How to survive the songcontest...
De achterkant van songfestivalland | 2005 | Deel 4
Gepubliceerd op: 19 mei 2005
RozeRijk.nl heeft verslaggever Milo Vogelesang naar Kiev gestuurd om verslag uit te brengen over 'de stad in de ban van het festival'. De opdracht: kijk hoe het homoleven daar is, kijk hoe het de homo's bij het Eurovisie Songfestival vergaat, maar probeer de gebaande paden te ontwijken.
Deel 4.
In zo'n Eurovisieweek kun je een hoop leren wat vindingrijkheid betreft. De Eurovisienichten zijn getraind om te overleven, want het songfestival is topsport. Buiten de girlfights om singletjes, het tot de vroege ochtend stappen en het afwerken van de zoveelste scharrel, zien ze er 24 uur per dag piekfijn uit.
Het was al te zien op het vliegveld dat ze voorbereid waren op het ergste. Bij bijna elke songfestivalhomo bleek de koffer bij het inchecken véél te zwaar te zijn, maar wonder boven wonder was het gewicht opeens goed als de toilettas eruit gehaald werd.
Er wordt wat afgesmeerd in de hotelkamers. Aambeienzalf op de wallen, antirimpelcrème rond de ogen en een goede dagcrème, liefst met een tintje, voor de rest.
Er is ook een soort van onafgesproken dresscode tussen de Eurofans. Het t-shirt moet ten alle tijden strak zijn, ongeacht het figuur, dus ook overdag tijdens hun 'serieuze' journalistieke bezigheden, de zonnebril moet XXXL en spiegelend zijn en nóóit (maar dan ook écht nooit) worden afgezet. De handtas moet buitenproportioneel groot zijn om alle verworven relikwieën (posters, CD's, t-shirts, vlaggetjes) mee te kunnen sjouwen.
Of ze nou uit Bulgarije, Spanje of Noorwegen komen, de dresscode is hetzelfde. Dat maakt het allemaal wel verwarrend. Sta je rustig even te roken of een biertje te drinken: in no-time staat er een Eurovisienicht naast je.
Het eerste wat hij doet is je accreditatie bestuderen om te zien uit welk land je komt. Dat wordt meestal gevolgd door: “I think your song is lovely. I adore it.” Of ze het lied al gehoord hebben is totaal onbelangrijk. Als Euronicht vind je alle liedjes geweldig.
Dat vergroot namelijk je kans om 's nachts de Europese gedachte (Unite, Unite, Europe!) uit te kunnen dragen in je hotelkamer.
Om het terrein, waar het hele circus plaatsvindt, op te mogen heb je dus accreditatie nodig. Die moet je maanden van te voren aanvragen bij de omroep die het namens jouw land de hele songfestivaltrip organiseert. In Nederland is dat de NOS. De omroep bepaalt dan of je accreditatie krijgt.
Voor sommigen betekent dat een nee, maar dat is voor de doorgewinterde Eurovisiehomo geen probleem. Er zijn landen genoeg waar ze het vliegtuig met geen mogelijkheid vol krijgen met 'journalisten'.
De omroepen daar vinden het dus geen probleem om een paar accreditaties te vergeven aan fans.
Het levert vaak komische combinaties op. Zo bestaat de delegatie van Monaco voornamelijk uit Duitsers, Belgen, Britten en Nederlanders. Het kan dus gebeuren dus dat Franse Euronichten denken een fijn gesprek in het Frans te kunnen voeren met iemand uit het prinsdom en in onvervalst Rotterdams antwoord krijgen.
Dat soort gesprekken zijn vaak snel voorbij, maar 's nachts, op de dansvloer, zijn woorden niet nodig. De lichaamstaal volstaat. Gelukkig is muziek grensoverschrijdend....
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest
► Deel 5 | Uitgelopen mascara (slot)
Deel 4.
In zo'n Eurovisieweek kun je een hoop leren wat vindingrijkheid betreft. De Eurovisienichten zijn getraind om te overleven, want het songfestival is topsport. Buiten de girlfights om singletjes, het tot de vroege ochtend stappen en het afwerken van de zoveelste scharrel, zien ze er 24 uur per dag piekfijn uit.
Het was al te zien op het vliegveld dat ze voorbereid waren op het ergste. Bij bijna elke songfestivalhomo bleek de koffer bij het inchecken véél te zwaar te zijn, maar wonder boven wonder was het gewicht opeens goed als de toilettas eruit gehaald werd.
Er wordt wat afgesmeerd in de hotelkamers. Aambeienzalf op de wallen, antirimpelcrème rond de ogen en een goede dagcrème, liefst met een tintje, voor de rest.
Er is ook een soort van onafgesproken dresscode tussen de Eurofans. Het t-shirt moet ten alle tijden strak zijn, ongeacht het figuur, dus ook overdag tijdens hun 'serieuze' journalistieke bezigheden, de zonnebril moet XXXL en spiegelend zijn en nóóit (maar dan ook écht nooit) worden afgezet. De handtas moet buitenproportioneel groot zijn om alle verworven relikwieën (posters, CD's, t-shirts, vlaggetjes) mee te kunnen sjouwen.
Of ze nou uit Bulgarije, Spanje of Noorwegen komen, de dresscode is hetzelfde. Dat maakt het allemaal wel verwarrend. Sta je rustig even te roken of een biertje te drinken: in no-time staat er een Eurovisienicht naast je.
Het eerste wat hij doet is je accreditatie bestuderen om te zien uit welk land je komt. Dat wordt meestal gevolgd door: “I think your song is lovely. I adore it.” Of ze het lied al gehoord hebben is totaal onbelangrijk. Als Euronicht vind je alle liedjes geweldig.
Dat vergroot namelijk je kans om 's nachts de Europese gedachte (Unite, Unite, Europe!) uit te kunnen dragen in je hotelkamer.
Om het terrein, waar het hele circus plaatsvindt, op te mogen heb je dus accreditatie nodig. Die moet je maanden van te voren aanvragen bij de omroep die het namens jouw land de hele songfestivaltrip organiseert. In Nederland is dat de NOS. De omroep bepaalt dan of je accreditatie krijgt.
Voor sommigen betekent dat een nee, maar dat is voor de doorgewinterde Eurovisiehomo geen probleem. Er zijn landen genoeg waar ze het vliegtuig met geen mogelijkheid vol krijgen met 'journalisten'.
De omroepen daar vinden het dus geen probleem om een paar accreditaties te vergeven aan fans.
Het levert vaak komische combinaties op. Zo bestaat de delegatie van Monaco voornamelijk uit Duitsers, Belgen, Britten en Nederlanders. Het kan dus gebeuren dus dat Franse Euronichten denken een fijn gesprek in het Frans te kunnen voeren met iemand uit het prinsdom en in onvervalst Rotterdams antwoord krijgen.
Dat soort gesprekken zijn vaak snel voorbij, maar 's nachts, op de dansvloer, zijn woorden niet nodig. De lichaamstaal volstaat. Gelukkig is muziek grensoverschrijdend....
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest
► Deel 5 | Uitgelopen mascara (slot)