Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
De achterkant van Songfestivalland | 2005 | Deel 2
Gepubliceerd op: 17 mei 2005
RozeRijk.nl heeft verslaggever Milo Vogelesang naar Kiev gestuurd om verslag uit te brengen over Kiev. De opdracht: kijk hoe het homoleven daar is en kijk hoe het de homo's bij het Eurovisie Songfestival vergaat.
Deel 2.
Lenin staat nog fier op zijn sokkel in de Oekraïense hoofdstad Kiev en hier en daar zijn ook nog wel een verdwaalde hamer en sikkel te vinden. Eind 1989 viel de muur, maar sporen uit het communistische verleden zijn dus nog wel aanwezig. Ook op het gebied van homoseksualiteit.
In de oude Sovjettijd (Oekraïne maakte tot 1991 deel uit van de Sovjetunie) was homoseksualiteit verboden. De propagandamachine van de Sovjets liet te pas en te onpas weten dat homoseksualiteit een heel slecht iets was. Op het praktiseren van de herenliefde stond zelfs gevangenisstraf.
Door die wet was homoseksualiteit iets totaal vreemds voor de meeste Oekraïners. Ze zagen het niet op straat en op de staats-tv. Nu, veertien later, zie je dat het langzaam verandert.
Homo's worden over het algemeen nog steeds als iets vreemds gezien, maar verboden is het al lang niet meer.
In de Oekraïense showbizz duiken hier en daar homo en lesbiennes op en in de betere tijdschriftenhandel liggen 'gayfriendly' bladen als 'Odyn Z Nas’ (een van ons) en ‘Nash Mir’ (onze wereld).
Uit gesprekken met Oekraïense jongeren blijkt wel dat de meeste niet zoveel problemen hebben met homo's, maar ze geven eerlijk toe het wel een vreemd iets te vinden. In deze week van het songfestival weten de meeste jongeren niet waar ze moeten kijken.
Ze zien normaal weinig openlijke homo's, laat staan honderden bij elkaar. De meesten kijken hun ogen uit naar die rare verzameling nichten. Het was ook voor de Oekraïense bevolking een complete verrassing dat het Eurovisie Songfestival zo gay-dominated is. Voor hen is het namelijk een bloedserieuze zaak, vergelijkbaar met een Europees kampioenschap voetbal.
Voor een van de belangrijkste arbeidstakken in dit land is het bovenal een grote teleurstelling.
Overal in de kroegen en op straat worden de mannen aangesproken door dames van lichte zeden. Een nogal kansloze missie in deze week. In zo'n beetje alle eurovisie gerelateerde horecagelegenheden zijn 'erotic shows'. Het is een uitermate komisch gezicht om te zien hoe ongeïnteresseerd het overgrote deel van de bezoekers is in wat er op het podium gebeurt. Die komen pas los als de DJ eindelijk aan zijn uurtje songfestivalmuziek begint. De dames in minuscule bikini-tjes zijn dan al weg.
Oekraïne is een zeer traditioneel land. Trouwen op je 20e is heel normaal. In dat soort omstandigheden is het moeilijk voor veel kastjongeren om het 'h'-woord uit te spreken tegen familie en vrienden. De homojongeren kunnen sinds een paar jaar met al hun vragen en problemen terecht bij enkele kleine organisaties zoals Dyke's clube 'Rapana' en Nash Mir.
Volgens een jonge Oekraïense homo is het allemaal nog veel te weinig. Hij denkt wel dat zijn land, na de oranje revolutie van president Viktor Joetschenko, steeds meer aansluiting zoekt met de rest van Europa en zich meer en meer losmaakt van moedertje Rusland.
In het kielzog van die ontwikkelingen zou de gayscene in Oekraïne wel eens helemaal uit de kast kunnen komen.
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest
Deel 2.
Lenin staat nog fier op zijn sokkel in de Oekraïense hoofdstad Kiev en hier en daar zijn ook nog wel een verdwaalde hamer en sikkel te vinden. Eind 1989 viel de muur, maar sporen uit het communistische verleden zijn dus nog wel aanwezig. Ook op het gebied van homoseksualiteit.
In de oude Sovjettijd (Oekraïne maakte tot 1991 deel uit van de Sovjetunie) was homoseksualiteit verboden. De propagandamachine van de Sovjets liet te pas en te onpas weten dat homoseksualiteit een heel slecht iets was. Op het praktiseren van de herenliefde stond zelfs gevangenisstraf.
Door die wet was homoseksualiteit iets totaal vreemds voor de meeste Oekraïners. Ze zagen het niet op straat en op de staats-tv. Nu, veertien later, zie je dat het langzaam verandert.
Homo's worden over het algemeen nog steeds als iets vreemds gezien, maar verboden is het al lang niet meer.
In de Oekraïense showbizz duiken hier en daar homo en lesbiennes op en in de betere tijdschriftenhandel liggen 'gayfriendly' bladen als 'Odyn Z Nas’ (een van ons) en ‘Nash Mir’ (onze wereld).
Uit gesprekken met Oekraïense jongeren blijkt wel dat de meeste niet zoveel problemen hebben met homo's, maar ze geven eerlijk toe het wel een vreemd iets te vinden. In deze week van het songfestival weten de meeste jongeren niet waar ze moeten kijken.
Ze zien normaal weinig openlijke homo's, laat staan honderden bij elkaar. De meesten kijken hun ogen uit naar die rare verzameling nichten. Het was ook voor de Oekraïense bevolking een complete verrassing dat het Eurovisie Songfestival zo gay-dominated is. Voor hen is het namelijk een bloedserieuze zaak, vergelijkbaar met een Europees kampioenschap voetbal.
Voor een van de belangrijkste arbeidstakken in dit land is het bovenal een grote teleurstelling.
Overal in de kroegen en op straat worden de mannen aangesproken door dames van lichte zeden. Een nogal kansloze missie in deze week. In zo'n beetje alle eurovisie gerelateerde horecagelegenheden zijn 'erotic shows'. Het is een uitermate komisch gezicht om te zien hoe ongeïnteresseerd het overgrote deel van de bezoekers is in wat er op het podium gebeurt. Die komen pas los als de DJ eindelijk aan zijn uurtje songfestivalmuziek begint. De dames in minuscule bikini-tjes zijn dan al weg.
Oekraïne is een zeer traditioneel land. Trouwen op je 20e is heel normaal. In dat soort omstandigheden is het moeilijk voor veel kastjongeren om het 'h'-woord uit te spreken tegen familie en vrienden. De homojongeren kunnen sinds een paar jaar met al hun vragen en problemen terecht bij enkele kleine organisaties zoals Dyke's clube 'Rapana' en Nash Mir.
Volgens een jonge Oekraïense homo is het allemaal nog veel te weinig. Hij denkt wel dat zijn land, na de oranje revolutie van president Viktor Joetschenko, steeds meer aansluiting zoekt met de rest van Europa en zich meer en meer losmaakt van moedertje Rusland.
In het kielzog van die ontwikkelingen zou de gayscene in Oekraïne wel eens helemaal uit de kast kunnen komen.
MV.
---------------------------------------------------------------
De Achterkant van Songfestivalland:
► Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
► Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
► Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
► Deel 4 | How to survive the songcontest