Paringsdans

Op een strandfeest is een felle ruzie tussen de ex-lovers Angela en Marga uitgelopen op een vechtpartij waarbij Myrthe zich heeft verwond aan het kapotte bierglas van Yvette, de nieuwe vriendin van Marga. Thuis bij Myrthe zitten Cat, Fiona, Dominique en Myrthe uit te puffen. Dan horen ze dat Marga in het ziekenhuis ligt.
 
“Wat moet ik nou doen?” vroeg Myrthe met trillende stem.
We keken elkaar even aan. Ik wist eigenlijk niet wat ik moest zeggen. We staarden met z’n drieën hoopvol naar Cat, maar zelfs zij leek even uit het veld geslagen.
“Wat heeft ze?” vroeg Fiona, die zich als eerste hervond.
Myrthe stond nog met de hoorn in haar hand. “Wat kneuzingen en blauwe plekken.”
“Wie had je?” vroeg Cat.
“Een verpleegster denk ik.”
“Welk ziekenhuis is het?” vroeg Fiona terwijl ze opstond en naar Myrthe toeliep. Ze nam de hoorn uit haar handen en legde hem op de haak.
“Westhaven”, zei Myrthe nog enigszins verdoofd.
“Daar werk ik”, zei Fiona. “Ik kan je er wel heen brengen, misschien krijg ik wat meer informatie los.” Ze greep haar jas die over de stoelleuning aan de eetkamertafel hing en liep naar de voordeur.
Cat stond nu ook op. “Wil je dat we hier wachten?”
Myrthe knikte en liep achter Fiona aan naar buiten.
Ik had een soort black-out na zoveel ongelofelijke gebeurtenissen op een nacht en bleef zitten.
 
Cat kwam de kamer weer binnen. “Wil jij nog koffie?”
Ik schudde mijn hoofd. “Nee, doe mij maar iets sterkers.”
“Sterke koffie?” grijnsde Cat, maar ze liep al naar de bar om een whisky in te schenken. Ze gaf me het glas en toen ik dat aanpakte voelde ik mijn hand licht bibberen. Cat zag het, nam het glas weer van me over en zette het op tafel. Vervolgens pakte ze mijn hand en nam die in de hare. Haar handen waren warm en zacht. Ze knipoogde. Ik sloeg mijn ogen neer.
 
Een vreemd gevoel borrelde op in mijn onderbuik.
Cat glimlachte haar mooie rechte tanden bloot.
Toen ik weer naar haar keek zag ik een twinkeling in haar groenblauwe ogen. Het gevoel in mijn buik werd heftiger en ik probeerde mijn droge keel vochtig te slikken, maar mijn speekselklieren lieten het afweten. Ik kende Cat al zo lang, het gevoel dat me bekroop verraste me.
Cat was een mooie vrouw. Lang, slank, met kort blond haar waarvan een lok uit model langs haar gefronste voorhoofd hing.

“Gaat het wel?” vroeg ze met haar lieve hese stem.
Die stem. Ik had haar al jaren horen praten en nu ineens leek het wel of ze zong. En waarom zat ze eigenlijk ineens zo gevaarlijk dichtbij? Ik kon haar parfum bijna proeven.
Ze hield nog altijd mijn hand vast. Ik zat me inwendig af te vragen waarom ik die niet terugtrok. Omdat ik het niet kon waarschijnlijk. Het voelde een beetje vreemd, maar tegelijkertijd heel vertrouwd.
Ze bleef me maar aankijken met die hemelse ogen. Hoe vaak had ik er al niet in gekeken en nu ineens leken ze een gloed te hebben waarachter een paradijselijke schoonheid verborgen lag. Ik voelde dat, als ik er nog langer in zou kijken, ik zou kunnen verdrinken in die schoonheid.
 
De grijns op haar gezicht verbreedde. Het was zo’n grijns waarvan je niet weet of iemand je bemoedigend toelacht of juist ontmoedigend uitlacht. Ik voelde me ongemakkelijk en tegelijkertijd prettig opgewonden.
“Heb ik je ooit wel eens gezegd hoe mooi je bent, Dominique?” vroeg ze zacht terwijl ze mijn hand streelde.
Had zij Marga soms het ziekenhuis ingeslagen in een onbewaakt moment, zodat wij hier samen op de bank zouden eindigen? Ik grinnikte hardop om mijn eigen idiote gedachtekronkel.
Cat keek me geamuseerd aan. “Was het zo’n rare vraag, schat?”
Ik slikte moeilijk en schudde mijn hoofd licht. “Nee”, zei ik zacht.
Ik herkende mijn eigen stem bijna niet eens. Ze streelde de binnenkant van mijn pols en bij elke aanraking van haar vingers haperde mijn ademhaling. Ze wist het, ze zag het, ze hoorde het en ze genoot er zichtbaar van.
Ik vervloekte mezelf. Wat deed deze vrouw met me? Waarom begon mijn hoofd te tollen en mijn oren te suizen?
 
Cat verschoof iets mijn kant op. Haar dijbeen raakte de mijne. Door de dunne stof van mijn jurkje kon ik haar warmte voelen. Mijn hart klopte zich een weg naar mijn strottenhoofd. Ze veegde met haar wijsvinger een lange bruine krul achter mijn oor. Haar vingertop raakte mijn oorschelp en een siddering trok langs mijn ruggengraat omhoog. Of naar beneden, ik wist niet meer wat ik waar allemaal voelde.
Ze bracht haar lippen tot vlak bij mijn oor.
“Je bent zo mooi, lieve Dominique”, fluisterde ze. “Met je prachtige lange donkere haren, je heerlijke ogen”.
Ik deed mijn ogen dicht en bleef muisstil zitten. Ik durfde me niet te bewegen. Ik wist ook zeker dat het niet eens zou lukken. Langzaam opende ik mijn ogen weer en keek recht in die van Cat. Een moment hield ze me gevangen in haar verlangende blik. Toen boog ze zich langzaam naar me toe.
 
Volgende week deel vijf van Paringsdans!