The morning after...

Ik stel me zo voor:

"Maandagochtend tien uur. De wekker gaat al een uur lang iedere tien minuten piepen, maar hij blijft het ontkennen. Naast hem is het bed al leeg. Een dweem van verse koffie bereikt zijn neus. Toch maar tijd om op te staan.

Op het moment dat hij zijn dekens van zich af wil slaan, komt zijn vriend de kamer binnen met twee bekers dampend zwart vocht. Hij doet maar weer of hij nog slaapt. Zijn vriend zet een beker naast hem neer en hij voelt dat hij teder wordt gekust. Hij wacht op meer, maar dan hoort hij de voordeur dichtslaan. Hij is alleen.
 
De wekker begint weer te piepen.
 
Hij laat het maar zo. Het is toch een rotdag. Nog even blijven liggen. Nog even. En dan staat hij op.
 
Een vlaag van boosheid komt bij hem boven. Het had zíjn weekend moeten zijn! Hij had het hele weekend in de belangstelling moeten staan en níet die andere man. Jarenlang was het zíjn weekend geweest en nu heeft iemand het door zijn eigen domme fout van hem afgepakt.
 
Hij gaat rechtop zitten en neemt een slok van zijn koffie. Hij moet rustig blijven. Rustig blijven. Hij heeft er voor gekozen om het zo te doen, niemand heeft hem gedwongen. Die stomme fout heeft er wel voor gezorgd dat hij een rustige zomervakantie had. Nog maar een slok koffie en dan het bed uit. Het is inmiddels al half elf en er moet nog genoeg gedaan worden. Er staat nog afwas, er kan wel weer een stofzuiger door het huis en binnenkort staat hij weer gewoon voor de klas.
 
Nog niet aan denken. Voorlopig heeft hij nog vrij. Eerst maar eens een goed ontbijt maken, de krant lezen en dan zou hij wel verder zien.
 
Hij loopt de keuken in, schenkt zichzelf nog wat koffie bij en pakt wat brood. Hij pakt de krant van de mat en loopt richting woonkamer, gaat achter de tafel zitten en neemt een hap. Het brood is taai. Boodschappen doen, dat moet dus ook nog.
 
Zijn oog valt op het artikel over de Canal Pride. Zijn Canal Pride. Zijn boosheid komt weer naar boven. Rustig blijven, eerst maar eens lezen wat er staat. Natuurlijk is hij het afgelopen weekend naar de binnenstad geweest. Toch had het een wrange bijsmaak.
 
Hij leest.
 
'250 duizend bezoekers', 'thema niet begrepen'. Zijn boosheid maakt plaats voor victorie. Zie je wel, ze kunnen het niet zonder hem! Vorig jaar waren er veel meer bezoekers! Hij had het al aangevoeld, de Pride zonder hem kàn gewoon niet. Natuurlijk heeft de tekst op zijn site - waarmee hij de indruk wekte dat de Pride niet doorging - wel meegeholpen, hij had ook niet anders verwacht.
 
Hij wil de wereld nog één keer goed duidelijk maken dat hij Siep is. Dat híj Mr. Gay Pride is en niemand anders, zelfs niet die over het paard getilde Brakhuis, of hoe heet hij ook alweer. Niemand kan het zo goed regelen als hij! Niemand! Niemand! Omdat hij en Cohen dan zo en nu en dan wel eens een meningsverschilletje hadden, betekent dat toch niet dat ze helemaal niets meer met elkaar te maken moeten hebben? De gemeente heeft hem gewoon nodig om op de kaart te blijven als Gay Capital. Daar heeft hij eigenhandig voor gezorgd. Nou ja.. Bijna eigenhandig.
 
Hij moet die pride weer in handen krijgen.

Het moet, de stad heeft hem nodig. Dan maar weer ruzies met het gemeentebestuur. Hij zal de Pride weer in handen krijgen. Het is zijn kindje en van niemand anders..."