Filmtip | Le Temps Qui Reste (De Tijd die over is)

Le Temps qui Reste | Regie Francois Ozon | Met Melvil Poupaud, Jeanne Moreau, Valeria Bruni-Tedeschi e.a.

Romain is een dertigjarige modefotograaf die alles mee heeft. Hij is getalenteerd, heeft een mooi huis in Parijs, een knap vriendje en geniet van zijn leven als fotograaf. Een snuif coke meer of minder doet hem niets. Ondertussen maakt hij ruzie met zijn zusje en hangt regelmatig de arrogante klootzak uit.
 
Op een dag stort Romain in elkaar tijdens een fotoshoot. Tests in het ziekenhuis wijzen uit dat hij kanker heeft die niet meer te genezen valt. De voorspellingen zijn dat hij niet meer dan een paar maanden te leven heeft. Wat doe je op zo’n moment? Het meest voor de hand liggend is dat je meteen in tranen de hele familie en vriendenclub informeert. Romain doet dit niet. Hij houdt het stil en probeert zo goed en kwaad als het gaat de losse eindjes van zijn leven bij elkaar te knopen.
 
Niet ziek
 
In eerste instantie wil Romain er niet aan dat hij ziek is. Hij voelt zich goed, er is niets aan hem te zien en met de dood wil hij nog helemaal niets te maken hebben. Hij verbreekt de relatie met zijn vriendje en stopt met werken. Hij vertelt ook op zijn werk niet dat hij ziek is. Zelfs zijn ouders en zus krijgen het niet te horen.
 
Centrale vraag in de film is welke beslissing je zou nemen als je te horen krijgt dat je nog maar een paar maanden te leven hebt. Probeer je de ziekte te verzwijgen, zodat het niet bestaat of ga je vol de strijd aan en doe je van alles om maar zo lang in leven te blijven of accepteer je het en laat je de natuur zijn gang gaan? Romain heeft veel moeite met het accepteren van zijn ziekte, maar doet het uiteindelijk wel. Hij zal wel moeten, aangezien zijn lichaam hem steeds meer in de steek laat. Hij valt zienderogen af en houdt zijn eten maar moeilijk binnen.
 
Oma
 
Hij gaat naar zijn oma en verteld het hele verhaal, omdat zij ‘net zo dicht bij de dood staat als hij’. Verder hebben ze dezelfde egoïstische kijk op het leven. Romain verkiest zijn eigen carrière boven het gezin waar hij uit komt en ook oma heeft haar gezin in de steek gelaten nadat haar man overleed. Hierdoor kunnen ze goed met elkaar praten en ze begrijpen elkaar. Hartverscheurend is het moment dat Romain afscheid neemt van zijn oma. Ze realiseren zich allebei dat het de laatste keer is dat ze elkaar levend zullen zien.
 
Romain gaat naar huis en heeft een bijzondere ontmoeting met een vrouw die hij al op de heenreis had gezien. Die ontmoeting zorgt ervoor dat Romain altijd verder zal blijven leven.
 
Niet zwaar
 
De film gaat over een loodzwaar onderwerp, acceptatie van de dood, maar dat voelt niet zo als je zit te kijken. Dat komt doordat het onderwerp 'dood' niet als zodanig terugkomt in gesprekken, maar dat het juist gaat om 'nog één keer genieten van het leven', om dingen doen die je normaal niet zou doen. 
 
Ook door de stijl van filmen, lijkt de film minder zwaar dan hij eigenlijk is. Je ziet Romain wel aftakelen, maar er wordt geen nadruk op gelegd. Het gaat constant om de dingen die hij nog wél doet, in plaats van de dingen die hij door zijn ziekte niet meer kan.
 
De film is een absolute aanrader. Mooi en sereen gefilmd, prachtig gespeeld en geeft een hoop stof tot nadenken.

De film is in filmtheaters door het hele land te zien. Klik voor meer informatie op de links hiernaast.