Lesbofobie onder de loep
Column | FemFusion | Christine van der Hoff
Gepubliceerd op: 19 april 2006
Er is iets gaande tussen ons en Beatrijs Ritsema. Of liever gezegd: Beatrijs Ritsema kan óns maar niet uit haar hoofd zetten. Wie is deze Beatrijs en wat scheelt eraan, vraagt u zich misschien af.
Nu: Beatrijs Ritsema is een psychologe die ook leuk kan schrijven. Zij maakt zich op zowel persoonlijke als professionele titel druk over waar het allemaal naartoe moet in dit land, vooral waar het normen en waarden aangaat.
In een poging een en ander weer in goede banen te leiden, heeft Beatrijs een rubriek in dagblad Trouw weten te bemachtigen, genaamd Moderne Manieren, waarin ze zich opwerpt als etiquetteadviseuse.
Dat is mooi, want niemand weet tegenwoordig nog hoe het hoort en zo kunnen we allemaal wat leren.
Daarnaast heeft Beatrijs een column in het montere weekblad HP/De Tijd, waar de hele redactie zich de haren uit het hoofd lijkt te trekken bij de gedachte aan de toekomst van onze natie. Ook daar is ze dus helemaal op haar plaats. So far, so good.
Nu wil het geval dat Beatrijs niet alleen een mening heeft over of men wel of niet behoort te roken in de foyer van het concertgebouw, maar ook over of men wel of niet lesbisch dient te zijn. Het begon allemaal met de interessante stelling dat de lesbische identiteit fluïde zou zijn. Dat wil zeggen: niet vaststaand.
‘Alle lesbische vrouwen zijn eigenlijk biseksueel’, stelde Beatrijs aan het begin van deze toch al zo onzeker stemmende eeuw, en je moet niet gek opkijken als een ogenschijnlijk proto-potje de volgende dag weer een vent heeft.
In 2002 voelde het lesbische tijdschrift Zij aan Zij Beatrijs hierover aan de tand: vanwaar dit bijzondere inzicht? Tja, gaf Beatrijs toe, eigenlijk had ze het niet zelf bedacht. Ze had het van Camille Paglia, u weet wel, die Amerikaanse kunsthistorica annex kuitenbijter die het hele feministische establishment begin jaren ’90 over zich heen kreeg toen ze durfde te opperen dat er niets mis was met porno. Een bewonderenswaardige vrouw, die Paglia.
Overigens is Camille Paglia lesbisch (en even terzijde: op haar zestigste nog steeds een lekker ding).Tot op de dag van vandaag staat ze mede daardoor bekend als piraat, rebel en enfant terrible. Inderdaad, een begerenswaardige status voor wie graag in de kijker wil staan. En een standpunt is natuurlijk zo geleend.
Maar Beatrijs Ritsema was nog niet klaar met ons. Vorig jaar viel mijn oog in HP/De Tijd op het Liefdes ABC van Ritsema’s hand. Hierin waarschuwde ze ter hoogte van de H van Homo voor het geven van homovoorlichting op middelbare scholen. Vooral aan meisjes, want, zo stelde Ritsema, en ik parafraseer:
‘Voor meisjes is gezinsvorming veel bevredigender dan het vervullen van romantische idealen. Daarom moeten ze niet te jong worden aangemoedigd om voor een lesbische levensstijl te kiezen.’
Een verrassende stelling, en niet alleen omdat mijn directe kennissenkring vele gelukkige lesbische gezinnetjes telt, bewijs dat het één het ander allerminst uitsluit.
Het rare was namelijk dat dit standpunt geheel in tegenspraak bleek met Beatrijs’ stelling van een paar jaar terug: dat de lesbische identiteit fluïde zou zijn. Ik legde het Liefdes ABC naast mij neer en raakte in een existentiële crisis: kon ik nu nog terug, of zat ik er verdulleme voorgoed aan vast?
Om het drieluik te completeren deelde Beatrijs lesbisch Nederland onlangs mee dat wij eens op moesten houden om moslimvrouwen te werven voor onze geaardheid, aangezien wij ze ‘niets anders te bieden hebben dan een subcultuurtje dat pas 30 jaar bestaat’. (Oudere lesbiennes met uw rijke geschiedenis, wrijf u de lachtranen uit de ogen en zwijg deemoedig: u bestond vroeger niet, ook niet in clubverband! Beatrijs zegt het zelf! En wáág het niet te suggereren dat lesbische moslima’s zelf wel kunnen beslissen wat er met hun leven moet gebeuren!)
Het mag duidelijk zijn: ze houdt ons nu permanent onder schot. De volgende sneer verwacht ik medio september, of misschien heeft ze in augustus al iets aardigs te zeggen over Amsterdam Pride.
Hoewel Beatrijs dus als psychologe zijnde enorm veel verstand heeft van lesbiennes, is ze zelf een echte edelhetero, zo vermeldt haar site Beatrijs.com. Ze is getrouwd, met een man, en ze hebben drie kinderen. Er staat ook een foto op de site van Beatrijs.
Nu heeft het lesbisch oog de neiging in nagenoeg iedereen een medelesbienne te herkennen (Ireen Wüst maakte de vergissing op enigszins vastberaden wijze te juichen om haar Olympische record en hupsakee, daar hingen wij alweer in de lantarenpalen met onze regenboogvlaggetjes), maar kijk eens naar die foto en zeg nou zelf: als je Beatrijs op straat zou tegenkomen, wat zou je dan denken?
De vraag rijst: wat bezielt deze Beatrijs om ons zo de oren te wassen? Hebben wij haar iets misdaan? Of misschien nog veel erger: niets?
Als je het mijn vroegere juf van de derde klas zou voorleggen, zou ze haar conclusie direct klaar hebben: ‘Meisjes plagen, zoentjes vragen’.
Nu: Beatrijs Ritsema is een psychologe die ook leuk kan schrijven. Zij maakt zich op zowel persoonlijke als professionele titel druk over waar het allemaal naartoe moet in dit land, vooral waar het normen en waarden aangaat.
In een poging een en ander weer in goede banen te leiden, heeft Beatrijs een rubriek in dagblad Trouw weten te bemachtigen, genaamd Moderne Manieren, waarin ze zich opwerpt als etiquetteadviseuse.
Dat is mooi, want niemand weet tegenwoordig nog hoe het hoort en zo kunnen we allemaal wat leren.
Daarnaast heeft Beatrijs een column in het montere weekblad HP/De Tijd, waar de hele redactie zich de haren uit het hoofd lijkt te trekken bij de gedachte aan de toekomst van onze natie. Ook daar is ze dus helemaal op haar plaats. So far, so good.
Nu wil het geval dat Beatrijs niet alleen een mening heeft over of men wel of niet behoort te roken in de foyer van het concertgebouw, maar ook over of men wel of niet lesbisch dient te zijn. Het begon allemaal met de interessante stelling dat de lesbische identiteit fluïde zou zijn. Dat wil zeggen: niet vaststaand.
‘Alle lesbische vrouwen zijn eigenlijk biseksueel’, stelde Beatrijs aan het begin van deze toch al zo onzeker stemmende eeuw, en je moet niet gek opkijken als een ogenschijnlijk proto-potje de volgende dag weer een vent heeft.
In 2002 voelde het lesbische tijdschrift Zij aan Zij Beatrijs hierover aan de tand: vanwaar dit bijzondere inzicht? Tja, gaf Beatrijs toe, eigenlijk had ze het niet zelf bedacht. Ze had het van Camille Paglia, u weet wel, die Amerikaanse kunsthistorica annex kuitenbijter die het hele feministische establishment begin jaren ’90 over zich heen kreeg toen ze durfde te opperen dat er niets mis was met porno. Een bewonderenswaardige vrouw, die Paglia.
Overigens is Camille Paglia lesbisch (en even terzijde: op haar zestigste nog steeds een lekker ding).Tot op de dag van vandaag staat ze mede daardoor bekend als piraat, rebel en enfant terrible. Inderdaad, een begerenswaardige status voor wie graag in de kijker wil staan. En een standpunt is natuurlijk zo geleend.
Maar Beatrijs Ritsema was nog niet klaar met ons. Vorig jaar viel mijn oog in HP/De Tijd op het Liefdes ABC van Ritsema’s hand. Hierin waarschuwde ze ter hoogte van de H van Homo voor het geven van homovoorlichting op middelbare scholen. Vooral aan meisjes, want, zo stelde Ritsema, en ik parafraseer:
‘Voor meisjes is gezinsvorming veel bevredigender dan het vervullen van romantische idealen. Daarom moeten ze niet te jong worden aangemoedigd om voor een lesbische levensstijl te kiezen.’
Een verrassende stelling, en niet alleen omdat mijn directe kennissenkring vele gelukkige lesbische gezinnetjes telt, bewijs dat het één het ander allerminst uitsluit.
Het rare was namelijk dat dit standpunt geheel in tegenspraak bleek met Beatrijs’ stelling van een paar jaar terug: dat de lesbische identiteit fluïde zou zijn. Ik legde het Liefdes ABC naast mij neer en raakte in een existentiële crisis: kon ik nu nog terug, of zat ik er verdulleme voorgoed aan vast?
Om het drieluik te completeren deelde Beatrijs lesbisch Nederland onlangs mee dat wij eens op moesten houden om moslimvrouwen te werven voor onze geaardheid, aangezien wij ze ‘niets anders te bieden hebben dan een subcultuurtje dat pas 30 jaar bestaat’. (Oudere lesbiennes met uw rijke geschiedenis, wrijf u de lachtranen uit de ogen en zwijg deemoedig: u bestond vroeger niet, ook niet in clubverband! Beatrijs zegt het zelf! En wáág het niet te suggereren dat lesbische moslima’s zelf wel kunnen beslissen wat er met hun leven moet gebeuren!)
Het mag duidelijk zijn: ze houdt ons nu permanent onder schot. De volgende sneer verwacht ik medio september, of misschien heeft ze in augustus al iets aardigs te zeggen over Amsterdam Pride.
Hoewel Beatrijs dus als psychologe zijnde enorm veel verstand heeft van lesbiennes, is ze zelf een echte edelhetero, zo vermeldt haar site Beatrijs.com. Ze is getrouwd, met een man, en ze hebben drie kinderen. Er staat ook een foto op de site van Beatrijs.
Nu heeft het lesbisch oog de neiging in nagenoeg iedereen een medelesbienne te herkennen (Ireen Wüst maakte de vergissing op enigszins vastberaden wijze te juichen om haar Olympische record en hupsakee, daar hingen wij alweer in de lantarenpalen met onze regenboogvlaggetjes), maar kijk eens naar die foto en zeg nou zelf: als je Beatrijs op straat zou tegenkomen, wat zou je dan denken?
De vraag rijst: wat bezielt deze Beatrijs om ons zo de oren te wassen? Hebben wij haar iets misdaan? Of misschien nog veel erger: niets?
Als je het mijn vroegere juf van de derde klas zou voorleggen, zou ze haar conclusie direct klaar hebben: ‘Meisjes plagen, zoentjes vragen’.