Paringsdans

Cat en Dominique blijven alleen achter nadat Myrthe en Fiona hun vriendin Marga uit het ziekenhuis op zijn gaan halen omdat die in elkaar geslagen is. Cat grijpt haar kans, Dominique geeft toe, maar de twee worden gestoord door de telefoon en de terugkeer van hun gewonde vriendin.


Myrthe ondersteunde Marga en begeleidde haar naar de bank. Marga’s korte blonde haar piekte en haar make-up was doorgelopen. Fiona raapte een kussen van de grond en trok even een wenkbrauw op toen ze zich realiseerde dat de rest van de bankvulling ook op de grond lag. Ze schoof de peluw achter Marga’s rug.

“Zit je zo een beetje goed?” vroeg ze bezorgd.
Marga knikte met een van pijn verwrongen gezicht, die hier en daar gezwollen was en onder de blauwe plekken zat.
“Wil je iets drinken?” vroeg ik.
Marga schudde haar hoofd.
Cat kwam naast haar zitten en sloeg voorzichtig een arm om haar heen. “Wat is er nou precies gebeurd lieverd?”
 
Myrthe kwam aan de andere kant van Marga op de bank zitten. Ze schopte haar gympen uit en keek Marga vol verwachting aan, net als wij allemaal eigenlijk.
“Nou, ik zal het kort houden”, begon Marga met schorre stem.
Ze schraapte haar keel.
 
“Yvette en ik kregen ruzie toen we bij haar thuis waren, naar aanleiding van het gedoe op het strandfeest. We schreeuwden van alles naar elkaar en op een gegeven moment had ik het helemaal gehad, dus wilde ik weglopen, maar dat ging niet zomaar. Voor ik het wist lag ik op de vloer in de hal.”
“Ze had je geslagen?” vroeg Cat hevig verontwaardig.
Marga knikte langzaam. “Ja, en niet zo zachtjes ook.”
Ze wreef met haar hand over haar pijnlijke kaak.
 
“Heb je teruggeslagen, of ben je meteen weggegaan?” vroeg ik.
Marga aarzelde even. Toen zei ze: “Ik wilde wel weg, maar ik kwam niet weg. Ze liet me niet gaan.”
Fiona schudde even met haar hoofd alsof ze de woorden van Marga nog eens op alfabetische volgorde probeerde te leggen.
“Hoezo, ze liet je niet gaan, je kunt toch weglopen?”
Marga snoof spottend.
“Geloof me, als iemand je de weg verspert, je met van alles en nog wat bedreigt en een blik in de ogen heeft waar je ’t van in je broek doet, dan loop je daar niet zo maar even langs. Ik niet tenminste.”
“Was het echt zo erg?” vroeg ik ongelovig.
Marga knikte alleen maar.

“Wat heb je eigenlijk, waar heeft ze je geslagen?” wilde ik weten.
Marga wees naar haar gezicht. “Twee keer op mijn rechterkaak, een keer tegen mijn oogkas en ze deelde nog een paar trappen uit toen ik al op de grond lag.”
We staarden haar allemaal onnozel aan, alsof ze het script oplas van een wel heel slechte B-film. Het was voor ons bijna niet te bevatten.
“En nu?” vroeg Myrthe na een tijdje, terwijl ze met de blonde vlechtjes in haar haar speelde.
Marga haalde haar schouders op.
“Je kunt voorlopig wel hier blijven.” Zei Myrthe.
Marga keek haar dankbaar aan en kneep even in Myrthe's hand.
“Graag.”

Fiona haalde haar pakje sigaretten uit haar tasje. “Do, ik rook er nog een en dan ga ik terugrijden, ik val bijna om.”
Ik keek op de klok en zag dat het inmiddels zeven uur in de ochtend was. Ik bedacht me ineens dat ik om elf uur met mijn moeder had afgesproken in de stad om te gaan winkelen. Ik kon eigenlijk net zo goed meteen doorgaan.
 
“Waar is Yvette nu?” vroeg Cat.
“Ja, dat weet ik dus niet. Dat weet niemand.”
“Maar de politie is er toch bij geweest?” vroeg Fiona, gehuld in haar eigen rookpluim. “Die zijn daar toch zeker wel achteraan gegaan?”
Marga slikte even.
“Ze kunnen alleen iets doen als ik aangifte doe.”
“Nou dat ga je toch zeker ook doen?” vroeg Myrthe geprikkeld.
Marga verschoof een beetje ongemakkelijk op de bank en gaf niet direct antwoord.
“Toch?” spoorde Myrthe haar aan.
“Ja, ik weet het niet.”
“Wat nou je weet het niet, ze heeft je helemaal de vernieling ingeslagen!” riep Myrthe nu uit.
Cat maande haar tot kalmte, maar Myrthe was de kalmte ver voorbij na een nacht als deze en stond op.
“Jij gaat aangifte doen tegen dat achterlijke wijf, anders doe ik het.”
 
Fiona trok haar weer terug op de bank.
Marga was intussen in snikken uitgebarsten en legde haar hoofd op de schouder van Cat.
“We hadden het zo heerlijk samen”, snikte ze. “Ze kan ook zo ongelofelijk lief zijn.”
“Lief zijn? Heb je godverdomme wel eens in de spiegel gekeken, kun je zien hoe lief ze voor je is!” Myrthe leek nu zelf ook in alle staten.
Fiona kwam bij haar opschoot zitten zodat ze geen kant meer op kon.
 
Niet dat Fiona met haar beperkte lengte zo’n zwaargewicht was, integendeel, maar haar volle boezem drukte Myrthe terug in de bank. Fiona veegde een rode krul achter haar oor, bracht haar sproeterige gezicht dichtbij dat van Myrthe en zei op sussende toon: “Schat, we hebben allemaal een rare nacht achter de rug, we gaan zo eerst een lekker slapie doen en dan zien we morgen weer verder, oké?”

Myrthe keek haar van dichtbij doordringend aan en schoot toen in de lach.
“Rot toch op joh, met je slapie doen.”
Cat troostte Marga en veegde voorzichtig de tranen uit haar gezicht. Ze keek me even aan en knipoogde. Ik glimlachte en voelde me weer week worden vanbinnen. Het was voor het eerst sinds de binnenkomst van de anderen dat ik terugdacht aan onze korte maar heftige vrijpartij.
Fiona stond op en begon haar spullen bij elkaar te graaien. “Rijd je nog mee?” vroeg ze aan mij.
Ik aarzelde en keek weer naar Cat. Die knikte me bemoedigend toe. “Ik bel je”, zei ze geluidloos, duidelijk alleen voor mij bestemd.
“Dat is goed”, zei Fiona die kennelijk een goede liplezer was.
“Cat schudde grinnikend haar hoofd.
 
We kusten Marga gedag en wensten haar sterkte. Ik draaide mijn hoofd naar Cat en keek in haar prachtige ogen. Heel even stond de wereld weer stil. Ik kuste haar vluchtig op haar mond en liep toen met Fiona mee naar buiten.
 
Volgende week zondag deel 7 van Paringsdans!