Hoe de zon veranderde in een hel
Extra column 3 | Charlene Oduber-Lamers
Gepubliceerd op: 28 december 2005
Op Aruba werden protestacties tegen ons georganiseerd en Nederlandse politici werden op Aruba openlijk belaagd met woorden als: ‘Flikker op uit ons eiland’.
Arubaanse politici vroegen Arubaanse kerkleiders om samen te strijden tegen de gelijke rechten voor lesbiennes en homoseksuelen. En die steun kregen ze. Al snel ging de samenleving via radioprogramma’s over op beledigende uitspraken en kon men het ook niet laten om zelfs onze dochter te beledigen. Zo zouden kinderen van lesbiennes en homo’s kinderen van de duivels zijn. En een lol dat ze hadden!
Natuurlijk zegt dit genoeg over hoe mensen op Aruba met de rechten van het kind omgaan. Dit bewijst ook dat met name kinderen van minderheidsgroeperingen op Aruba in een ongezond klimaat opgroeien waar er weinig ruimte is voor diversiteit Zo lopen kinderen van buitenlandse afkomst grote risico’s om geen gelijkwaardige positie te krijgen ten opzichte van Arubaanse kinderen. Het is niet voor niets dat Arubaanse liedjes over ‘ons eigen volk eerst’, erg populair zijn.
Er zijn gevallen bekend waarin een kind van buitenlandse afkomst onterecht geweigerd is tot het onderwijs op Aruba. Dat terwijl de rechter in het voordeel van de ouders van het kind beslist had!
In de situatie van de verdwenen tiener op Aruba, Natalee Holloway, probeert de Arubaanse overheid met alle mogelijke middelen de Amerikanen er van te overtuigen dat het werk van de autoriteiten op Aruba professioneel is en dat ze hetzelfde rechtssysteem zouden hebben als Nederland. In de praktijk blijkt echter dat Aruba met twee maten meet, want in ons geval wordt onze huwelijksakte niet als geldig verklaard en wordt de nadruk gelegd op de autonome status van Aruba. Dan heeft Aruba ineens níet dezelfde rechten en plichten als Nederland!
Die status aparte van Aruba stelt ook weer niet zo veel op het moment dat ik Aruba aanklaag voor het schenden van de rechten van het kind. Dan moet Nederland namelijk de eventueel opgelegde boete betalen; niet Aruba. Zo zullen de Arubaanse politici ook nooit van hun fouten leren.
Nederland is op die manier pas geleden veroordeeld tot het betalen van 10.000 euro omdat de mensenrechten geschonden worden in de Arubaanse gevangenissen. Op Aruba is een gedetineerde te lang in een isoleercel gezet en waren de omstandigheden waarin hij zich bevond onmenselijk. En wat doet Nederland? Ja hoor: weer 25 miljoen florijn bijdragen aan de renovatie van de gevangenissen op Aruba.
Ik zie ze al zitten, daar op Aruba, onder een Dividiviboom met een fles whisky… ondertussen de kaaskoppen wat uitlachend, zonder een greintje verantwoordelijkheidsgevoel.
Ik wil even teruggaan naar de tijd dat mijn vrouw en ik een kinderwens hadden. We hebben toen over dit thema van alles uitgezocht. Zo blijkt uit verschillende onderzoeken dat kinderen die opgroeien met lesbische ouders niet ongelukkiger worden. Ze hebben niet meer problemen dan de onderzochte kinderen van alleenstaande moeders of hetero-ouders. Het sociale leven, schoolprestaties, het welzijn en het welbevinden blijken hetzelfde te zijn als bij een ieder ander kind.
Het maakt ook niet uit of het één of twee ouders het kind opvoeden. Het liefst twee, maar één blijkt voldoende te zijn. Zolang er maar een positieve emotionele stabiele band is. Het gaat er niet om of de ouders één of twee vrouw(en) of één of twee man(nen) is/zijn, maar het gaat er om wat er zich bínnen het gezin afspeelt. Het allerbelangrijkst voor een kind zijn zorg en liefde van de ouders. Kortom: het geslacht en seksuele geaardheid bepalen niet de kwaliteit van het leven van het kind.
Kinderen van lesbische en homoseksuele ouders blijken op school vaak open te zijn over hun thuissituatie. Dat komt voort uit de openheid over de opvoeding en de verzorging van de ouders.
Ook blijkt dat ze soms geneigd zijn de vooroordelen van anderen te weerleggen. Dan gaat het om vooroordelen zoals het slechter af zijn met lesbische of homoseksuele ouders, het gebrek aan een rolmodel, dat ze zelf homoseksuele gevoelens zou hebben omdat ze tussen homoseksuelen opgroeien of de vraag van ‘wie is je echte moeder?’
Vlak na de geboorte van ons dochtertje kreeg ik een baan op Aruba aangeboden. Onze droom werd werkelijkheid. We verhuisden naar mijn geboorteland, waar ik veel mensen ken, waar mensen vriendelijk zouden zijn en met veel passie met elkaar omgaan.
Niets is minder waar. Mensen die ik lang kende, die overigens wisten dat ik lesbisch ben, zag ik één voor één afstand nemen omdat ik opkwam voor mijn rechten. De samenleving keerde ons de rug toe, men stelde zich vijandig en agressief op. Onze auto werd vernield en we werden beledigd in het openbaar. Anderen maakten kruistekens op onze dochter en wezen ons na op straat. De Arubaanse overheid maakte de samenleving nog onverdraagzamer door het slechte voorbeeld te geven.
Wat wij deden? Uit veiligheidsoverwegingen sloten we ons op in ons appartement. Ik ging me verdiepen in allerlei verdragen en het begon langzamerhand tot me door te dringen dat op Aruba openlijk, zonder enige schaamte, de verdragen van de Rechten van het Kind en de Rechten van de Mens geschonden worden en dus de internationale verplichtingen genegeerd worden.
Toen raakte ik me er van bewust wat ongelijke behandeling met je doet, als mens zijnde.
Zo worden aan ons niet dezelfde rechten toegekend die wel worden toegekend aan heterogezinnen. Heterogezinnen hoeven de moeite niet te nemen om wettelijke erkenning en juridische bescherming te krijgen; het wordt automatisch verleent. Die volwaardige automatische juridische beschermingsregeling wilde ik ook graag op Aruba.
Het vervelende op Aruba was dat het strenge toelatingsbeleid voor Nederlanders op Aruba in combinatie met het negeren van onze huwelijksakte ervoor zorgde dat wij volgens de wet als ouders van onze dochter moesten scheiden. Mijn Nederlandse vrouw kreeg alleen maar een toeristenvisum, wat inhoudt dat je één maal per jaar zes maanden op het eiland mag blijven. De rest van de tijd moest ze terug naar Nederland.
Kortom: wat voor de meeste heterostellen gewone zaken zijn, ziektekostenverzekering, belastingtechnische zaken enzovoort, waren voor ons niet van toepassing.
De juridische problemen begonnen zich langzamerhand op te stapelen en zo leek de zon op Aruba voor ons te veranderen in de hel op aarde. De sfeer om ons heen was niet één van vrede, vriendschap, begrip, tolerantie en gelijkheid maar van onbegrip, discriminatie en pesterijen.
Nu wonen we weer in Nederland, een vervelende ervaring rijker en hopend op een betere toekomst met meer rechtvaardigheid, boven alles voor onze dochter.
Arubaanse politici vroegen Arubaanse kerkleiders om samen te strijden tegen de gelijke rechten voor lesbiennes en homoseksuelen. En die steun kregen ze. Al snel ging de samenleving via radioprogramma’s over op beledigende uitspraken en kon men het ook niet laten om zelfs onze dochter te beledigen. Zo zouden kinderen van lesbiennes en homo’s kinderen van de duivels zijn. En een lol dat ze hadden!
Natuurlijk zegt dit genoeg over hoe mensen op Aruba met de rechten van het kind omgaan. Dit bewijst ook dat met name kinderen van minderheidsgroeperingen op Aruba in een ongezond klimaat opgroeien waar er weinig ruimte is voor diversiteit Zo lopen kinderen van buitenlandse afkomst grote risico’s om geen gelijkwaardige positie te krijgen ten opzichte van Arubaanse kinderen. Het is niet voor niets dat Arubaanse liedjes over ‘ons eigen volk eerst’, erg populair zijn.
Er zijn gevallen bekend waarin een kind van buitenlandse afkomst onterecht geweigerd is tot het onderwijs op Aruba. Dat terwijl de rechter in het voordeel van de ouders van het kind beslist had!
In de situatie van de verdwenen tiener op Aruba, Natalee Holloway, probeert de Arubaanse overheid met alle mogelijke middelen de Amerikanen er van te overtuigen dat het werk van de autoriteiten op Aruba professioneel is en dat ze hetzelfde rechtssysteem zouden hebben als Nederland. In de praktijk blijkt echter dat Aruba met twee maten meet, want in ons geval wordt onze huwelijksakte niet als geldig verklaard en wordt de nadruk gelegd op de autonome status van Aruba. Dan heeft Aruba ineens níet dezelfde rechten en plichten als Nederland!
Die status aparte van Aruba stelt ook weer niet zo veel op het moment dat ik Aruba aanklaag voor het schenden van de rechten van het kind. Dan moet Nederland namelijk de eventueel opgelegde boete betalen; niet Aruba. Zo zullen de Arubaanse politici ook nooit van hun fouten leren.
Nederland is op die manier pas geleden veroordeeld tot het betalen van 10.000 euro omdat de mensenrechten geschonden worden in de Arubaanse gevangenissen. Op Aruba is een gedetineerde te lang in een isoleercel gezet en waren de omstandigheden waarin hij zich bevond onmenselijk. En wat doet Nederland? Ja hoor: weer 25 miljoen florijn bijdragen aan de renovatie van de gevangenissen op Aruba.
Ik zie ze al zitten, daar op Aruba, onder een Dividiviboom met een fles whisky… ondertussen de kaaskoppen wat uitlachend, zonder een greintje verantwoordelijkheidsgevoel.
Ik wil even teruggaan naar de tijd dat mijn vrouw en ik een kinderwens hadden. We hebben toen over dit thema van alles uitgezocht. Zo blijkt uit verschillende onderzoeken dat kinderen die opgroeien met lesbische ouders niet ongelukkiger worden. Ze hebben niet meer problemen dan de onderzochte kinderen van alleenstaande moeders of hetero-ouders. Het sociale leven, schoolprestaties, het welzijn en het welbevinden blijken hetzelfde te zijn als bij een ieder ander kind.
Het maakt ook niet uit of het één of twee ouders het kind opvoeden. Het liefst twee, maar één blijkt voldoende te zijn. Zolang er maar een positieve emotionele stabiele band is. Het gaat er niet om of de ouders één of twee vrouw(en) of één of twee man(nen) is/zijn, maar het gaat er om wat er zich bínnen het gezin afspeelt. Het allerbelangrijkst voor een kind zijn zorg en liefde van de ouders. Kortom: het geslacht en seksuele geaardheid bepalen niet de kwaliteit van het leven van het kind.
Kinderen van lesbische en homoseksuele ouders blijken op school vaak open te zijn over hun thuissituatie. Dat komt voort uit de openheid over de opvoeding en de verzorging van de ouders.
Ook blijkt dat ze soms geneigd zijn de vooroordelen van anderen te weerleggen. Dan gaat het om vooroordelen zoals het slechter af zijn met lesbische of homoseksuele ouders, het gebrek aan een rolmodel, dat ze zelf homoseksuele gevoelens zou hebben omdat ze tussen homoseksuelen opgroeien of de vraag van ‘wie is je echte moeder?’
Vlak na de geboorte van ons dochtertje kreeg ik een baan op Aruba aangeboden. Onze droom werd werkelijkheid. We verhuisden naar mijn geboorteland, waar ik veel mensen ken, waar mensen vriendelijk zouden zijn en met veel passie met elkaar omgaan.
Niets is minder waar. Mensen die ik lang kende, die overigens wisten dat ik lesbisch ben, zag ik één voor één afstand nemen omdat ik opkwam voor mijn rechten. De samenleving keerde ons de rug toe, men stelde zich vijandig en agressief op. Onze auto werd vernield en we werden beledigd in het openbaar. Anderen maakten kruistekens op onze dochter en wezen ons na op straat. De Arubaanse overheid maakte de samenleving nog onverdraagzamer door het slechte voorbeeld te geven.
Wat wij deden? Uit veiligheidsoverwegingen sloten we ons op in ons appartement. Ik ging me verdiepen in allerlei verdragen en het begon langzamerhand tot me door te dringen dat op Aruba openlijk, zonder enige schaamte, de verdragen van de Rechten van het Kind en de Rechten van de Mens geschonden worden en dus de internationale verplichtingen genegeerd worden.
Toen raakte ik me er van bewust wat ongelijke behandeling met je doet, als mens zijnde.
Zo worden aan ons niet dezelfde rechten toegekend die wel worden toegekend aan heterogezinnen. Heterogezinnen hoeven de moeite niet te nemen om wettelijke erkenning en juridische bescherming te krijgen; het wordt automatisch verleent. Die volwaardige automatische juridische beschermingsregeling wilde ik ook graag op Aruba.
Het vervelende op Aruba was dat het strenge toelatingsbeleid voor Nederlanders op Aruba in combinatie met het negeren van onze huwelijksakte ervoor zorgde dat wij volgens de wet als ouders van onze dochter moesten scheiden. Mijn Nederlandse vrouw kreeg alleen maar een toeristenvisum, wat inhoudt dat je één maal per jaar zes maanden op het eiland mag blijven. De rest van de tijd moest ze terug naar Nederland.
Kortom: wat voor de meeste heterostellen gewone zaken zijn, ziektekostenverzekering, belastingtechnische zaken enzovoort, waren voor ons niet van toepassing.
De juridische problemen begonnen zich langzamerhand op te stapelen en zo leek de zon op Aruba voor ons te veranderen in de hel op aarde. De sfeer om ons heen was niet één van vrede, vriendschap, begrip, tolerantie en gelijkheid maar van onbegrip, discriminatie en pesterijen.
Nu wonen we weer in Nederland, een vervelende ervaring rijker en hopend op een betere toekomst met meer rechtvaardigheid, boven alles voor onze dochter.