Journanichten: schoothondjes van de democratie
De achterkant van Songfestivalland | 2006 | Deel 2
Gepubliceerd op: 16 mei 2006
RozeRijk.nl stuurde verslaggever Milo Vogelesang naar Athene om verslag uit te brengen over 'de stad in de ban van het songfestival', met natuurlijk altijd die roze rand in gedachten...
____________________________________________
Deel 2
Journanichten: schoothondjes van de democratie
Het Eurovisie Songfestival is een evenement dat veel pers trekt.
In totaal zijn er ruim tweeduizend zich journalist noemende mannen en vrouwen neergestreken in de Griekse hoofdstad. Zonder overdrijven heeft meer dan 90 procent van die tikgeiten in het dagelijkse leven een andere baan.
Als ze niet het slagveld van het songfestival betreden, zijn ze bijvoorbeeld kapper, verpleger of kledingverkoper.
Tijdens het songfestival zijn ze echter opeens redacteur van media waar bijna niemand óóit van heeft gehoord. Denk dan aan ziekenhuisomroepen, huis-aan-huis bladen en obscure websites.
Niet dat dat soort media ook maar íets met het songfestival of de artiesten te maken hebben, maar het biedt wel de ruimte voor de ‘journalisten’ om kleine, vaak tenenkrommende, verslagjes te plaatsen.
Bovendien hebben ze zo wel mooi toestemming om in het Heilige Der Heiligen te komen: de persruimte.
Het songfestival wordt dit jaar georganiseerd door de Griekse omroep ERT. De omroep heeft een zaal van ruim 500 vierkante meter ingericht voor de ‘pers’. Daarin werden 300 computers aangesloten, 2000 postbakjes geplaatst en een helpdesk van 20 man fulltime aan het werk gezet.
De computers worden in het overgrote deel van de gevallen gebruikt voor verheffende ‘journalistieke’ zaken als: MSNen, foto’s van de digitale camera bekijken en mailtjes van achtergebleven songfestivalfans beantwoorden.
Weinig computers worden gebruikt om diepgravende journalistieke epistels over het songfestival naar redacties van kwaliteitskranten te sturen. Wat niemand zal verbazen, is dat de persruimte walmt van de aftershave en haarlak. De meeste ‘persmuskieten’ zijn namelijk homo. Meestal van het sneue soort…
Het zijn mannen van boven de dertig, vrijgezel en lelijk. Wat ze nog meer met elkaar gemeen hebben, is dat ze níets, maar dan ook níets van de echte journalistiek snappen.
Bij de persconferentie van de zangeres uit het dictatoriale Wit-Rusland durfde een echte journalist (ja, ze bestaan) een vraag te stellen over de politieke situatie in het land. Verbaasde, geërgerde en onnozele blikken van zijn ‘collega’s’ vielen hem ten deel. De andere vragen gingen vervolgens over de jurk, de dansjes en de concurrentie.
Maar wat nou als die roze brigade de toegang tot de persruimte verboden zou worden? Dan blijft er een handjevol journalisten over die een paar stukjes tikken of wat interviewtjes afnemen, maar méér ook niet.
Ook voor de artiesten is dan de lol er dan wel af, want de serieuze journalisten klappen niet, zingen niet mee, komen niet op de feestjes en willen al helemaal niet met de eendagsvliegjes op de foto.
Bovendien: als de journanichten niet meer mogen komen, missen de lezers van de huis-aan-huisbladen, de luisteraars van de ziekenomroepen en de lezers van de obscure websites de laatste nieuwtjes. Dat zou toch niemand willen?
MV.
____________________________________________
Kijk ook:
►Hoe homo is het songfestival?
____________________________________________
Lees meer:
De achterkant van Songfestivalland | 2006 | Athene:
►Deel 1 | Hetero's verliezen de strijd
____________________________________________
Lees ook:
De achterkant van Songfestivalland | 2005 | Kiev:
►Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
►Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
►Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
►Deel 4 | How to survive the songcontest
►Deel 5 | Uitgelopen mascara (slot)
____________________________________________
Deel 2
Journanichten: schoothondjes van de democratie
Het Eurovisie Songfestival is een evenement dat veel pers trekt.
In totaal zijn er ruim tweeduizend zich journalist noemende mannen en vrouwen neergestreken in de Griekse hoofdstad. Zonder overdrijven heeft meer dan 90 procent van die tikgeiten in het dagelijkse leven een andere baan.
Als ze niet het slagveld van het songfestival betreden, zijn ze bijvoorbeeld kapper, verpleger of kledingverkoper.
Tijdens het songfestival zijn ze echter opeens redacteur van media waar bijna niemand óóit van heeft gehoord. Denk dan aan ziekenhuisomroepen, huis-aan-huis bladen en obscure websites.
Niet dat dat soort media ook maar íets met het songfestival of de artiesten te maken hebben, maar het biedt wel de ruimte voor de ‘journalisten’ om kleine, vaak tenenkrommende, verslagjes te plaatsen.
Bovendien hebben ze zo wel mooi toestemming om in het Heilige Der Heiligen te komen: de persruimte.
Het songfestival wordt dit jaar georganiseerd door de Griekse omroep ERT. De omroep heeft een zaal van ruim 500 vierkante meter ingericht voor de ‘pers’. Daarin werden 300 computers aangesloten, 2000 postbakjes geplaatst en een helpdesk van 20 man fulltime aan het werk gezet.
De computers worden in het overgrote deel van de gevallen gebruikt voor verheffende ‘journalistieke’ zaken als: MSNen, foto’s van de digitale camera bekijken en mailtjes van achtergebleven songfestivalfans beantwoorden.
Weinig computers worden gebruikt om diepgravende journalistieke epistels over het songfestival naar redacties van kwaliteitskranten te sturen. Wat niemand zal verbazen, is dat de persruimte walmt van de aftershave en haarlak. De meeste ‘persmuskieten’ zijn namelijk homo. Meestal van het sneue soort…
Het zijn mannen van boven de dertig, vrijgezel en lelijk. Wat ze nog meer met elkaar gemeen hebben, is dat ze níets, maar dan ook níets van de echte journalistiek snappen.
Bij de persconferentie van de zangeres uit het dictatoriale Wit-Rusland durfde een echte journalist (ja, ze bestaan) een vraag te stellen over de politieke situatie in het land. Verbaasde, geërgerde en onnozele blikken van zijn ‘collega’s’ vielen hem ten deel. De andere vragen gingen vervolgens over de jurk, de dansjes en de concurrentie.
Maar wat nou als die roze brigade de toegang tot de persruimte verboden zou worden? Dan blijft er een handjevol journalisten over die een paar stukjes tikken of wat interviewtjes afnemen, maar méér ook niet.
Ook voor de artiesten is dan de lol er dan wel af, want de serieuze journalisten klappen niet, zingen niet mee, komen niet op de feestjes en willen al helemaal niet met de eendagsvliegjes op de foto.
Bovendien: als de journanichten niet meer mogen komen, missen de lezers van de huis-aan-huisbladen, de luisteraars van de ziekenomroepen en de lezers van de obscure websites de laatste nieuwtjes. Dat zou toch niemand willen?
MV.
____________________________________________
Kijk ook:
►Hoe homo is het songfestival?
____________________________________________
Lees meer:
De achterkant van Songfestivalland | 2006 | Athene:
►Deel 1 | Hetero's verliezen de strijd
____________________________________________
Lees ook:
De achterkant van Songfestivalland | 2005 | Kiev:
►Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
►Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk
►Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht
►Deel 4 | How to survive the songcontest
►Deel 5 | Uitgelopen mascara (slot)