‘Ik was een samoerai’ gepresenteerd
Marjolein Houweling schrijft derde boek
Gepubliceerd op: 01 april 2005
‘Ik was een samoerai’... De titel doet wellicht denken aan het verre Oosten, maar het verhaal speelt veel dichter bij huis: in het hedendaagse Amsterdam. Een Samoerai, wat is dat ook alweer? Marjolein Houweling las gisteren voor uit haar eigen werk:
“Ik was een samoerai. Een urban samoerai. Een stadse zwaardvechter. Een krijger in Amsterdam die leefde volgens de aloude Japanse erecode. Ik hielp oudere dames bij het uitstappen uit de tram en ik gaf junks op hun kop als ze gingen basen in de metro terwijl er kinderen bij waren. Ik raapte lege blikjes op van straat en gooide ze in de vuilnisbak en ik zwaaide met mijn creditcard als ik uit eten was met vriendinnen die geen cent te makken hadden. Belangeloos was ik een god in bed, zonder aarzelen was ik de beste vriend van mijn vrienden. Dagelijks werk voor een samoerai en ik deed het perfect. Maar ik miste een koning. En wat is een samoerai zonder koning? Zonder eer om te verdedigen? Zonder doel om voor te vechten? Een samoerai leeft voor zijn koning. Een samoerai bestaat omdat de koning bestaat. De koning geeft een missie, is de missie. Ik kon bejaarden helpen oversteken tot ik een ons woog, zonder de verbintenis met een koning was mijn leven zinloos. Was ik een ridder zonder blazoen. Een buitenstaander.”
En dan de clou van het verhaal: “Zo iemand moet wel de in de problemen komen, en daar gaat de rest van het boek over.”
Weerbare vrouwen
Marjolein Houweling schreef eerder de boeken Niemandsland (2001) en Het droomteam (2002), allebei werken waarin sterke vrouwen centraal staan. “Ik heb dit bewust gedaan. Ik wil leuke en sterke vrouwen neerzetten. Zodat vrouwen weten dat als ze stoer, sterk en sexy zijn, ze niet de enige zijn.”
Tevens wil ze ook naar voren laten komen dat wanneer een vrouw liefdevol is, ze niet meteen een watje is. “Vrouwen van deze tijd zijn weerbaar, ze laten zich niet van alles overkomen. Ze komen netjes op voor hun normen en waarden.” De boeken die Marjolein Houweling schreef kunnen als drieluik gelezen worden. “De hoofdpersoon ontwikkelt in de boeken. Maar de boeken kunnen ook los van elkaar gelezen worden.”
Fantaseren of niet?
Houweling: “Toen ik de vorige twee boeken geschreven had, vroegen mensen of het autobiografisch was. Terwijl die hoofdpersonen echt rare streken uithalen! Ik wilde hier nu een beetje de draak mee steken. In het boek staan dingen die echt gebeurd zijn, maar ik vind het geweldig om te fantaseren. Dus iemand is wel op een tram gestapt, maar wat als ze de volgende tram genomen had? Het verhaal gaat over liefde en verraad. Dat maken we allemaal mee. Het geraamte is wel waar, maar hoe dit geraamte verpakt wordt: daar zit fantasie in.”
Washandje
Houweling werkt in het dagelijkse leven bij een communicatiebureau als tekstschrijver. “Om vijf uur gaat de ene computer uit en de andere aan”, zegt ze lachend. Ze is erg blij met het boek. “Ik hoop wel dat mensen het écht lezen. Je kunt gewoon lekker zondagmiddag op de bank kruipen en dan heb je een leuk verhaal gelezen, maar er ligt een verhaal onder.”
De aanvankelijke titel van het boek was ‘Ik ben een samoerai’. Peter Buwalda (redacteur) legt uit waarom dat veranderd is. “Ik stelde Marjolein voor om de titel te veranderen in ‘Ik was een samoerai’. Toen zei ze ‘Ja, dat is eigenlijk beter, want dan was ik een samoerai’. Ik begreep haar pas toen ze zei: ‘Ik was een samoerai met een washandje’.”
Lekker vlot geschreven
RozeRijk.nl las het boek van Marjolein Houweling. Het is zonder meer boeiend, leest lekker weg, pakt je en sleept je mee. In de verte deed het denken aan de lesbische serie The L-word, omdat het een hedendaags verhaal is over sterke vrouwen. Die vrouwen zijn dan wel misschien met hun lesbisch-zijn bezig, maar het is totaal geen probleem; het is niet het leidmotief.
In het boek worden twee verhalen verteld die onlosmakelijk met elkaar met elkaar verbonden zijn. Het gaat over twee vrouwen op een motor op weg naar Barcelona. De ene vrouw is de populaire zangeres Guus die een samoerai gevonden heeft in de ik-figuur. Deze is heftig verliefd op Guus, maar dan gebeurd iets onverwachts. Verraad, verdriet en een onverwacht einde. ‘Ik was een samoerai’ is een ware aanrader voor iedereen die graag een goed, lekker geschreven en toch niet oppervlakkig verhaal wil lezen.
Luisteren
Marjolein Houweling was eerder te gast in de voorganger van deze website, Het Roze Rijk. Via de link hiernaast kun je het interview beluisteren dat presentator Bert Boelaars destijds met haar hield. Lukt het je niet om de uitzending te beluisteren, ga dan naar de helppagina van Omroep.nl voor meer informatie.
“Ik was een samoerai. Een urban samoerai. Een stadse zwaardvechter. Een krijger in Amsterdam die leefde volgens de aloude Japanse erecode. Ik hielp oudere dames bij het uitstappen uit de tram en ik gaf junks op hun kop als ze gingen basen in de metro terwijl er kinderen bij waren. Ik raapte lege blikjes op van straat en gooide ze in de vuilnisbak en ik zwaaide met mijn creditcard als ik uit eten was met vriendinnen die geen cent te makken hadden. Belangeloos was ik een god in bed, zonder aarzelen was ik de beste vriend van mijn vrienden. Dagelijks werk voor een samoerai en ik deed het perfect. Maar ik miste een koning. En wat is een samoerai zonder koning? Zonder eer om te verdedigen? Zonder doel om voor te vechten? Een samoerai leeft voor zijn koning. Een samoerai bestaat omdat de koning bestaat. De koning geeft een missie, is de missie. Ik kon bejaarden helpen oversteken tot ik een ons woog, zonder de verbintenis met een koning was mijn leven zinloos. Was ik een ridder zonder blazoen. Een buitenstaander.”
En dan de clou van het verhaal: “Zo iemand moet wel de in de problemen komen, en daar gaat de rest van het boek over.”
Weerbare vrouwen
Marjolein Houweling schreef eerder de boeken Niemandsland (2001) en Het droomteam (2002), allebei werken waarin sterke vrouwen centraal staan. “Ik heb dit bewust gedaan. Ik wil leuke en sterke vrouwen neerzetten. Zodat vrouwen weten dat als ze stoer, sterk en sexy zijn, ze niet de enige zijn.”
Tevens wil ze ook naar voren laten komen dat wanneer een vrouw liefdevol is, ze niet meteen een watje is. “Vrouwen van deze tijd zijn weerbaar, ze laten zich niet van alles overkomen. Ze komen netjes op voor hun normen en waarden.” De boeken die Marjolein Houweling schreef kunnen als drieluik gelezen worden. “De hoofdpersoon ontwikkelt in de boeken. Maar de boeken kunnen ook los van elkaar gelezen worden.”
Fantaseren of niet?
Houweling: “Toen ik de vorige twee boeken geschreven had, vroegen mensen of het autobiografisch was. Terwijl die hoofdpersonen echt rare streken uithalen! Ik wilde hier nu een beetje de draak mee steken. In het boek staan dingen die echt gebeurd zijn, maar ik vind het geweldig om te fantaseren. Dus iemand is wel op een tram gestapt, maar wat als ze de volgende tram genomen had? Het verhaal gaat over liefde en verraad. Dat maken we allemaal mee. Het geraamte is wel waar, maar hoe dit geraamte verpakt wordt: daar zit fantasie in.”
Washandje
Houweling werkt in het dagelijkse leven bij een communicatiebureau als tekstschrijver. “Om vijf uur gaat de ene computer uit en de andere aan”, zegt ze lachend. Ze is erg blij met het boek. “Ik hoop wel dat mensen het écht lezen. Je kunt gewoon lekker zondagmiddag op de bank kruipen en dan heb je een leuk verhaal gelezen, maar er ligt een verhaal onder.”
De aanvankelijke titel van het boek was ‘Ik ben een samoerai’. Peter Buwalda (redacteur) legt uit waarom dat veranderd is. “Ik stelde Marjolein voor om de titel te veranderen in ‘Ik was een samoerai’. Toen zei ze ‘Ja, dat is eigenlijk beter, want dan was ik een samoerai’. Ik begreep haar pas toen ze zei: ‘Ik was een samoerai met een washandje’.”
Lekker vlot geschreven
RozeRijk.nl las het boek van Marjolein Houweling. Het is zonder meer boeiend, leest lekker weg, pakt je en sleept je mee. In de verte deed het denken aan de lesbische serie The L-word, omdat het een hedendaags verhaal is over sterke vrouwen. Die vrouwen zijn dan wel misschien met hun lesbisch-zijn bezig, maar het is totaal geen probleem; het is niet het leidmotief.
In het boek worden twee verhalen verteld die onlosmakelijk met elkaar met elkaar verbonden zijn. Het gaat over twee vrouwen op een motor op weg naar Barcelona. De ene vrouw is de populaire zangeres Guus die een samoerai gevonden heeft in de ik-figuur. Deze is heftig verliefd op Guus, maar dan gebeurd iets onverwachts. Verraad, verdriet en een onverwacht einde. ‘Ik was een samoerai’ is een ware aanrader voor iedereen die graag een goed, lekker geschreven en toch niet oppervlakkig verhaal wil lezen.
Luisteren
Marjolein Houweling was eerder te gast in de voorganger van deze website, Het Roze Rijk. Via de link hiernaast kun je het interview beluisteren dat presentator Bert Boelaars destijds met haar hield. Lukt het je niet om de uitzending te beluisteren, ga dan naar de helppagina van Omroep.nl voor meer informatie.