Huijbrechts zorgt voor kippenvel met Krabbé
Gezien: Toneelstuk Amadeus met Jeroen Krabbé, Marc-Marie Huijbrechts en Tjitske Reidinga op 9 oktober 2005 (première) in het Nieuwe Luxor Theater Rotterdam. Regie: Matthijs Rümke
Marc-Marie Huijbrechts steelt als Mozart alle harten. Hij heeft ‘dat lichte’ en vlotte wat vaak bij acteurs geroemd wordt. Ook heeft Huijbrechts de humor die deze Mozart-rol nodig heeft. Serieuzer blijkt hij het ook te kunnen. Vooral op het einde, als Mozart nog een zielig hoopje ellende is, laat Huijbrechts zien wat hij kan. Tijdens een conversatie met het publiek blijkt maar weer dat hij als cabaretier erg goed is, maar als de dood van Mozart onafwendbaar lijkt wordt hij steeds overtuigender als drama-acteur. Het is bijna jammer dat hij dood gaat: het smaakt naar veel meer.
Wenen
Het verhaal begint in Wenen, 1823. Antonio Salieri (Jeroen Krabbé) is diep ongelukkig omdat hij naar eigen zeggen Mozart heeft vergiftigt. We beleven een terugblik op het leven van Mozart worden we meegenomen naar het moment waarop Salieri zich zo ellendig voelt dat hij nog maar een uitweg ziet, zelfmoord plegen.
Curciaal is dat Mozart in Salieri een vaderfiguur ziet. De liefde en bewondering van Mozart voor Salieri zijn eindeloos. Ondertussen bewondert Salieri Mozart ook, maar hij blijft hem te gronde richten. Vooral deze eenzijdige liefde zorgt voor kippenvel.
Depressie en onzekerheid
Tijdens de teloorgang van Mozart krijgt Salieri steeds meer schuldgevoelens en wacht op een teken van God om zijn haatcampagne te stoppen. Dat teken komt niet en hij gaat door. Ondertussen ziet hij Mozart steeds meer wegzakken in een depressie. Hij denkt dat het zijn schuld is, het is alleen niet de haatcampagne van Salieri die Mozart tot waanzin drijft, maar zijn eigen diepgewortelde onzekerheid die ervoor zorgt dat hij zichzelf doodwerkt. Wat er ook tegen hem gezegd wordt, Mozart kan maar niet geloven dat hij extreem goed is in wat hij doet.
Mozart wordt steeds depressiever en verwarder, zonder het kinderlijke te verliezen. Die combinatie is magisch en zorgt ervoor dat het leed van Mozart alleen maar groter wordt. Hij kan depressief zijn zonder zwaarmoedig te worden. Hij kan radeloos zijn zonder hopeloos te worden. Verder blijkt dat Huijbrechts tot veel in staat is op het toneel. Behalve prima spel, ook dans en zang. Het is jammer dat hij maar drie noten uit een piano krijgt, maar dit is hem alweer vergeven.
Langdradig
Het is jammer dat er vrij lange monologen van Salieri in het stuk zitten. Die zijn namelijk niet altijd even interessant. Vooral in het begin duurt het vrij lang voordat het stuk op gang komt, zeker voor degenen die de gelijknamige film kennen. Aan de andere kant zorgen de live muziek en de bijzondere kleding voor een geheel nieuwe visie. De muziek is bijna allemaal bewerkte muziek van Mozart zelf.
Voor de voorstelling zijn belangrijkste stukken van Mozart bewerkt zodat ze geschikt worden om door een 7-koppig kamerorkest gespeeld te worden, in plaats van door een symfonieorkest. De originele teksten zijn vervangen door enkele trefwoorden, waarvan de precieze bedoeling niet duidelijk is. Het zijn niet de bekendste deuntjes die gebracht worden.
Simpele vormgeving
Het decor is erg simpel gehouden. Slechts een trap, een aantal stoelen en een concertvleugel vormen de setting van het stuk. De kostuums zijn daarentegen veel uitgebreider. Deze laten zich nog het beste omschrijven als cartoonesk. Het lijkt alsof er aan een striptekenaar is gevraagd om een cartoon te maken over die tijd en dat dit beeld is gebruikt om de kostuums te maken. Zo wordt Mozart gehuld in een spuuglelijke oranje jas met bloemetjesvoering en een knalroze pruik. Constanze moet het doen met een hemelsblauwe jurk met linten. Haar kousen hebben dezelfde kleur blauw en de schoenen zijn grasgroen. Er wordt een beetje de draak gestoken met kleding van die tijd, waardoor het fris en vrolijk oogt.
Het stuk wordt prachtig gespeeld en is mooi vormgegeven. Hierdoor kreeg ik een nieuwe kijk op het leven van Mozart. Hij werd in één avond een mens van vlees en bloed. Op de lange monologen van Salieri na is het een fantastisch stuk dat het zien waard is. De muziek is prachtig en zeker in combinatie met het spel zorgt het dat voor kippenvel en een stiekem traantje.
Wenen
Het verhaal begint in Wenen, 1823. Antonio Salieri (Jeroen Krabbé) is diep ongelukkig omdat hij naar eigen zeggen Mozart heeft vergiftigt. We beleven een terugblik op het leven van Mozart worden we meegenomen naar het moment waarop Salieri zich zo ellendig voelt dat hij nog maar een uitweg ziet, zelfmoord plegen.
Curciaal is dat Mozart in Salieri een vaderfiguur ziet. De liefde en bewondering van Mozart voor Salieri zijn eindeloos. Ondertussen bewondert Salieri Mozart ook, maar hij blijft hem te gronde richten. Vooral deze eenzijdige liefde zorgt voor kippenvel.
Depressie en onzekerheid
Tijdens de teloorgang van Mozart krijgt Salieri steeds meer schuldgevoelens en wacht op een teken van God om zijn haatcampagne te stoppen. Dat teken komt niet en hij gaat door. Ondertussen ziet hij Mozart steeds meer wegzakken in een depressie. Hij denkt dat het zijn schuld is, het is alleen niet de haatcampagne van Salieri die Mozart tot waanzin drijft, maar zijn eigen diepgewortelde onzekerheid die ervoor zorgt dat hij zichzelf doodwerkt. Wat er ook tegen hem gezegd wordt, Mozart kan maar niet geloven dat hij extreem goed is in wat hij doet.
Mozart wordt steeds depressiever en verwarder, zonder het kinderlijke te verliezen. Die combinatie is magisch en zorgt ervoor dat het leed van Mozart alleen maar groter wordt. Hij kan depressief zijn zonder zwaarmoedig te worden. Hij kan radeloos zijn zonder hopeloos te worden. Verder blijkt dat Huijbrechts tot veel in staat is op het toneel. Behalve prima spel, ook dans en zang. Het is jammer dat hij maar drie noten uit een piano krijgt, maar dit is hem alweer vergeven.
Langdradig
Het is jammer dat er vrij lange monologen van Salieri in het stuk zitten. Die zijn namelijk niet altijd even interessant. Vooral in het begin duurt het vrij lang voordat het stuk op gang komt, zeker voor degenen die de gelijknamige film kennen. Aan de andere kant zorgen de live muziek en de bijzondere kleding voor een geheel nieuwe visie. De muziek is bijna allemaal bewerkte muziek van Mozart zelf.
Voor de voorstelling zijn belangrijkste stukken van Mozart bewerkt zodat ze geschikt worden om door een 7-koppig kamerorkest gespeeld te worden, in plaats van door een symfonieorkest. De originele teksten zijn vervangen door enkele trefwoorden, waarvan de precieze bedoeling niet duidelijk is. Het zijn niet de bekendste deuntjes die gebracht worden.
Simpele vormgeving
Het decor is erg simpel gehouden. Slechts een trap, een aantal stoelen en een concertvleugel vormen de setting van het stuk. De kostuums zijn daarentegen veel uitgebreider. Deze laten zich nog het beste omschrijven als cartoonesk. Het lijkt alsof er aan een striptekenaar is gevraagd om een cartoon te maken over die tijd en dat dit beeld is gebruikt om de kostuums te maken. Zo wordt Mozart gehuld in een spuuglelijke oranje jas met bloemetjesvoering en een knalroze pruik. Constanze moet het doen met een hemelsblauwe jurk met linten. Haar kousen hebben dezelfde kleur blauw en de schoenen zijn grasgroen. Er wordt een beetje de draak gestoken met kleding van die tijd, waardoor het fris en vrolijk oogt.
Het stuk wordt prachtig gespeeld en is mooi vormgegeven. Hierdoor kreeg ik een nieuwe kijk op het leven van Mozart. Hij werd in één avond een mens van vlees en bloed. Op de lange monologen van Salieri na is het een fantastisch stuk dat het zien waard is. De muziek is prachtig en zeker in combinatie met het spel zorgt het dat voor kippenvel en een stiekem traantje.