Hetero's verliezen de strijd

De achterkant van Songfestivalland | 2006 | Deel 1

Gepubliceerd op: 15 mei 2006

Hetero's verliezen de strijd
RozeRijk.nl stuurde verslaggever Milo Vogelesang naar Athene om verslag uit te brengen over 'de stad in de ban van het songfestival', met natuurlijk altijd die roze rand in gedachten.
_______________________________________

Deel 1

Hetero’s verliezen de strijd

 
Stel je voor: een songfestival zónder hysterische dansers, hysterische make-up, hysterische kleding en, niet te vergeten, hysterische liedjes. Oftewel: een songfestival zonder homo’s! Weinig mensen kunnen het zich voorstellen.

Ook dit jaar gaat zo’n beetje elk land weer totaal over de top. En niet zo zuinig ook. Het begrip ‘kitsch’ krijgt een geheel nieuwe betekenis na het zien van het Eurovisie Songfestival 2006 in Athene. Voor wie dacht dat het na vorig jaar niet erger kon: helaas!
 
De roze familie heeft haar best weer gedaan:

Zweden zet een jurk met een enorme cape, de windmachine en een vlaggenshow in. IJsland doet het met een glijbaan in de vorm van een Manolo Blahnik, een douche en verentooien. De Oekraïne zet de complete balletschool van Kiev in en Armenië heeft een uitgebreide (maar niet opwindende) bondageshow voor de kijker in petto.

Allemaal verzonnen door een roedel nichten die denkt dat Europa zit te wachten op overdreven en irritante kitsch.
 
Het showaspect is vaak zó aanwezig dat je bijna vergeet waar het om gaat: het liedje.

Maar de homo’s zijn niet alleen verantwoordelijk voor de meeste acts op het festival. Een beetje songfestivalartiest zet geen stap buiten de hoteldeur zonder roze kapper, roze stylist en/of roze choreograaf.
 
Niet alleen het gevolg van de artiesten bestaat uit nichten, ook steeds meer artiesten zijn van de club van het slappe handje. Slovenië stuurt er een, bij Zwitserland staan er meerdere op het podium, Malta wordt vertegenwoordigd door een rasechte ESF-nicht en zelfs de stoere man van Ierland doet het graag ‘op z’n Grieks’.
 
Hoe je het ook wendt of keert: De Europese hetero’s dreigen in Athene toch echt de strijd te verliezen van de nichten.
 
Als je er middenin zit en elke seconde een kirrende, strak geklede en geblondeerde man tegenkomt die heel lief is voor zijn moeder, ga je je automatisch afvragen hoe een songfestival eruit zou zien als de Europese heterogemeenschap het geheel terug zou veroveren. Het blijft natuurlijk koffiedik kijken, maar een paar conclusies zijn misschien wel te trekken.
 
Allereerst zouden de acts veel minder overdreven zijn, waardoor de aandacht weer meer op de liedjes zou komen te liggen. Het belangrijkste gevolg daarvan is dat de artiesten worden gedwongen om betere liedjes te zingen… en dát moet de gemiddelde songfestivalkijker (die de afgelopen jaren menige visuele en auditieve marteling heeft moeten doorstaan) toch als muziek in de oren klinken.

Weg met de kitsch, slechte liedjes en slechte artiesten! Hetero’s, red ons!

MV.
_____________________________________

Kijk ook:

Hoe homo is het songfestival?
_____________________________________

Lees ook:

De Achterkant van Songfestivalland | 2005 | Kiev:

Deel 1 | Homo's, hoeren en zonnebrillen: de gayscene in Kiev
Deel 2 | Homo zijn in Kiev is niet zo gemakkelijk 
Deel 3 | Attack of the Eurovisienicht 
Deel 4 | How to survive the songcontest 
► Deel 5 | Uitgelopen mascara (slot)