 
“Wie is Cat”, vroeg ze opnieuw.
Ik wreef even met mijn hand in mijn nek.
Dit werd een hele lange middag.


Volgende week zondag deel 8 van Paringsdans! Begin je nu pas met lezen? Je vindt alle delen in het archief van het feuilleton, bij de aankeiler hier rechts op de site!