Simon en Alexander
Rob Tielman | Column
Gepubliceerd op: 01 januari 2005
Dezer dagen draaien twee films in Nederlandse bioscopen waarin homoseksualiteit een rol speelt: Simon en Alexander. Wat kunnen we leren van de verschillen?
Simon is een film vol Amsterdamse humor rond lief en leed, waarin een homopaar trouwt en kinderen helpt opvoeden van een handelaar in soft drugs met kanker die kiest voor vrijwillige euthanasie. Een door en door Nederlandse film die terecht een publieksprijs en de prijs van filmrecensenten heeft gewonnen. Homoseksualiteit is in deze film een volstrekt vanzelfsprekend onderdeel van onze cultuur geworden.
Alexander is in alle opzichten een andere film. Geen Nederlandse nuchterheid of humor maar Amerikaans drama met een bloederige boodschap voor de wereld.
In Amerika roept een zoen tussen twee mannen nog altijd meer weerstanden op dan talrijke orgieën vol bloederige moord en doodslag.
Homoseksualiteit moet kennelijk omringd worden met veel Freudiaans
gefilosofeer en loopt slecht af. Wat dat betreft, was de (verfilmde) homoroman Maurice van Forster zijn tijd een eeuw vooruit met de gelukkige afloop. Een jonge hedendaagse homo kan zich vermoedelijk meer herkennen
in de films Simon en Maurice dan in de film Alexander.
Toch moet regiseur Oliver Stone geprezen worden om het feit dat hij de homo/biseksuele kant van Alexander de Grote niet heeft weggemoffeld zoals dat bijvoorbeeld onlangs nog gebeurde in de film Shakespeare In Love.
De hysterische reactie van Griekse advocaten die de film om die reden wilden laten verbieden, maakt duidelijk hoe belangrijk het is dat homoseksualiteit niet uit onze geschiedenis wordt weggeschreven.
Nu het Sociaal Cultureel Planbureau een onderzoek gaat doen naar de stand van de homo/lesbische emancipatie in Nederland zou het aardig zijn om eens na te gaan hoe het bioscooppubliek op de homoseksuele aspecten van beide films heeft gereageerd.
Lees ook de RozeRijk-recensie over de film Alexander en het artikel over deze film.
Simon is een film vol Amsterdamse humor rond lief en leed, waarin een homopaar trouwt en kinderen helpt opvoeden van een handelaar in soft drugs met kanker die kiest voor vrijwillige euthanasie. Een door en door Nederlandse film die terecht een publieksprijs en de prijs van filmrecensenten heeft gewonnen. Homoseksualiteit is in deze film een volstrekt vanzelfsprekend onderdeel van onze cultuur geworden.
Alexander is in alle opzichten een andere film. Geen Nederlandse nuchterheid of humor maar Amerikaans drama met een bloederige boodschap voor de wereld.
In Amerika roept een zoen tussen twee mannen nog altijd meer weerstanden op dan talrijke orgieën vol bloederige moord en doodslag.
Homoseksualiteit moet kennelijk omringd worden met veel Freudiaans
gefilosofeer en loopt slecht af. Wat dat betreft, was de (verfilmde) homoroman Maurice van Forster zijn tijd een eeuw vooruit met de gelukkige afloop. Een jonge hedendaagse homo kan zich vermoedelijk meer herkennen
in de films Simon en Maurice dan in de film Alexander.
Toch moet regiseur Oliver Stone geprezen worden om het feit dat hij de homo/biseksuele kant van Alexander de Grote niet heeft weggemoffeld zoals dat bijvoorbeeld onlangs nog gebeurde in de film Shakespeare In Love.
De hysterische reactie van Griekse advocaten die de film om die reden wilden laten verbieden, maakt duidelijk hoe belangrijk het is dat homoseksualiteit niet uit onze geschiedenis wordt weggeschreven.
Nu het Sociaal Cultureel Planbureau een onderzoek gaat doen naar de stand van de homo/lesbische emancipatie in Nederland zou het aardig zijn om eens na te gaan hoe het bioscooppubliek op de homoseksuele aspecten van beide films heeft gereageerd.
Lees ook de RozeRijk-recensie over de film Alexander en het artikel over deze film.