Een tolerante homowereld begint bij jezelf
Column | Dave Kerschgens
Gepubliceerd op: 21 juni 2006
'Homoseksualiteit wordt in ons minuscule kikkerlandje getolereerd', tobde altijd door mijn hoofd.
Er kan gekozen worden voor diverse kledingstijlen (casual, alternatief, klassiek, kleurrijk enzovoort), de keuze van haardracht kan zelf bepaald worden en we kunnen omgaan met wie of wat we willen. Iets waar we ons bij prettig voelen; heerlijk zelfs.
Ooit was dat anders, anders in de zin van: homoseksuelen waren er wel, maar onopvallend.
Van de gedachte dat iemand aan je kon zien dat jij liever het bed deelde met een jongen dan met een meisje, werd het me al Spaans benauwd.
Een gevoel dat door mijn lijf gierde en dat ervoor zorgde dat Esprit de winkel bij uitstek was om degelijke kleding aan te schaffen, de kapster steevast met de tondeuse het haar trimde en dat over straat lopen met een enigszins verwijfd type al taboe was. Alles om ervoor te zorgen dat de buitenwereld niet zag dat herenliefde werd geprefereerd.
Feit is dat als je jezelf goed voelt, je minder om je heen kijkt en daardoor minder oog hebt voor de problematiek om je heen.
Tijdens het door bladeren van de dagelijkse kranten kom je vaker dingen tegen waardoor je een andere visie op zaken krijgt. Het verhaal van een jongen die door zijn familie na werd gespuugd nadat hij met zijn vriend langsliep, zorgde ervoor dat de oogkleppen die stevig op mijn hoofd vastgeklemd zaten, verwijderd werden.
Niet alleen jongeren maar ook volwassenen worden gestraft voor deze 'zonde'. De verhalen uit Islamitische landen zijn alom bekend en hoe schrikbarend deze verhalen ook zijn, het geeft aan dat er nog genoeg werk aan de winkel is. Mannen die worden opgehangen omdat men ontdekt dat ze homo zijn! Koude rillingen razen over mijn lichaam bij het lezen ervan.
Leerlingen die aan de Universiteit van Cairo studeren, krijgen geleerd dat homoseksualiteit een ziekte is en dat terwijl homoseksualiteit sinds 1990 niet meer is opgenomen in de lijst van geestesziekten van de Wereldgezondheidsorganisatie.
De wereld is raar, maar wat wil je ook met zoveel verschillende culturen, religies en denkwijzen. Het lijkt allemaal zo ver van ons bed vandaan en eigenlijk hoeven we ons er helemaal niet druk over te maken.
Het doorbreken van een oud patroon is niet gemakkelijk. Het vergt tijd, energie, daadkracht en continuïteit.
Bedenk maar eens hoe moeilijk het is om je eigen patroon te doorbreken. Door iedere dag op tijd op te staan (als je normaal gesproken tot 12 uur in je nest ligt), te stoppen met roken (terwijl je een twee pakjes naar binnen zuigt).
Allemaal dingen waar je iets aan kunt doen, maar die je in stand dient te houden door steeds weer de discipline op te brengen als het even tegenzit, door bijvoorbeeld een negatief bericht. In een paar jaar het denkpatroon doorbreken van een conservatieve gelovige en ervan uitgaan dat hij of zij ons homoseksuelen accepteert zou mooi zijn maar is niet realistisch.
Grotendeels is het de onwetendheid. De media propageren dat homo’s loslopende sletten zijn.
'Het woord 'monogamie' komt niet voor in het vocabulaire van de jongens en het enige waar die jongens zich mee bezighouden is: neuken, het liefst: hard en anaal.' Geheel uit de lucht gegrepen zijn deze kreten niet, hoe hard mensen ook brullen dat dit niet zo is.
Maar wat dan nog? Ook al behoren niet alle homo’s tot deze groep, het blijft ieders eigen verantwoordelijkheid. Het verwachtingspatroon dat een homoseksuele relatie hetzelfde dient te zijn als een heteroseksuele relatie, is onrealistisch.
Mannen zijn nu eenmaal mannen en het gros loopt zijn bonkende pik achterna.
Na het lezen van de berichten in de media, het zien van diverse documentaires en discussies die met vrienden tot diep in de nacht zijn gevoerd, wordt het lopen door de stad ineens minder plezant, ontstaat de neiging om terug te gaan in de tijd door een nieuwe kortingskaart bij de Esprit aan te vragen, de tondeuse weer over mijn volle bos haar te laten gaan en om niet meer met mijn verwijfde vriend over straat te lopen.
Dat als steunbetuiging aan die duizenden, zoniet honderdduizenden, onzekere jongeren die in die benauwde, klamme kast blijven zitten omdat ze te bang zijn om aan hun gevoelens toe te geven en daardoor niet zichzelf durven te zijn.
Omdat de maatschappij keer op keer laat zien dat ze er (nog) niet klaar voor is om ons homoseksuelen te accepteren, gaat deze zelfverzekerde homo gewoon door met zichzelf te zijn. Een tolerantere gay-wereld begint bij jezelf.
Er kan gekozen worden voor diverse kledingstijlen (casual, alternatief, klassiek, kleurrijk enzovoort), de keuze van haardracht kan zelf bepaald worden en we kunnen omgaan met wie of wat we willen. Iets waar we ons bij prettig voelen; heerlijk zelfs.
Ooit was dat anders, anders in de zin van: homoseksuelen waren er wel, maar onopvallend.
Van de gedachte dat iemand aan je kon zien dat jij liever het bed deelde met een jongen dan met een meisje, werd het me al Spaans benauwd.
Een gevoel dat door mijn lijf gierde en dat ervoor zorgde dat Esprit de winkel bij uitstek was om degelijke kleding aan te schaffen, de kapster steevast met de tondeuse het haar trimde en dat over straat lopen met een enigszins verwijfd type al taboe was. Alles om ervoor te zorgen dat de buitenwereld niet zag dat herenliefde werd geprefereerd.
Feit is dat als je jezelf goed voelt, je minder om je heen kijkt en daardoor minder oog hebt voor de problematiek om je heen.
Tijdens het door bladeren van de dagelijkse kranten kom je vaker dingen tegen waardoor je een andere visie op zaken krijgt. Het verhaal van een jongen die door zijn familie na werd gespuugd nadat hij met zijn vriend langsliep, zorgde ervoor dat de oogkleppen die stevig op mijn hoofd vastgeklemd zaten, verwijderd werden.
Niet alleen jongeren maar ook volwassenen worden gestraft voor deze 'zonde'. De verhalen uit Islamitische landen zijn alom bekend en hoe schrikbarend deze verhalen ook zijn, het geeft aan dat er nog genoeg werk aan de winkel is. Mannen die worden opgehangen omdat men ontdekt dat ze homo zijn! Koude rillingen razen over mijn lichaam bij het lezen ervan.
Leerlingen die aan de Universiteit van Cairo studeren, krijgen geleerd dat homoseksualiteit een ziekte is en dat terwijl homoseksualiteit sinds 1990 niet meer is opgenomen in de lijst van geestesziekten van de Wereldgezondheidsorganisatie.
De wereld is raar, maar wat wil je ook met zoveel verschillende culturen, religies en denkwijzen. Het lijkt allemaal zo ver van ons bed vandaan en eigenlijk hoeven we ons er helemaal niet druk over te maken.
Het doorbreken van een oud patroon is niet gemakkelijk. Het vergt tijd, energie, daadkracht en continuïteit.
Bedenk maar eens hoe moeilijk het is om je eigen patroon te doorbreken. Door iedere dag op tijd op te staan (als je normaal gesproken tot 12 uur in je nest ligt), te stoppen met roken (terwijl je een twee pakjes naar binnen zuigt).
Allemaal dingen waar je iets aan kunt doen, maar die je in stand dient te houden door steeds weer de discipline op te brengen als het even tegenzit, door bijvoorbeeld een negatief bericht. In een paar jaar het denkpatroon doorbreken van een conservatieve gelovige en ervan uitgaan dat hij of zij ons homoseksuelen accepteert zou mooi zijn maar is niet realistisch.
Grotendeels is het de onwetendheid. De media propageren dat homo’s loslopende sletten zijn.
'Het woord 'monogamie' komt niet voor in het vocabulaire van de jongens en het enige waar die jongens zich mee bezighouden is: neuken, het liefst: hard en anaal.' Geheel uit de lucht gegrepen zijn deze kreten niet, hoe hard mensen ook brullen dat dit niet zo is.
Maar wat dan nog? Ook al behoren niet alle homo’s tot deze groep, het blijft ieders eigen verantwoordelijkheid. Het verwachtingspatroon dat een homoseksuele relatie hetzelfde dient te zijn als een heteroseksuele relatie, is onrealistisch.
Mannen zijn nu eenmaal mannen en het gros loopt zijn bonkende pik achterna.
Na het lezen van de berichten in de media, het zien van diverse documentaires en discussies die met vrienden tot diep in de nacht zijn gevoerd, wordt het lopen door de stad ineens minder plezant, ontstaat de neiging om terug te gaan in de tijd door een nieuwe kortingskaart bij de Esprit aan te vragen, de tondeuse weer over mijn volle bos haar te laten gaan en om niet meer met mijn verwijfde vriend over straat te lopen.
Dat als steunbetuiging aan die duizenden, zoniet honderdduizenden, onzekere jongeren die in die benauwde, klamme kast blijven zitten omdat ze te bang zijn om aan hun gevoelens toe te geven en daardoor niet zichzelf durven te zijn.
Omdat de maatschappij keer op keer laat zien dat ze er (nog) niet klaar voor is om ons homoseksuelen te accepteren, gaat deze zelfverzekerde homo gewoon door met zichzelf te zijn. Een tolerantere gay-wereld begint bij jezelf.