Kijk | Zoektocht naar een beetje liefde
Recensie | Toneelstuk Nadien door Theatergroep Troost
Gepubliceerd op: 11 juli 2006
Het schemert. Een oude dame komt het speelvlak op. Een zwerfster, samen met haar hondje en al haar bezittingen in een oude boodschappentas.
Ze zet de tas op een bank en gaat ernaast liggen. Ze staat weer op, snuffelt wat in de nabijgelegen vuilnisbak, op zoek naar eten. Niet veel later komt er een oude tram aanrijden met een keurige dame er in. Ze stapt uit en kijkt even verdwaasd in het rond. “Is hier het centraal station?”
Dit is het begin van Nadien, gespeeld door theatergroep Troost, een stuk waarin twee dames elkaar tegenkomen, niets van elkaar willen weten, maar toch door omstandigheden tot elkaar zijn veroordeeld. De een, Dinie, is zwerfster en na een brand alles kwijtgeraakt. Haar man, haar kinderen, haar huis. Sindsdien leeft ze op straat. Jo, de andere, komt uit Almelo en heeft vandaag haar vriendin begraven. Ook zij is haar man en kind kwijtgeraakt en is nu alleen.
Hetzelfde, maar anders
Ondanks dat ze een vergelijkbaar leven hebben gehad, is hun houding erg verschillend. Dinie, de zwerfster, leeft. Ze lacht, is oprecht blij met een dood vogeltje dat ze naar de hemel kan sturen en voelt zo nu en dan haar pijn die ze met zich meedraagt sinds de grote brand. Jo daarentegen is verbitterd. Ze durft niet te huilen om haar vriendin, kan niet rouwen om het verlies van haar man en kind en ook lachen vindt ze erg moeilijk.
Vooral aan het begin van het stuk worden deze contrasten mooi uitgespeeld. Jo wil in eerste instantie niets van Dinie hebben, ze is immers maar een zwerver. Later ontdooit ze iets als ze hoort van het leed dat ze heeft meegemaakt om weer snel te bevriezen als Dinie om wat geld vraagt. Ook Dinie moet in het begin maar weinig van Jo hebben, totdat ze erachter komt dat ze broodjes heeft. De eerste stappen tot toenadering zijn gezet.
Tram op het podium
Voor Nadien is een zeer bijzondere locatie gekozen, namelijk bij een oude tramremise in het hartje van Amsterdam. Hierdoor is het mogelijk dat er een tram het speelvlak op komt rijden. Ook zorgt dit ervoor dat het verhaal vanaf het eerste moment geloofwaardig is. Een zwerfster leeft in dit soort afgelegen plekken en als je verdwaalt, kom je vaak ook op rare en ongure plaatsten uit. Nadeel is dat er geen invloed kan worden uitgeoefend op de omgeving. Trams blijven voorbij rijden, zo nu en dan komt er een auto langs.
Troost is een amateurvereniging, maar dat is in principe alleen te zien op het moment dat je het weet. Voor de twee dames die Dinie en Jo spelen niets dan lof. De karakters zijn geloofwaardig, worden stevig neergezet en er is geen spoor van maniertjes, die je bij sommige professionele acteurs wel ziet.
Gáán
Nadien is een leuk stuk, het is bij wijlen komisch, maar ook treurig. De setting van de tramremise is geweldig, beter dan welk theater dan ook. Ook de derde speler, het hondje van zwerfster Dinie, voegt echt iets toe. Al met al een echte aanrader.
Nadien | Theatergroep Troost | T/m 15 juli, aanvang 21.30 | Remise Electrische Museumtramlijn, Amstelveenseweg 264 (achter Haarlemmermeerstation) | Vrij entree (er wordt wel om een vrijwillige bijdrage gevraagd)
Ze zet de tas op een bank en gaat ernaast liggen. Ze staat weer op, snuffelt wat in de nabijgelegen vuilnisbak, op zoek naar eten. Niet veel later komt er een oude tram aanrijden met een keurige dame er in. Ze stapt uit en kijkt even verdwaasd in het rond. “Is hier het centraal station?”
Dit is het begin van Nadien, gespeeld door theatergroep Troost, een stuk waarin twee dames elkaar tegenkomen, niets van elkaar willen weten, maar toch door omstandigheden tot elkaar zijn veroordeeld. De een, Dinie, is zwerfster en na een brand alles kwijtgeraakt. Haar man, haar kinderen, haar huis. Sindsdien leeft ze op straat. Jo, de andere, komt uit Almelo en heeft vandaag haar vriendin begraven. Ook zij is haar man en kind kwijtgeraakt en is nu alleen.
Hetzelfde, maar anders
Ondanks dat ze een vergelijkbaar leven hebben gehad, is hun houding erg verschillend. Dinie, de zwerfster, leeft. Ze lacht, is oprecht blij met een dood vogeltje dat ze naar de hemel kan sturen en voelt zo nu en dan haar pijn die ze met zich meedraagt sinds de grote brand. Jo daarentegen is verbitterd. Ze durft niet te huilen om haar vriendin, kan niet rouwen om het verlies van haar man en kind en ook lachen vindt ze erg moeilijk.
Vooral aan het begin van het stuk worden deze contrasten mooi uitgespeeld. Jo wil in eerste instantie niets van Dinie hebben, ze is immers maar een zwerver. Later ontdooit ze iets als ze hoort van het leed dat ze heeft meegemaakt om weer snel te bevriezen als Dinie om wat geld vraagt. Ook Dinie moet in het begin maar weinig van Jo hebben, totdat ze erachter komt dat ze broodjes heeft. De eerste stappen tot toenadering zijn gezet.
Tram op het podium
Voor Nadien is een zeer bijzondere locatie gekozen, namelijk bij een oude tramremise in het hartje van Amsterdam. Hierdoor is het mogelijk dat er een tram het speelvlak op komt rijden. Ook zorgt dit ervoor dat het verhaal vanaf het eerste moment geloofwaardig is. Een zwerfster leeft in dit soort afgelegen plekken en als je verdwaalt, kom je vaak ook op rare en ongure plaatsten uit. Nadeel is dat er geen invloed kan worden uitgeoefend op de omgeving. Trams blijven voorbij rijden, zo nu en dan komt er een auto langs.
Troost is een amateurvereniging, maar dat is in principe alleen te zien op het moment dat je het weet. Voor de twee dames die Dinie en Jo spelen niets dan lof. De karakters zijn geloofwaardig, worden stevig neergezet en er is geen spoor van maniertjes, die je bij sommige professionele acteurs wel ziet.
Gáán
Nadien is een leuk stuk, het is bij wijlen komisch, maar ook treurig. De setting van de tramremise is geweldig, beter dan welk theater dan ook. Ook de derde speler, het hondje van zwerfster Dinie, voegt echt iets toe. Al met al een echte aanrader.
Nadien | Theatergroep Troost | T/m 15 juli, aanvang 21.30 | Remise Electrische Museumtramlijn, Amstelveenseweg 264 (achter Haarlemmermeerstation) | Vrij entree (er wordt wel om een vrijwillige bijdrage gevraagd)