Uitgelopen mascara
De achterkant van Songfestivalland | 2005 | Deel 5 (slot)
Gepubliceerd op: 21 mei 2005
RozeRijk.nl stuurde verslaggever Milo Vogelesang naar Kiev om verslag uit te brengen over 'de stad in de ban van het festival'. De opdracht: kijk hoe het homoleven daar is, kijk hoe het de homo's bij het Eurovisie Songfestival vergaat.
Deel 5 (slot).
De teleurstelling is groot na de uitschakeling van Glennis Grace. Niet alleen in het Nederlandse kamp, maar ook bij delegaties uit andere landen. Eurovisienichten hebben namelijk gemeen dat ze dol zijn op diva’s. Glennis stond op het podium als een echte diva.
De roze ridders die in Kiev zitten, hebben dagenlang vooral over haar jurk en sieraden gepraat. Over het liedje werd nauwelijks gerept. Lang leve de glitter en glamour! Met ontgoochelde gezichten staan de Nederlandse Eurovisienichten dan ook na de uitslag van de halve finale hun immense verdriet weg te roken en te drinken.
In zo'n festivalweek is de onderlinge verbondenheid groot.
De supporters van landen die uitgeschakeld zijn zoeken elkaar op en analyseren wat er fout is gegaan. De Euronichten troosten elkaar en hier en daar vloeit wel een traantje.
Maar ach, het verdriet mag niet te lang duren, want, redeneren de Eurohomo's, je bent veel knapper als je lacht. Dus vermannen ze zich, zetten de emoties aan de kant, werken de mascara bij en gaan massaal naar de Euroclub. Na een drankje of wat is er van het verdriet weinig meer te merken. Er wordt weer gedanst en geflirt als altijd. De stemming zit er snel weer in en de Euronichten praten niet meer over de uitschakeling.
Stuk voor stuk hebben ze aan het einde van de stapnacht weer een nieuwe favoriet waarmee ze de longen uit hun lijf kunnen gillen in de finale.
Naast de overdaad aan roze songfestivalliefhebbers lopen er ook een paar vreemde eenden in de bijt beteuterd rond: hetero's. Mannen en vrouwen die ook van het songfestival houden. Ze zijn enorm in de minderheid, maar met goed zoeken vind je ze wel.
In de Nederlandse delegatie zit bijvoorbeeld een getrouwde vrouw van tegen de zeventig, die al jaren in haar eentje naar het songfestival komt. Gewoon omdat ze het zo leuk vindt. Buiten het songfestival geniet ze ook heel erg van de aandacht die ze krijgt van de Eurovisienichten die in haar een soort van gezellige oma zien.
Ook lopen er serieuze journalisten rond met vaak de onmogelijke opdracht om een inhoudelijk artikel te schrijven over het songfestival. Diep in gedachten verzonken lopen ze rond. “Hoe leg ik de link tussen de Europese grondwet, de oranje revolutie en het songfestival?” zie je denken. Zij trekken zich de uitschakeling vreemd genoeg een stuk minder aan.
Het zal de Euronichten allemaal aan hun reet roesten.
Zij tikken fijn hun stukjes voor verschillende weblogs en fanblaadjes. In die artikelen gaat het voornamelijk over jurken, mooie zangers en andere glamourdingen. Vlak voor de finale gaan de meeste gesprekken over volgend jaar.
De Eurovisienichten willen namelijk niets anders dan er in 2006 weer bij zijn, maar dan wel in een leuke stad. Dus er wordt druk gespeculeerd over mogelijke winnaars en welk land en welke stad de eer krijgt om overspoeld te worden met Eurovisienichten. Oslo, Valetta en Athene zijn erg populair.
Glennis Grace krijgt het allemaal niet meer mee. Zij zit weer thuis. En dat is misschien toch wel een béétje jammer.
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest
► Deel 5 | Uitgelopen mascara (slot)
Deel 5 (slot).
De teleurstelling is groot na de uitschakeling van Glennis Grace. Niet alleen in het Nederlandse kamp, maar ook bij delegaties uit andere landen. Eurovisienichten hebben namelijk gemeen dat ze dol zijn op diva’s. Glennis stond op het podium als een echte diva.
De roze ridders die in Kiev zitten, hebben dagenlang vooral over haar jurk en sieraden gepraat. Over het liedje werd nauwelijks gerept. Lang leve de glitter en glamour! Met ontgoochelde gezichten staan de Nederlandse Eurovisienichten dan ook na de uitslag van de halve finale hun immense verdriet weg te roken en te drinken.
In zo'n festivalweek is de onderlinge verbondenheid groot.
De supporters van landen die uitgeschakeld zijn zoeken elkaar op en analyseren wat er fout is gegaan. De Euronichten troosten elkaar en hier en daar vloeit wel een traantje.
Maar ach, het verdriet mag niet te lang duren, want, redeneren de Eurohomo's, je bent veel knapper als je lacht. Dus vermannen ze zich, zetten de emoties aan de kant, werken de mascara bij en gaan massaal naar de Euroclub. Na een drankje of wat is er van het verdriet weinig meer te merken. Er wordt weer gedanst en geflirt als altijd. De stemming zit er snel weer in en de Euronichten praten niet meer over de uitschakeling.
Stuk voor stuk hebben ze aan het einde van de stapnacht weer een nieuwe favoriet waarmee ze de longen uit hun lijf kunnen gillen in de finale.
Naast de overdaad aan roze songfestivalliefhebbers lopen er ook een paar vreemde eenden in de bijt beteuterd rond: hetero's. Mannen en vrouwen die ook van het songfestival houden. Ze zijn enorm in de minderheid, maar met goed zoeken vind je ze wel.
In de Nederlandse delegatie zit bijvoorbeeld een getrouwde vrouw van tegen de zeventig, die al jaren in haar eentje naar het songfestival komt. Gewoon omdat ze het zo leuk vindt. Buiten het songfestival geniet ze ook heel erg van de aandacht die ze krijgt van de Eurovisienichten die in haar een soort van gezellige oma zien.
Ook lopen er serieuze journalisten rond met vaak de onmogelijke opdracht om een inhoudelijk artikel te schrijven over het songfestival. Diep in gedachten verzonken lopen ze rond. “Hoe leg ik de link tussen de Europese grondwet, de oranje revolutie en het songfestival?” zie je denken. Zij trekken zich de uitschakeling vreemd genoeg een stuk minder aan.
Het zal de Euronichten allemaal aan hun reet roesten.
Zij tikken fijn hun stukjes voor verschillende weblogs en fanblaadjes. In die artikelen gaat het voornamelijk over jurken, mooie zangers en andere glamourdingen. Vlak voor de finale gaan de meeste gesprekken over volgend jaar.
De Eurovisienichten willen namelijk niets anders dan er in 2006 weer bij zijn, maar dan wel in een leuke stad. Dus er wordt druk gespeculeerd over mogelijke winnaars en welk land en welke stad de eer krijgt om overspoeld te worden met Eurovisienichten. Oslo, Valetta en Athene zijn erg populair.
Glennis Grace krijgt het allemaal niet meer mee. Zij zit weer thuis. En dat is misschien toch wel een béétje jammer.
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest
► Deel 5 | Uitgelopen mascara (slot)