Attack of the Eurovisienicht
De achterkant van Songfestivalland | 2005 | Deel 3
Gepubliceerd op: 18 mei 2005
RozeRijk.nl heeft verslaggever Milo Vogelesang naar Kiev gestuurd om verslag uit te brengen over 'de stad in de ban van het festival'. De opdracht: kijk hoe het homoleven daar is, kijk hoe het de homo's bij het Eurovisie Songfestival vergaat, maar probeer de gebaande paden te ontwijken.
Deel 3.
Een van de meest opvallende zaken achter de schermen bij het Eurovisie Songfestival is de Eurovisienicht. Meestal mannen van boven de dertig, natúúrlijk homoseksueel en bovenal bloedfanatiek.
Als een bende hyena's storten ze zich vol overgave op de promotiesingletjes die de deelnemende landen uitdelen aan de fans.
Duwen, trekken en voordringen is het devies om toch maar geen cd’tje te missen. De handtasjes worden nog net niet tevoorschijn gehaald om mee te meppen. Kijkend naar de delegaties van de 39 deelnemende landen is het duidelijk dat de vrouwen ver in de minderheid zijn.
Het zijn homo's met hier en daar een verdwaalde hetero, ook in de niet-westerse delegaties (zoals Turkije). Zonder overdrijven zijn ze allemaal idolaat van het festival en ze hebben moeite het allemaal een beetje te relativeren.
Ze zijn vooral bezig met het schrijven van artikeltjes voor fanblaadjes en sites, missen geen feestje, willen met elke 'ster' minstens drie keer op de foto, speculeren zich suf over de uiteindelijke uitslag en stellen volslagen debiele vragen op de persconferenties.
Bij elk persmoment van de verschillende landen zie je dezelfde gestileerde koppen.
Ze beginnen hun vraag bijna altijd met de mededeling: “I adore your song” (alsof het zo afgesproken is), gevolgd door de vraag waar de artiest de inspiratie vandaan haalt. Blablabla dus, gevolgd door een grote gaap van het handjevol serieuze journalisten.
Na alle inspanning overdag is het natuurlijk noodzakelijk even stoom af te blazen in de Euroclub, de discotheek die is aangewezen als officiële thuisbasis van de stappende songfestivalkliek. Is het scoren van songfestivalmateriaal overdag de belangrijkste bezigheid; in de Euroclub krijgen de hormonen vrij spel.
Er wordt wat afgeflirt op de dansvloer.
Niemand die het in zijn hoofd haalt eens lekker te gaan tongen op de dansvloer (de alom aanwezige security kijkt nogal homo-onvriendelijk), maar het laat zich raden dat er in de verschillende hotelkamers wel het een en ander gebeurt. Eén grote Europese smeltkroes dus.
De Euroclub is ook een fenomeen op zich. Tot een uur of elf wordt voornamelijk antieke house gedraaid. De Eurovisienicht komt dus pas ná elf uur binnen, want dan gaan de songfestivalhits de cd-speler in. Niet alleen de geijkte hits als 'Waterloo' van Abba en 'J'aime la vie' van Sandra Kim. Nee, de dansende nichten worden verrast met Portugal 1982 in een speciale remix en Turkije 1997. Totaal vergeten door de rest van de wereld, maar in de Euroclub wordt elk woord, maakt niet uit in welke taal, letterlijk en hartstochtelijk mee geblèrd.
Het liefst met een wit wijntje met ijs in de hand. Er wordt doorgefeest tot diep in de nacht.
Bewonderenswaardig is wel dat veel van hen de volgende ochtend alweer vroeg aanwezig zijn om zich weer in de strijd te gooien voor de gratis cd van, pas 'm beet, IJsland. Even fanatiek als altijd, want je zou toch maar een cd-tje missen...
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest
Deel 3.
Een van de meest opvallende zaken achter de schermen bij het Eurovisie Songfestival is de Eurovisienicht. Meestal mannen van boven de dertig, natúúrlijk homoseksueel en bovenal bloedfanatiek.
Als een bende hyena's storten ze zich vol overgave op de promotiesingletjes die de deelnemende landen uitdelen aan de fans.
Duwen, trekken en voordringen is het devies om toch maar geen cd’tje te missen. De handtasjes worden nog net niet tevoorschijn gehaald om mee te meppen. Kijkend naar de delegaties van de 39 deelnemende landen is het duidelijk dat de vrouwen ver in de minderheid zijn.
Het zijn homo's met hier en daar een verdwaalde hetero, ook in de niet-westerse delegaties (zoals Turkije). Zonder overdrijven zijn ze allemaal idolaat van het festival en ze hebben moeite het allemaal een beetje te relativeren.
Ze zijn vooral bezig met het schrijven van artikeltjes voor fanblaadjes en sites, missen geen feestje, willen met elke 'ster' minstens drie keer op de foto, speculeren zich suf over de uiteindelijke uitslag en stellen volslagen debiele vragen op de persconferenties.
Bij elk persmoment van de verschillende landen zie je dezelfde gestileerde koppen.
Ze beginnen hun vraag bijna altijd met de mededeling: “I adore your song” (alsof het zo afgesproken is), gevolgd door de vraag waar de artiest de inspiratie vandaan haalt. Blablabla dus, gevolgd door een grote gaap van het handjevol serieuze journalisten.
Na alle inspanning overdag is het natuurlijk noodzakelijk even stoom af te blazen in de Euroclub, de discotheek die is aangewezen als officiële thuisbasis van de stappende songfestivalkliek. Is het scoren van songfestivalmateriaal overdag de belangrijkste bezigheid; in de Euroclub krijgen de hormonen vrij spel.
Er wordt wat afgeflirt op de dansvloer.
Niemand die het in zijn hoofd haalt eens lekker te gaan tongen op de dansvloer (de alom aanwezige security kijkt nogal homo-onvriendelijk), maar het laat zich raden dat er in de verschillende hotelkamers wel het een en ander gebeurt. Eén grote Europese smeltkroes dus.
De Euroclub is ook een fenomeen op zich. Tot een uur of elf wordt voornamelijk antieke house gedraaid. De Eurovisienicht komt dus pas ná elf uur binnen, want dan gaan de songfestivalhits de cd-speler in. Niet alleen de geijkte hits als 'Waterloo' van Abba en 'J'aime la vie' van Sandra Kim. Nee, de dansende nichten worden verrast met Portugal 1982 in een speciale remix en Turkije 1997. Totaal vergeten door de rest van de wereld, maar in de Euroclub wordt elk woord, maakt niet uit in welke taal, letterlijk en hartstochtelijk mee geblèrd.
Het liefst met een wit wijntje met ijs in de hand. Er wordt doorgefeest tot diep in de nacht.
Bewonderenswaardig is wel dat veel van hen de volgende ochtend alweer vroeg aanwezig zijn om zich weer in de strijd te gooien voor de gratis cd van, pas 'm beet, IJsland. Even fanatiek als altijd, want je zou toch maar een cd-tje missen...
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest