HLBF.NL en homohaat
Rob Tielman | column
Gepubliceerd op: 11 november 2004
Is de nieuwe Homo LesBische Federatie (HLBF.NL) een aanwinst voor de Nederlandse homobeweging? Kunnen zij iets doen aan anti-homoseksuele teksten op internet?
De Nederlandse homobeweging is de oudste ter wereld. Van 1911 tot 1940 was het Nederlandsch Wetenschappelijk Humanitair Komitee van jonkheer Schorer actief en na de Duitse bezetting werd het COC de voorhoede van homo/lesbische emancipatie onder leiding van Niek Engelschman en Benno Premsela.
Sinds het midden van de jaren zeventig ontstonden een groot aantal organisaties. In die zin is het ontstaan van de Homo LesBische Federatie niet uniek. Het is dan ook goed dat het COC positief heeft gereageerd.
Er valt genoeg te doen en hoe meer mensen zich voor de homo/lesbische emancipatie gaan inzetten, hoe beter. Belangrijk is dan wel dat men geen tijd en energie gaat steken in onderlinge strijd maar tot een onderlinge taakverdeling komt.
Zo heeft het COC sinds het begin van homovijandige uitingen in islamitische kringen veel aandacht besteed aan het op gang brengen van een dialoog met islamieten samen met het Humanistisch Verbond, Islam en Burgerschap en Yousuf. Dat is heel nuttig gebleken maar heeft niet voorkomen dat het aantal anti-homoseksuele teksten op internet aanzienlijk is toegenomen. HLBF.NL heeft aangekondigd daar scherper op te zullen reageren omdat de vrijheid van godsdienst geen vrijbrief mag blijven om aan te zetten tot haat en geweld tegen homoseksuelen.
Uit wetenschappelijk onderzoek onder potenrammers is gebleken dat anti-homoseksueel geweld vaak voortkomt uit seksuele frustraties. Wie de homovijandige teksten op internet leest, komt tot een zelfde conclusie: ze zeggen meer over de seksuele kronkels van de schrijvers dan over homoseksualiteit. Maar dat neemt niet weg dat zij heel gevaarlijk zijn in een tijd van toegenomen geweld tegen met name homo/lesbische leerlingen en docenten in het voortgezet onderwijs.
Het is dan ook te hopen dat de Tweede Kamer voet bij stuk houdt en eerder meer dan minder geld gaat steken in voorlichting over homoseksualiteit. Ook is het hoogstnoodzakelijk dat politie en justitie meer tijd en energie gaan steken in het oppakken van mensen die homo’s met de dood bedreigen.
Zolang er meer agenten bezig zijn om mensen te bekeuren die vijf kilometer te hard rijden dan met het beveiligen van met de dood bedreigde homo’s is er iets grondig fout in ons land. Of zitten politie en justitie te wachten tot er een homoseksuele Theo van Gogh vermoord wordt?
De HLBF kan veel goed werk gaan doen, maar ook van overheidswege dient de steun voor de homoseksuele zaak groter te worden.
De Nederlandse homobeweging is de oudste ter wereld. Van 1911 tot 1940 was het Nederlandsch Wetenschappelijk Humanitair Komitee van jonkheer Schorer actief en na de Duitse bezetting werd het COC de voorhoede van homo/lesbische emancipatie onder leiding van Niek Engelschman en Benno Premsela.
Sinds het midden van de jaren zeventig ontstonden een groot aantal organisaties. In die zin is het ontstaan van de Homo LesBische Federatie niet uniek. Het is dan ook goed dat het COC positief heeft gereageerd.
Er valt genoeg te doen en hoe meer mensen zich voor de homo/lesbische emancipatie gaan inzetten, hoe beter. Belangrijk is dan wel dat men geen tijd en energie gaat steken in onderlinge strijd maar tot een onderlinge taakverdeling komt.
Zo heeft het COC sinds het begin van homovijandige uitingen in islamitische kringen veel aandacht besteed aan het op gang brengen van een dialoog met islamieten samen met het Humanistisch Verbond, Islam en Burgerschap en Yousuf. Dat is heel nuttig gebleken maar heeft niet voorkomen dat het aantal anti-homoseksuele teksten op internet aanzienlijk is toegenomen. HLBF.NL heeft aangekondigd daar scherper op te zullen reageren omdat de vrijheid van godsdienst geen vrijbrief mag blijven om aan te zetten tot haat en geweld tegen homoseksuelen.
Uit wetenschappelijk onderzoek onder potenrammers is gebleken dat anti-homoseksueel geweld vaak voortkomt uit seksuele frustraties. Wie de homovijandige teksten op internet leest, komt tot een zelfde conclusie: ze zeggen meer over de seksuele kronkels van de schrijvers dan over homoseksualiteit. Maar dat neemt niet weg dat zij heel gevaarlijk zijn in een tijd van toegenomen geweld tegen met name homo/lesbische leerlingen en docenten in het voortgezet onderwijs.
Het is dan ook te hopen dat de Tweede Kamer voet bij stuk houdt en eerder meer dan minder geld gaat steken in voorlichting over homoseksualiteit. Ook is het hoogstnoodzakelijk dat politie en justitie meer tijd en energie gaan steken in het oppakken van mensen die homo’s met de dood bedreigen.
Zolang er meer agenten bezig zijn om mensen te bekeuren die vijf kilometer te hard rijden dan met het beveiligen van met de dood bedreigde homo’s is er iets grondig fout in ons land. Of zitten politie en justitie te wachten tot er een homoseksuele Theo van Gogh vermoord wordt?
De HLBF kan veel goed werk gaan doen, maar ook van overheidswege dient de steun voor de homoseksuele zaak groter te worden.