Paringsdans

Op een strandfeest is een felle ruzie tussen de ex-lovers Angela en Marga uitgelopen op een vechtpartij waarbij Myrthe zich heeft verwond aan het kapotte bierglas van Yvette, de nieuwe vriendin van Marga. Thuis bij Myrthe zit een deel van de vriendinnen uit te puffen.
 
Fiona maakte behalve koffie vooral een hoop herrie in de keuken. Myrthe, Cat en ik hingen onderuitgezakt op de bank in de woonkamer van Myrthe. Myrthes linkerhand zat ingezwachteld. Ik stak een sigaret op en voelde hoe ik sinds de worsteling op het strandfeest eindelijk weer een beetje ontspande.

“Wat een wijf is die Yvette”, zei Myrthe, “ik ben toch wel blij dat jullie erbij waren, anders was het beslist geëscaleerd.” Cat schoot in de lach.
Ik keek Myrthe van opzij verbijsterd aan. “Nou ik weet niet hoe je het zelf hebt ervaren maar voor de neutrale toeschouwer ben jij net zo’n idioot als Yvette hoor.”
Myrthe zuchtte en wierp een blik op haar gehavende spijkerbroek. “Ik snap niet wat Marga in haar ziet.”
Cat legde haar hand op Myrthes been. “Schat, Marga mag dan je ex zijn, je moet wel een beetje leren los laten. Het is haar keuze en wie zegt dat ze slecht is voor Marga?”

Ik bewonderde Cat altijd om haar kalmte. Cat is een vrouw die nooit zomaar uit haar slof schiet. Ze blijft ook altijd tegen iedereen praten, zelfs als ze helemaal niets met de persoon heeft. Ze weet je altijd het gevoel te geven dat het goed is. Een sociale vaardigheid die ik zelf niet heb, of in elk geval niet altijd op het juiste moment weet toe te passen. Fiona kan het ook. Die fladdert overal altijd een beetje tussendoor en los van het feit dat ze je soms een trommelvliesfractuur bezorgt met haar oeverloze gekwebbel, ken ik niemand die een hekel aan haar heeft.

“Marga is alleen een beetje... grenzeloos.” Cat deed haar best de juiste woorden te kiezen.
Myrthe spuugde wat lucht naar buiten ten teken dat ze dat nog een understatement vond.
Cat glimlachte minzaam. “Je houdt van haar en wilt het beste voor haar, daar is niks mis mee schat.”

Fiona kwam de kamer in met grote mokken dampende koffie. “Ik hoop dat het te drinken is want ik kan om vijf uur ’s morgens niet meer zo goed koffieschepjes tellen.”
“Er staat Senseo in de kast”, zei Myrthe droog.
Fiona trok een gezicht. “En daar kom je nu mee.”
Ik nam een slok en voelde het warme vocht naar beneden glijden.
“Cat, jij hebt het hele tafereel ook meegekregen”, begon Myrthe, “Het zag er toch gewoon niet gezond uit, zoals ze aan kwam lopen met dat stukgeslagen bierglas?”

Cat zette haar mok op de grenenhouten salontafel en greep naar haar shag dat op de leuning van de bank lag. “Schat, ik begrijp heel goed wat je bedoelt, maar Marga is een volwassen vrouw.”
“Ja, op papier”, murmelde Myrthe.
Cat liet zich niet uit het veld slaan. “Ik denk dat het beter was geweest als je je er niet mee had bemoeid.”
Myrthe ontweek haar blik. “Het lijkt wel of ze het erom doet. Eerst Angela met wie ze menigmaal door de gang lag te rollebollen en nu dan Yvette, die overduidelijk zo agressief is als de pest. Angela die vervolgens met Yvette zoent, waarna Yvette het met Marga doet, volg jij het nog?” vroeg ze retorisch. “ Straks gaat het een keer echt mis.”
 
Fiona stak eveneens een sigaret op en zei: “Ik hoorde van Sara dat Yvette bij de politie inderdaad bekend staat als gewelddadig.” We keken alledrie verbaasd naar haar.
“Hoe weet Sara dat nou weer?” vroeg Myrthe, alsof Sara de laatste persoon op aarde was met wie je een gesprek aan moet willen gaan.
Fiona haalde haar schouders op. “Via Petra volgens mij.”
“Is dat niet een vriendin van Angela?” vroeg ik.
“Ja ik geloof van wel, die heeft ooit iets met Yvette gehad en dat is toen ook behoorlijk uit de hand gelopen”, zei Fiona terwijl ze haar mok naar haar lippen bracht. “Die Yvette is ook nog eens psycholoog.”
 
Ik verslikte me bijna in m’n koffie. “Nou dan zou je verwachten dat ze een discussie, hoe heftig ook, toch liever pratend zou proberen op te lossen.”
“Volgens Jorinde is het een borderliner”, zei Fiona. Jorinde is ook psycholoog, maar dan een die haar woorden geen kracht bij hoeft te zetten door met bierglazen te wapperen. We staarden een moment zwijgend voor ons uit.
 
“Ik heb trouwens een lekker wijf gezien”, verbrak Fiona abrupt de stilte. “Ze stond bij de box op de dansvloer, volgens mij heb ik haar telefoonnummer gekregen.” Ze veerde op uit de stoel en griste haar tas van de eettafel. Al wroetend liet ze zich weer in de fauteuil zakken.
“Wanneer leer je nou eens dat het ‘mooie vrouw’ is, in plaats van ‘lekker wijf’, zei ik geïrriteerd. Fiona keek me een beetje onnozel aan. “Ze was niet mooi, maar wel lekker. Daar zit verschil in Do. Lekkere vrouw, dat bekt toch niet?” 
“Nog niet”, grapte Cat.

Ik had mijn wenkbrauwen hoog opgetrokken want het was mij de hele nacht niet opgevallen dat er iemand ook maar in de buurt van Fiona was geweest. Ik had er toch echt de hele tijd naast gestaan. Dat sprak ik ook zo uit.
Fiona grinnikte. “Heb je net een keer te vaak met je ogen geknipperd.” Ze hield een papiertje triomfantelijk omhoog. “Tadaa!”
“Maar van wie is het dan?” vroeg Myrthe, terwijl ze met haar halflange blonde haar speelde.
“Ik weet niet hoe ze heet”.
“Weet je nog wel hoe ze eruit zag, anders zou ik het maar meteen verbranden”, zei Cat lichtelijk sarcastisch.
Fiona dacht even diep na. “Ze heet Vera geloof ik.”
Myrthe veerde op. “Had ze blond lang haar, steil en een groen linnen broek aan?” Fiona keek verrast op van het papiertje. “Ja, ken je haar?”
“Dat is de vriendin van Evelien, de ex van Tamar”, zei ze op licht samenzweerderige toon.
“Wie, Vera of Evelien?” vroeg ik.
“Evelien.”

Fiona keek gedesillusioneerd naar de grond. “Heb ik weer, dus ze is al bezet, waarom geeft ze me dan haar nummer?”
Cat wilde iets zeggen maar slikte het zichtbaar weer in.
“Het gaat niet zo goed met die twee, misschien zocht ze een verzetje”, zei Myrthe plagend.
“Evelien doet het toch ook met mannen?” vroeg Cat quasi onschuldig.
Fiona trok een wenkbrauw op. “Gatver en daar ligt zij dan ook weer in te roeren.” We trokken alle vier een vies gezicht en schoten onbedaarlijk in de lach.
“Misschien heeft Vera nog wel wat restjes onder haar nagels”, gierde Myrthe.
Ik stikte bijna in mijn sigarettenrook.
“En het stinkt een uur in de wind”, gooide Cat er nog een schepje bovenop. We kregen de slappe lach die ruw werd onderbroken door het rinkelen van de telefoon.

Myrthe schrok op.“Wie belt er nou om half zes in de ochtend?”
Ze nam op en het bleef even stil. Haar gezicht betrok en we voelden instinctief aan dat er iets niet helemaal in orde was. Myrthe bleef kort en hing na een paar minuten op. Ze draaide zich naar ons om en haar ogen hadden een wazige uitdrukking.
 
“Marga ligt in het ziekenhuis”, stamelde ze. “En Yvette is spoorloos.”

Volgende week deel vier van Paringsdans!