Het lot beloont de stoutmoedigen
Vermeende homoseksualiteit rode draad tijdens film over Alexander de Grote
Gepubliceerd op: 25 december 2004
Titel: Alexander | Genre: Avontuur | Duur: 173 minuten | Regisseur: Oliver Stone| Verenigde Staten / Groot-Brittannië | Kleur | Gezien: donderdag 23 december, Bioscoop Pathé - de Kuip, Rotterdam
Dat er in de film beelden te zien zijn van mannen in korte rokjes die zich dan ook nog eens een beetje erotisch gedragen, dat staat niet in de filmomschrijving. Zo te horen waren sommige mensen die zich gisteren in de zaal bevonden wat ontsteld. Het RozeRijk hoorde onder meer: "Nou ja", "Tsjeee" en "Hij was toch geen homo?", om zich heen.
Ja, misschien een schok voor sommigen, want toen bestond de herenliefde ook al. Zou het dan toch niet iets zijn van de moderne westerse samenleving?
Alexander en Hephaestion
Al snel wordt het veel besproken zinnetje uitgesproken: ‘Alexander werd maar één keer verslagen; door de dijen van Hephaestion’. De vermeende liefdesrelatie wordt niet met beelden bevestigd. Echter, ontkennen dat er pure liefde in het spel is, is onmogelijk. Tijdens dialogen tussen de twee is er intense en wederzijdse liefde te zien. Net als je verwacht dat ze gaan zoenen geven ze elkaar wederom een omhelzing.
Om nog even terug te komen op het publiek. Misschien werd het hele ‘homo-issue’ zo omslachtig en insinuerend uitgewerkt dat mensen dachten: "Ja, we weten het nu wel, eigenlijk is hij hartstikke homo, so what, kunnen we dan nu eindelijk verder met de film?" RozeRijk hoopt dat de opmerkingen deze achterliggende gedachten hadden, maar vreest het ergste.
Zoen
Alexander (Colin Farrell) zoent eenmaal met een man maar niet met zijn vermeende grote liefde Hephaestion (Jared Leto). Hij kust de jongen die hem na zijn verovering in Babylon altijd in bad doet. Naar aanleiding van deze liefde van Alexander zegt Stone dat Alexander misschien wel triseksueel was. De badjongen was namelijk nogal vrouwelijk en er gaan dan ook geruchten dat Alexander ook op travestieten viel.
Documentaire
De film is een lange zit. In bijna drie uur probeert Stone het leven en de veroveringen van Alexander in kaart te brengen. Hij doet dit op een afstandelijke manier. Kijker Brechje Nekkers (32) uit Rotterdam: "Het lijkt meer op een documentaire. Je kijkt meer naar de film in plaats dat je er echt in zit". Over zijn vermeende homoseksualiteit: "Nou, ik zou zeker zeggen biseksueel".
Het verhaal
De film opent met de dood van Alexander, waarna we Ptolemeus (Anthony Hopkins) zien die, veertig jaar na dato, terugkijkt op de grootse daden van de man die 90% van de toen bekende wereld onderwierp en tegenwoordig bekend staat als een van de grootste militaire strategen.
Stone kiest ervoor ons een zeer complete en gedetailleerde kijk op het leven van Alexander te geven. We leren Alexander kennen vanaf het moment dat hij een jongetje van een jaar of acht is, tot aan de herinneringen van een oude man (Ptolemeus), zo’n veertig jaar na zijn dood. Daarmee kiest hij er echter ook voor om veel te veel te vertellen in veel te weinig tijd. Hoewel de film bijna drie uur duurt, is dat bij lange na niet genoeg om recht te doen aan het verhaal dat Stone ons wil vertellen.
Er is veel te weinig tijd om stil te staan bij gebeurtenissen en je wordt als kijker meegesleurd van het ene keerpunt naar de volgende cruciale beslissing. Wat ontbreekt, is enige betrokkenheid bij de keuzes die Alexander maakt. Waar kwam zijn drang tot veroveren vandaan? Waarom werd hij zo'n inspirerende leider voor zijn leger? Waarom volgden zijn troepen hem letterlijk tot het einde van de wereld? Hoe kreeg hij dit alles voor elkaar?
De veldslagen zijn erg bloederig en warrig. Ze wekken in elk geval wel de indruk realistisch te zijn. Met name de Slag van Gaugamela, waarbij Alexander met een onsterfelijk tactische zet tot in het hart van het Perzische leger weet door te dringen, geeft een fraai beeld van het verloop van zo’n veldslag. Stone toont het gevecht ook door de ogen van de soldaten. Ondanks de mooie beelden snap je als kijker niet wat er precies gebeurt. Is Alexander nu aan het winnen of niet?
Conclusie
Stone heeft ‘Alexander’ met veel liefde, enthousiasme en moed gemaakt. Helaas is de film niet echt een film, maar meer een documentaire. Op de vraag of Alexander nou homo was, krijgt de kijker wel antwoord, echter of hij praktiserend was wordt in het midden gelaten. Een echte duidelijk beeld van de veroveringen heb je na het zien van de film niet. RozeRijk raadt daarom aan eerst je geschiedenisboek van zolder te halen en het hoofdstuk over Alexander de Grote goed te lezen, voor je de bioscoop in stapt.
Lees ook de column van Rob Tielman over deze film.
RozeRijk schreef eerder in Psssst! over Alexander.
Recensie: Iwanka Vaneman.
Dat er in de film beelden te zien zijn van mannen in korte rokjes die zich dan ook nog eens een beetje erotisch gedragen, dat staat niet in de filmomschrijving. Zo te horen waren sommige mensen die zich gisteren in de zaal bevonden wat ontsteld. Het RozeRijk hoorde onder meer: "Nou ja", "Tsjeee" en "Hij was toch geen homo?", om zich heen.
Ja, misschien een schok voor sommigen, want toen bestond de herenliefde ook al. Zou het dan toch niet iets zijn van de moderne westerse samenleving?
Alexander en Hephaestion
Al snel wordt het veel besproken zinnetje uitgesproken: ‘Alexander werd maar één keer verslagen; door de dijen van Hephaestion’. De vermeende liefdesrelatie wordt niet met beelden bevestigd. Echter, ontkennen dat er pure liefde in het spel is, is onmogelijk. Tijdens dialogen tussen de twee is er intense en wederzijdse liefde te zien. Net als je verwacht dat ze gaan zoenen geven ze elkaar wederom een omhelzing.
Om nog even terug te komen op het publiek. Misschien werd het hele ‘homo-issue’ zo omslachtig en insinuerend uitgewerkt dat mensen dachten: "Ja, we weten het nu wel, eigenlijk is hij hartstikke homo, so what, kunnen we dan nu eindelijk verder met de film?" RozeRijk hoopt dat de opmerkingen deze achterliggende gedachten hadden, maar vreest het ergste.
Zoen
Alexander (Colin Farrell) zoent eenmaal met een man maar niet met zijn vermeende grote liefde Hephaestion (Jared Leto). Hij kust de jongen die hem na zijn verovering in Babylon altijd in bad doet. Naar aanleiding van deze liefde van Alexander zegt Stone dat Alexander misschien wel triseksueel was. De badjongen was namelijk nogal vrouwelijk en er gaan dan ook geruchten dat Alexander ook op travestieten viel.
Documentaire
De film is een lange zit. In bijna drie uur probeert Stone het leven en de veroveringen van Alexander in kaart te brengen. Hij doet dit op een afstandelijke manier. Kijker Brechje Nekkers (32) uit Rotterdam: "Het lijkt meer op een documentaire. Je kijkt meer naar de film in plaats dat je er echt in zit". Over zijn vermeende homoseksualiteit: "Nou, ik zou zeker zeggen biseksueel".
Het verhaal
De film opent met de dood van Alexander, waarna we Ptolemeus (Anthony Hopkins) zien die, veertig jaar na dato, terugkijkt op de grootse daden van de man die 90% van de toen bekende wereld onderwierp en tegenwoordig bekend staat als een van de grootste militaire strategen.
Stone kiest ervoor ons een zeer complete en gedetailleerde kijk op het leven van Alexander te geven. We leren Alexander kennen vanaf het moment dat hij een jongetje van een jaar of acht is, tot aan de herinneringen van een oude man (Ptolemeus), zo’n veertig jaar na zijn dood. Daarmee kiest hij er echter ook voor om veel te veel te vertellen in veel te weinig tijd. Hoewel de film bijna drie uur duurt, is dat bij lange na niet genoeg om recht te doen aan het verhaal dat Stone ons wil vertellen.
Er is veel te weinig tijd om stil te staan bij gebeurtenissen en je wordt als kijker meegesleurd van het ene keerpunt naar de volgende cruciale beslissing. Wat ontbreekt, is enige betrokkenheid bij de keuzes die Alexander maakt. Waar kwam zijn drang tot veroveren vandaan? Waarom werd hij zo'n inspirerende leider voor zijn leger? Waarom volgden zijn troepen hem letterlijk tot het einde van de wereld? Hoe kreeg hij dit alles voor elkaar?
De veldslagen zijn erg bloederig en warrig. Ze wekken in elk geval wel de indruk realistisch te zijn. Met name de Slag van Gaugamela, waarbij Alexander met een onsterfelijk tactische zet tot in het hart van het Perzische leger weet door te dringen, geeft een fraai beeld van het verloop van zo’n veldslag. Stone toont het gevecht ook door de ogen van de soldaten. Ondanks de mooie beelden snap je als kijker niet wat er precies gebeurt. Is Alexander nu aan het winnen of niet?
Conclusie
Stone heeft ‘Alexander’ met veel liefde, enthousiasme en moed gemaakt. Helaas is de film niet echt een film, maar meer een documentaire. Op de vraag of Alexander nou homo was, krijgt de kijker wel antwoord, echter of hij praktiserend was wordt in het midden gelaten. Een echte duidelijk beeld van de veroveringen heb je na het zien van de film niet. RozeRijk raadt daarom aan eerst je geschiedenisboek van zolder te halen en het hoofdstuk over Alexander de Grote goed te lezen, voor je de bioscoop in stapt.
Lees ook de column van Rob Tielman over deze film.
RozeRijk schreef eerder in Psssst! over Alexander.
Recensie: Iwanka Vaneman.