En toen was de tijd op...
Laatste Loodjes | Column | Maurice Driessens
Gepubliceerd op: 31 augustus 2006
RozeRijk.nl stopt.
Ontkennen kan ik het niet: aanvankelijk waren mijn eerste, tweede en derde versie van deze column gevuld met woede. Het kostte me bijna de hele dag om iets fatsoenlijks op papier te krijgen. Haat en nijd, frustratie, woede. Onvervalste, tierende woede. Willen-schoppen-tegen-dingen.
RozeRijk.nl is de afgelopen jaren meubilair geworden. Ik zat berichten te tikken bij vrienden, zaagde ze eindeloos door over opzetjes voor series, ideeën voor artikelen en andere werkgerelateerde zaken die je niet op feestjes bespreekt. Het klinkt oh-zo onprofessioneel om dat te zeggen, dat je zó verknocht bent aan een website. Maar toch, stiekem dan.
Mijn eerste versie van deze column was gevuld met tirades.
Tegen de politiek, die het waagt om zo’n mooie omroep als de NPS te laten bezuinigen. De wat latere versies van de column waren gevuld met woede tegenover de NPS zelf, die het waagde om van ál hun projecten juist RozeRijk.nl de nek om te (laten) draaien.
‘Het is nota bene een van de goedkopere actieve projecten!’, ‘Wat nou, de homo-emancipatie is voorbij, vertel dat maar tegen die opgehangen jongens in Iran en tegen die zes maanden lang gepeste homo in Amsterdam Oud-West!’ en meer van dat soort werk stond daar in. Ik heb alleen niet de illusie dat iemand in de top van de omroep ook maar enigszins beseft wat RozeRijk.nl betekent, dus hoe kan ik daar iemand iets kwalijk nemen?
Enfin, het was natuurlijk ook allemaal geen woede, maar machteloosheid. Een ‘schuldige’ aanwijzen is niet gepast en eigenlijk gewoon niet mogelijk.
Ik kan beter de ruimte gebruiken om mijn machteloze gevoel te verklaren.
RozeRijk.nl is de veilige plek in homo-medialand. RozeRijk.nl is niet commercieel, heeft geen belangen, is onafhankelijk en wil maar één ding: de homowereld bekijken en brengen. In tekst, beeld en geluid. Daarmee is RozeRijk.nl het enige professionele homomedium in Nederland dat dat doet en kan.
Alle andere homomedia moeten geld verdienen, een achterban tevreden houden, draaien op vrijwilligers, hebben ruzie met andere partijen… er is altijd wel íets. Daardoor ontstaat onprofessionele berichtgeving, partijdige berichtgeving, men valt over elkaar heen om te roepen dat ze ‘de grootste’ met ‘de meeste lezers’ zijn in de hoop zo adverteerders te paaien om een zak geld achter te laten… Zaken waar ik altijd ‘jeuk’ van krijg als ik ze lees.
Als redactie van RozeRijk.nl heb je dat niet. Je baadt in de weelde die ‘onafhankelijkheid’ heet. Een groot goed voor een journalist en onontbeerlijk als je van je werk houdt en je werk goed wilt doen.
RozeRijk.nl is kritisch wanneer dat nodig is, RozeRijk.nl legt de credits waar ze horen. We bieden een podium, we dragen op een gouden dienblad, we boren de grond in. Maar altijd terécht, en wie het daar onverhoopt toch niet mee eens is, vindt altijd een luisterend oor. Voor wat je doet, moet je de verantwoordelijkheid nemen. RozeRijk.nl doet dat.
RozeRijk.nl schrijft over alles dat de redactie interessant vindt. Bij ons geen stukgelopen reclamedeals, geen concurrentiestrijd, geen dubieuze motivaties. Daar staat RozeRijk.nl boven. Als het een klerezooi is, dan schrijven we daar over. Als het schoon is, schrijven we daar ook over.
We hebben veel vrienden gemaakt in de afgelopen tijd. We hebben gelukkig ook kunnen meehelpen om bepaalde goede initiatieven een boost te geven.
Mijn favoriete voorbeeld daarvan is ongetwijfeld Pink Soap.
Pink Soap is méér dan een kekke serie filmpjes alleen. Het is een vrijwilligersinitiatief van jongeren uit Nijmegen, maar – wellicht zonder dat men dat zelf helemaal ten volle beseft – uniek in de wereld. Het kan, daar ben ik van overtuigd, alleen in Nederland dat jongeren zónder budget een hele soap in elkaar filmen. Dat hebben we te danken aan het tolerante klimaat in dit land. Dat hebben we te danken aan het feit dat Nederland al decennia lang goed met haar homoseksuelen omgaat.
Daarmee is Pink Soap een toonbeeld, iets dat ik met trots uit Nijmegen haalde en ook op RozeRijk.nl plaatste om het aan heel Nederland te laten zien. 'Kijk wat kan in Nederland!'
Dit is de laatste dag van deze veilige plek. Er is geen schuldige, er is alleen geen geld meer.
Het gaat om een bedrag: 40.000 euro. Dat klinkt misschien veel, maar iedereen die personeel heeft, kan rekenen of het zich gewoon probeert voor te stellen, beseft dat het op jaarbasis natuurlijk niets is. Je betaalt er een parttimer, een stagiaire en wat freelancers van en in ruil daarvoor heb je een waardvol iets dat met veel liefde draaiende gehouden wordt en dat – gratis – uniek in de wereld is. Ik ken in ieder geval geen enkele andere ‘staatsomroep’ die de homoseksuelen hoog in het vaandel houdt. Behalve de Nederlandse Publieke Omroep dan.
Tot vandaag dus.
Hoe de toekomst er uit ziet, weet ik niet. Persoonlijk krijg ik de tijd wel om, ik heb nog wat boeken liggen, maar hoe RozeRijk.nl de tand des tijds zal doorstaan, is ook voor mij onduidelijk. En aangezien ik de afgelopen jaren met RozeRijk.nl op stond en naar bed ging, is deze onzekerheid wellicht mijn grootste frustratie.
Er zijn vanuit de NPS gesprekken geweest met een aantal andere partijen om te zien of er een continuering mogelijk is. Met een van die partijen, de nog niet zo lang geleden opgerichte Stichting Out Media, werd het even heel erg spannend en concreet.
Het leek zo mooi: Out Media is opgericht om homomedia die met ‘uitsterven’ bedreigd worden, te redden. Dat deden ze eerder al met het homoblad Gay & Night en ze maakten daar een prachtblad van. Maar ook bij de Stichting Out Media liep het vooralsnog vast op de centen, want een nieuwe stichting hoest niet zomaar die 40.000 eurootjes op. Er wordt nu naarstig gezocht naar geld, maar wat voorlopig rest, is mijn frustrerende onzekerheid.
Ik vraag me wel eens af hoe het komt dat het zo sappelen is met de centen in de Nederlandse homowereld.
Is het echt zo triest gesteld met de Nederlandse homowereld dat we met z’n allen – en let wel: ‘we’ zijn in Nederland met een mannetje en vrouwtje of 800.000 tot één miljoen – dat we onze eigen media nog niet eens meer staande kunnen houden en dat de Nederlandse Publieke Omroep er geen geld meer voor uit wil trekken? Wat doen we dan in hemelsnaam fout met z’n allen?
Moeten we weer die barricades op? Of moeten we misschien weer even flink onderdrukt worden, misschien een mishandeling hier of daar, wat gepeste homo’s, een religieuze leider die weer eens laat zien hoe bepaalde andere groepen denken over homoseksualiteit, wat afgepakte rechten, wat jongens die opgehangen worden, mensen die niet hand in hand durven te lopen met hun partner, ingegooide ramen, bekraste auto’s, een vleugje flinke discriminatie er over heen… Misschien dat de centen er dan komen, maar dat moet natuurlijk niet hóeven.
Bepaalde dingen zouden gewoon altijd moeten zijn.
__________________________________
Meer columns:
►RozeRijk.nl columnsarchief
Ontkennen kan ik het niet: aanvankelijk waren mijn eerste, tweede en derde versie van deze column gevuld met woede. Het kostte me bijna de hele dag om iets fatsoenlijks op papier te krijgen. Haat en nijd, frustratie, woede. Onvervalste, tierende woede. Willen-schoppen-tegen-dingen.
RozeRijk.nl is de afgelopen jaren meubilair geworden. Ik zat berichten te tikken bij vrienden, zaagde ze eindeloos door over opzetjes voor series, ideeën voor artikelen en andere werkgerelateerde zaken die je niet op feestjes bespreekt. Het klinkt oh-zo onprofessioneel om dat te zeggen, dat je zó verknocht bent aan een website. Maar toch, stiekem dan.
Mijn eerste versie van deze column was gevuld met tirades.
Tegen de politiek, die het waagt om zo’n mooie omroep als de NPS te laten bezuinigen. De wat latere versies van de column waren gevuld met woede tegenover de NPS zelf, die het waagde om van ál hun projecten juist RozeRijk.nl de nek om te (laten) draaien.
‘Het is nota bene een van de goedkopere actieve projecten!’, ‘Wat nou, de homo-emancipatie is voorbij, vertel dat maar tegen die opgehangen jongens in Iran en tegen die zes maanden lang gepeste homo in Amsterdam Oud-West!’ en meer van dat soort werk stond daar in. Ik heb alleen niet de illusie dat iemand in de top van de omroep ook maar enigszins beseft wat RozeRijk.nl betekent, dus hoe kan ik daar iemand iets kwalijk nemen?
Enfin, het was natuurlijk ook allemaal geen woede, maar machteloosheid. Een ‘schuldige’ aanwijzen is niet gepast en eigenlijk gewoon niet mogelijk.
Ik kan beter de ruimte gebruiken om mijn machteloze gevoel te verklaren.
RozeRijk.nl is de veilige plek in homo-medialand. RozeRijk.nl is niet commercieel, heeft geen belangen, is onafhankelijk en wil maar één ding: de homowereld bekijken en brengen. In tekst, beeld en geluid. Daarmee is RozeRijk.nl het enige professionele homomedium in Nederland dat dat doet en kan.
Alle andere homomedia moeten geld verdienen, een achterban tevreden houden, draaien op vrijwilligers, hebben ruzie met andere partijen… er is altijd wel íets. Daardoor ontstaat onprofessionele berichtgeving, partijdige berichtgeving, men valt over elkaar heen om te roepen dat ze ‘de grootste’ met ‘de meeste lezers’ zijn in de hoop zo adverteerders te paaien om een zak geld achter te laten… Zaken waar ik altijd ‘jeuk’ van krijg als ik ze lees.
Als redactie van RozeRijk.nl heb je dat niet. Je baadt in de weelde die ‘onafhankelijkheid’ heet. Een groot goed voor een journalist en onontbeerlijk als je van je werk houdt en je werk goed wilt doen.
RozeRijk.nl is kritisch wanneer dat nodig is, RozeRijk.nl legt de credits waar ze horen. We bieden een podium, we dragen op een gouden dienblad, we boren de grond in. Maar altijd terécht, en wie het daar onverhoopt toch niet mee eens is, vindt altijd een luisterend oor. Voor wat je doet, moet je de verantwoordelijkheid nemen. RozeRijk.nl doet dat.
RozeRijk.nl schrijft over alles dat de redactie interessant vindt. Bij ons geen stukgelopen reclamedeals, geen concurrentiestrijd, geen dubieuze motivaties. Daar staat RozeRijk.nl boven. Als het een klerezooi is, dan schrijven we daar over. Als het schoon is, schrijven we daar ook over.
We hebben veel vrienden gemaakt in de afgelopen tijd. We hebben gelukkig ook kunnen meehelpen om bepaalde goede initiatieven een boost te geven.
Mijn favoriete voorbeeld daarvan is ongetwijfeld Pink Soap.
Pink Soap is méér dan een kekke serie filmpjes alleen. Het is een vrijwilligersinitiatief van jongeren uit Nijmegen, maar – wellicht zonder dat men dat zelf helemaal ten volle beseft – uniek in de wereld. Het kan, daar ben ik van overtuigd, alleen in Nederland dat jongeren zónder budget een hele soap in elkaar filmen. Dat hebben we te danken aan het tolerante klimaat in dit land. Dat hebben we te danken aan het feit dat Nederland al decennia lang goed met haar homoseksuelen omgaat.
Daarmee is Pink Soap een toonbeeld, iets dat ik met trots uit Nijmegen haalde en ook op RozeRijk.nl plaatste om het aan heel Nederland te laten zien. 'Kijk wat kan in Nederland!'
Dit is de laatste dag van deze veilige plek. Er is geen schuldige, er is alleen geen geld meer.
Het gaat om een bedrag: 40.000 euro. Dat klinkt misschien veel, maar iedereen die personeel heeft, kan rekenen of het zich gewoon probeert voor te stellen, beseft dat het op jaarbasis natuurlijk niets is. Je betaalt er een parttimer, een stagiaire en wat freelancers van en in ruil daarvoor heb je een waardvol iets dat met veel liefde draaiende gehouden wordt en dat – gratis – uniek in de wereld is. Ik ken in ieder geval geen enkele andere ‘staatsomroep’ die de homoseksuelen hoog in het vaandel houdt. Behalve de Nederlandse Publieke Omroep dan.
Tot vandaag dus.
Hoe de toekomst er uit ziet, weet ik niet. Persoonlijk krijg ik de tijd wel om, ik heb nog wat boeken liggen, maar hoe RozeRijk.nl de tand des tijds zal doorstaan, is ook voor mij onduidelijk. En aangezien ik de afgelopen jaren met RozeRijk.nl op stond en naar bed ging, is deze onzekerheid wellicht mijn grootste frustratie.
Er zijn vanuit de NPS gesprekken geweest met een aantal andere partijen om te zien of er een continuering mogelijk is. Met een van die partijen, de nog niet zo lang geleden opgerichte Stichting Out Media, werd het even heel erg spannend en concreet.
Het leek zo mooi: Out Media is opgericht om homomedia die met ‘uitsterven’ bedreigd worden, te redden. Dat deden ze eerder al met het homoblad Gay & Night en ze maakten daar een prachtblad van. Maar ook bij de Stichting Out Media liep het vooralsnog vast op de centen, want een nieuwe stichting hoest niet zomaar die 40.000 eurootjes op. Er wordt nu naarstig gezocht naar geld, maar wat voorlopig rest, is mijn frustrerende onzekerheid.
Ik vraag me wel eens af hoe het komt dat het zo sappelen is met de centen in de Nederlandse homowereld.
Is het echt zo triest gesteld met de Nederlandse homowereld dat we met z’n allen – en let wel: ‘we’ zijn in Nederland met een mannetje en vrouwtje of 800.000 tot één miljoen – dat we onze eigen media nog niet eens meer staande kunnen houden en dat de Nederlandse Publieke Omroep er geen geld meer voor uit wil trekken? Wat doen we dan in hemelsnaam fout met z’n allen?
Moeten we weer die barricades op? Of moeten we misschien weer even flink onderdrukt worden, misschien een mishandeling hier of daar, wat gepeste homo’s, een religieuze leider die weer eens laat zien hoe bepaalde andere groepen denken over homoseksualiteit, wat afgepakte rechten, wat jongens die opgehangen worden, mensen die niet hand in hand durven te lopen met hun partner, ingegooide ramen, bekraste auto’s, een vleugje flinke discriminatie er over heen… Misschien dat de centen er dan komen, maar dat moet natuurlijk niet hóeven.
Bepaalde dingen zouden gewoon altijd moeten zijn.
__________________________________
Meer columns:
►RozeRijk.nl columnsarchief