Is Gay Amsterdam nog te redden?
Rob Tielman | Column
Gepubliceerd op: 04 augustus 2005
Er is een tienpuntenplan opgesteld om Gay Amsterdam te redden. Is dat een haalbare kaart?
Het goede aan het plan is dat betrokkenen eindelijk de problemen onder ogen willen zien en concreet aangeven wie wat wanneer moet doen. Want dat er een probleem is, dat is duidelijk: Amsterdam wordt als homovriendelijke stad aan alle kanten ingehaald door andere Europese steden en het toenemende geweld tegen homo’s schaadt de toeristenindustrie.
Om nog maar te zwijgen over het tanende homo/lesbische 'welbevinden' in de hoofdstad.
Allereerst is er het plan om bij het Homomonument in Amsterdam een Homomuseum te beginnen. Dat is een uitstekende gedachte, want wie zijn geschiedenis niet kent loopt het risico de fouten van het verleden te herhalen. Bovendien kunnen scholen en buitenlandse toeristen het Homomuseum bezoeken en zo op een aantrekkelijke manier voorgelicht worden.
De Schorerstichting krijgt een kans om de zorg voor ouderen, gehandicapten en mensen met hiv hoger op de agenda krijgen. Ook dat is belangrijk om het homo/lesbische welbevinden te bevorderen want er zijn veel meer gezondheidsproblemen dan de goegemeente denkt.
Omdat Amsterdam te maken heeft met een groeiend aantal mensen uit traditioneel homovijandige culturen is het goed dat er meer aandacht komt voor homo’s en lesbo’s met zo’n achtergrond.
Dat is niet omdat we de homo/lesbische emancipatie van de afgelopen jaren moeten overdoen maar omdat de homo/lesbische emancipatie elke generatie weer opnieuw vorm gegeven moet worden. Anders dan bij andere minderheden, groeien de meeste homo’s en lesbo’s niet op in een omgeving waarin positieve identificatiemodellen zich vanzelf aanbieden.
Daarom is het ook belangrijk dat de voorlichting over homoseksualiteit op scholen weer stelselmatig ter hand wordt genomen. Die voorlichting is in Amsterdam vrijwel verdwenen. Homoseksualiteit moet niet alleen zichtbaar zijn tijdens de Canal Parade maar overal en altijd op een vanzelfsprekende en vooroordelen doorbrekende manier. Anti-homoseksueel geweld moet daarom stevig worden aangepakt.
Het zou fijn zijn als homo’s minder elkaar voor de rechter slepen en er meer gezamenlijk voor zorgen dat potenrammers berecht worden.
Dat vraagt wel om een betere inzet van de Amsterdamse overheid. Al was het maar uit welbegrepen eigenbelang: het teruglopende homotoerisme kan de stad behoorlijk schade toebrengen.
Het goede aan het plan is dat betrokkenen eindelijk de problemen onder ogen willen zien en concreet aangeven wie wat wanneer moet doen. Want dat er een probleem is, dat is duidelijk: Amsterdam wordt als homovriendelijke stad aan alle kanten ingehaald door andere Europese steden en het toenemende geweld tegen homo’s schaadt de toeristenindustrie.
Om nog maar te zwijgen over het tanende homo/lesbische 'welbevinden' in de hoofdstad.
Allereerst is er het plan om bij het Homomonument in Amsterdam een Homomuseum te beginnen. Dat is een uitstekende gedachte, want wie zijn geschiedenis niet kent loopt het risico de fouten van het verleden te herhalen. Bovendien kunnen scholen en buitenlandse toeristen het Homomuseum bezoeken en zo op een aantrekkelijke manier voorgelicht worden.
De Schorerstichting krijgt een kans om de zorg voor ouderen, gehandicapten en mensen met hiv hoger op de agenda krijgen. Ook dat is belangrijk om het homo/lesbische welbevinden te bevorderen want er zijn veel meer gezondheidsproblemen dan de goegemeente denkt.
Omdat Amsterdam te maken heeft met een groeiend aantal mensen uit traditioneel homovijandige culturen is het goed dat er meer aandacht komt voor homo’s en lesbo’s met zo’n achtergrond.
Dat is niet omdat we de homo/lesbische emancipatie van de afgelopen jaren moeten overdoen maar omdat de homo/lesbische emancipatie elke generatie weer opnieuw vorm gegeven moet worden. Anders dan bij andere minderheden, groeien de meeste homo’s en lesbo’s niet op in een omgeving waarin positieve identificatiemodellen zich vanzelf aanbieden.
Daarom is het ook belangrijk dat de voorlichting over homoseksualiteit op scholen weer stelselmatig ter hand wordt genomen. Die voorlichting is in Amsterdam vrijwel verdwenen. Homoseksualiteit moet niet alleen zichtbaar zijn tijdens de Canal Parade maar overal en altijd op een vanzelfsprekende en vooroordelen doorbrekende manier. Anti-homoseksueel geweld moet daarom stevig worden aangepakt.
Het zou fijn zijn als homo’s minder elkaar voor de rechter slepen en er meer gezamenlijk voor zorgen dat potenrammers berecht worden.
Dat vraagt wel om een betere inzet van de Amsterdamse overheid. Al was het maar uit welbegrepen eigenbelang: het teruglopende homotoerisme kan de stad behoorlijk schade toebrengen.