Homoseksualiteit in Nederland: de stand van zaken
Rob Tielman | Column
Gepubliceerd op: 14 april 2005
Op vrijdag 22 april houd ik op de Rainbow Experience in de RAI in Amsterdam een inleiding over de stand van zaken van de homo/lesbische emancipatie in Nederland. Daar valt genoeg over te vertellen.
Nederland was sinds de Tweede Wereldoorlog een gidsland op het gebied van de homo/lesbische emancipatie. Wij liepen op veel gebieden voorop.
Terwijl in de meeste landen homoseksualiteit tussen volwassenen nog bestraft werd, was dat in Nederland sinds 1811 niet meer zo. Nederland had en heeft de oudste homo/lesbische emancipatiebeweging sinds jonkheer Schorer in 1911 begon met het Nederlandsch Wetenschappelijk Humanitair Komitee, dat in 1946 werd voortgezet door het COC.
De homovervolging tijdens de Duitse bezetting had als onbedoeld gevolg dat het prille COC gedoogd werd in tijden dat elders nog op grote schaal homo/lesbische emancipatie onmogelijk gemaakt werd. De toenmalige verzuiling had als paradoxaal gevolg dat het homo/lesbische minizuiltje ook een plaats onder de zon gegund werd.
De stad Amsterdam liep daarbij voorop, schoorvoetend gevolgd door de rest van het land.
Amsterdam werd de Gay Capital van de wereld, en Nederland was gidsland met het tot stand brengen van de (grond)wettelijke gelijkberechtiging van homoseksuelen, tot en met de openstelling van het burgerlijk huwelijk.
Maar het beeld dat de homo/lesbische emancipatie in Nederland voltooid zou zijn, is helaas niet waar. De laatste jaren werd steeds meer duidelijk dat er grote problemen zijn. In het onderwijs voelen veel homo/lesbische leerlingen en docenten zich niet meer veilig door een toegenomen homovijandigheid. In bepaalde buurten worden homo/lesbische bewoners weggepest zonder dat de overheid doelmatig optreedt.
Lange tijd was het een taboe om er op te wijzen dat veel (maar niet uitsluitend) jongens met een islamitische achtergrond voorop liepen bij de toegenomen homovijandigheid. Nu lijkt het alsof we zijn doorgeslagen naar de andere kant en vergeten velen dat ook onder autochtone Nederlanders nog steeds zo’n vijf tot tien procent tegen een gelijke behandeling van homo’s en lesbo’s is.
De kop in het zand steken, helpt niet.
In de slachtofferrol schieten, helpt ook niet.
Het is meer dan ooit tijd dat de homo/lesbische emancipatiebeweging in Nederland, in Europa en in de rest van de wereld bondgenoten zoekt. Om zo gezamenlijk en daadwerkelijk te streven naar een maatschappij waarin iedereen het recht heeft om zelf zin en vorm te geven aan het eigen bestaan, zonder dat het zelfbeschikkingsrecht van anderen wordt aangetast.
Meer:
- Alle RozeRijk.nl columns >>>
- Geef hieronder je mening!
Nederland was sinds de Tweede Wereldoorlog een gidsland op het gebied van de homo/lesbische emancipatie. Wij liepen op veel gebieden voorop.
Terwijl in de meeste landen homoseksualiteit tussen volwassenen nog bestraft werd, was dat in Nederland sinds 1811 niet meer zo. Nederland had en heeft de oudste homo/lesbische emancipatiebeweging sinds jonkheer Schorer in 1911 begon met het Nederlandsch Wetenschappelijk Humanitair Komitee, dat in 1946 werd voortgezet door het COC.
De homovervolging tijdens de Duitse bezetting had als onbedoeld gevolg dat het prille COC gedoogd werd in tijden dat elders nog op grote schaal homo/lesbische emancipatie onmogelijk gemaakt werd. De toenmalige verzuiling had als paradoxaal gevolg dat het homo/lesbische minizuiltje ook een plaats onder de zon gegund werd.
De stad Amsterdam liep daarbij voorop, schoorvoetend gevolgd door de rest van het land.
Amsterdam werd de Gay Capital van de wereld, en Nederland was gidsland met het tot stand brengen van de (grond)wettelijke gelijkberechtiging van homoseksuelen, tot en met de openstelling van het burgerlijk huwelijk.
Maar het beeld dat de homo/lesbische emancipatie in Nederland voltooid zou zijn, is helaas niet waar. De laatste jaren werd steeds meer duidelijk dat er grote problemen zijn. In het onderwijs voelen veel homo/lesbische leerlingen en docenten zich niet meer veilig door een toegenomen homovijandigheid. In bepaalde buurten worden homo/lesbische bewoners weggepest zonder dat de overheid doelmatig optreedt.
Lange tijd was het een taboe om er op te wijzen dat veel (maar niet uitsluitend) jongens met een islamitische achtergrond voorop liepen bij de toegenomen homovijandigheid. Nu lijkt het alsof we zijn doorgeslagen naar de andere kant en vergeten velen dat ook onder autochtone Nederlanders nog steeds zo’n vijf tot tien procent tegen een gelijke behandeling van homo’s en lesbo’s is.
De kop in het zand steken, helpt niet.
In de slachtofferrol schieten, helpt ook niet.
Het is meer dan ooit tijd dat de homo/lesbische emancipatiebeweging in Nederland, in Europa en in de rest van de wereld bondgenoten zoekt. Om zo gezamenlijk en daadwerkelijk te streven naar een maatschappij waarin iedereen het recht heeft om zelf zin en vorm te geven aan het eigen bestaan, zonder dat het zelfbeschikkingsrecht van anderen wordt aangetast.
Meer:
- Alle RozeRijk.nl columns >>>
- Geef hieronder je mening!