Gelijke rechten voor liefdesbannelingen
Gepubliceerd op: 24 mei 2004
Nederland en België zijn helaas een van de weinige uitzonderingen waar het leefklimaat voor homostellen gunstig en misschien zelfs wel uniek is. Daarom wijken zoveel paren van gelijke sekse uit naar onze Hof van Eden.
Minder rechten
Sinds 1989 hebben negen Europese landen actie ondernomen om relaties van gelijke sekse wettelijk te erkennen. Hoewel steeds meer landen volgen, worden homoseksuele partnerschappen en huwelijken in maar liefst 176 landen niet erkend.
Martha McDevitt-Pugh kan er over meepraten. Haar huwelijk met haar Australische partner Linn Pugh is in de Verenigde Staten niet rechtsgeldig en dus hebben zij minder rechten dan heterostellen. McDevitt-Pugh is boos om het feit dat ze in eigen land niet voor honderd procent wordt geaccepteerd.
Bannelingen
Ze zocht naar homoparen van verschillende nationaliteiten, waarvan er in Nederland een paar duizend bleken te zijn. “De meeste stellen zijn geïsoleerd geraakt. Ik wilde daarom een gemeenschap oprichten om de krachten te bundelen.” Ze richtte de stichting Love Exile (liefdesbanneling) op. Deze stichting komt op voor homoverblijfsrechten en stelt discriminatie van homostellen die uit twee verschillende landen komen aan de kaak.
De Verenigde Staten erkennen geen homoseksuele relaties voor immigratiedoeleinden. Zo werd het de Britse Jane Kitchen en de Amerikaanse Diana Poston onmogelijk gemaakt samen te wonen in de VS. Maar ook op het Britse eiland was het stel aanvankelijk niet welkom. Kitchen: “Pas wanneer we zouden kunnen aantonen dat we langer dan twee jaar hadden samengewoond, mocht ik van de Britse overheid mijn Amerikaanse geliefde mee naar Engeland nemen.”
Illegaal
Het lesbische paar vertrok naar Argentinië. Daar kunnen immigranten gemakkelijker aan een verblijfsvergunning komen. Zo bouwden ze de vereiste twee jaar op. Kitchen lacht schamper. “Wij spreken Spaans dankzij onze seksuele geaardheid.”
McDevitt-Pugh woont sinds 2000 in Nederland. Ze trouwde hier met haar echtgenote Linn Pugh. Doordat ze in ons land samen zoveel rechten hebben wordt het gebrek daaraan in eigen land nog eens extra benadrukt. Als de twee langer dan zestig dagen in de VS verblijven, beschouwt het land van de onbegrensde mogelijkheden hen als illegaal. En mocht Linn Pugh tijdens hun verblijf in Amerika in een ziekenhuis belanden, heeft ze niets te zeggen over medische beslissingen. En in het meest extreme geval zelfs geen bezoekrecht.
Europese Unie
In Duitsland, Groot-Brittannië en Canada bestaan al vergelijkbare stichtingen als Love Exile. Wereldwijd is het in slechts 16 landen mogelijk om samen te wonen met een buitenlandse partner.
McDevitt-Pugh wil alle ‘liefdesbannelingen’ in Nederland registreren, een brede maatschappelijke belangstelling creëren en bijeenkomsten organiseren. De stichting hoopt een nog breder draagvlak te verwezenlijken binnen de Europese Unie, die dit jaar een nieuwe grondwet bespreekt. "Nederland is een eiland van acceptatie. Maar we hebben een wereld nodig, niet alleen een eiland.''
(Bron: Spits)
Minder rechten
Sinds 1989 hebben negen Europese landen actie ondernomen om relaties van gelijke sekse wettelijk te erkennen. Hoewel steeds meer landen volgen, worden homoseksuele partnerschappen en huwelijken in maar liefst 176 landen niet erkend.
Martha McDevitt-Pugh kan er over meepraten. Haar huwelijk met haar Australische partner Linn Pugh is in de Verenigde Staten niet rechtsgeldig en dus hebben zij minder rechten dan heterostellen. McDevitt-Pugh is boos om het feit dat ze in eigen land niet voor honderd procent wordt geaccepteerd.
Bannelingen
Ze zocht naar homoparen van verschillende nationaliteiten, waarvan er in Nederland een paar duizend bleken te zijn. “De meeste stellen zijn geïsoleerd geraakt. Ik wilde daarom een gemeenschap oprichten om de krachten te bundelen.” Ze richtte de stichting Love Exile (liefdesbanneling) op. Deze stichting komt op voor homoverblijfsrechten en stelt discriminatie van homostellen die uit twee verschillende landen komen aan de kaak.
De Verenigde Staten erkennen geen homoseksuele relaties voor immigratiedoeleinden. Zo werd het de Britse Jane Kitchen en de Amerikaanse Diana Poston onmogelijk gemaakt samen te wonen in de VS. Maar ook op het Britse eiland was het stel aanvankelijk niet welkom. Kitchen: “Pas wanneer we zouden kunnen aantonen dat we langer dan twee jaar hadden samengewoond, mocht ik van de Britse overheid mijn Amerikaanse geliefde mee naar Engeland nemen.”
Illegaal
Het lesbische paar vertrok naar Argentinië. Daar kunnen immigranten gemakkelijker aan een verblijfsvergunning komen. Zo bouwden ze de vereiste twee jaar op. Kitchen lacht schamper. “Wij spreken Spaans dankzij onze seksuele geaardheid.”
McDevitt-Pugh woont sinds 2000 in Nederland. Ze trouwde hier met haar echtgenote Linn Pugh. Doordat ze in ons land samen zoveel rechten hebben wordt het gebrek daaraan in eigen land nog eens extra benadrukt. Als de twee langer dan zestig dagen in de VS verblijven, beschouwt het land van de onbegrensde mogelijkheden hen als illegaal. En mocht Linn Pugh tijdens hun verblijf in Amerika in een ziekenhuis belanden, heeft ze niets te zeggen over medische beslissingen. En in het meest extreme geval zelfs geen bezoekrecht.
Europese Unie
In Duitsland, Groot-Brittannië en Canada bestaan al vergelijkbare stichtingen als Love Exile. Wereldwijd is het in slechts 16 landen mogelijk om samen te wonen met een buitenlandse partner.
McDevitt-Pugh wil alle ‘liefdesbannelingen’ in Nederland registreren, een brede maatschappelijke belangstelling creëren en bijeenkomsten organiseren. De stichting hoopt een nog breder draagvlak te verwezenlijken binnen de Europese Unie, die dit jaar een nieuwe grondwet bespreekt. "Nederland is een eiland van acceptatie. Maar we hebben een wereld nodig, niet alleen een eiland.''
(Bron: Spits)