De onzichtbaarheid van homo-Europa
Column | Sjors van Kessenich
Gepubliceerd op: 14 juni 2006
Even resumé: er waren rellen in Moskou, spanningen in Warschau, drama’s in Estland… Enige tijd terug was het homohuwelijk hot in Spanje, België, Duitsland en nog wat andere landen. Er werden homo’s gediscrimineerd in Turkije en in Italië was iemand tegen iets dat met homo’s te maken had.
In Frankrijk was er eventjes een klein gerel, in Oostenrijk (of was het Zwitserland? Nu ja…) was er een staatsman niet al te homovriendelijk, in Nederland was er een staatsman zo stom om z’n mond open te doen over het homohuwelijk.
Om nog maar te zwijgen over het feit dat homo-organisaties niet erkend worden voor de Verenigde Naties, als waren we een vodje dat geen aandacht verdient.
In Europa en ver daarbuiten gonst het constant van de homozaken. Allemaal hebben we er een mening over en we willen natúúrlijk dat onze soortgenootjes het goed hebben, ongeacht waar ze wonen.
Wat ik mis, is een sterke Europese homomacht!
We hebben de EU, de euro, de NAVO, de BeNeLux, een pact-zus, een verdrag-zo en tal van andere internationale samenwerkingsverbanden en internationale organisaties. De winkels waar wij onze boodschappen doen, horen bij internationale ketens, mijn huisarts werkt samen met een Vlaamse arts (zo leerde ik hem kennen), de pizzabakker op mijn hoek heeft een filiaal in Turkije (vast zijn broer, maar toch). Sterker gezegd: ikzelf ben er een voorbeeld van, hoe internationaal wij leven!
Op het homovlak is het echter maar een uiterst schrale bedoening. Natuurlijk zijn er IGLYO en ILGA, maar wie kent die organisaties nu écht? En weet wat ze doen? En óf ze iets doen?
Of het door gebrek aan subsidies is of omdat men daar mankracht tekort komt is mij niet bekend maar feit blijft dat deze organisaties niet zichtbaar zijn in onze toch wel internationaal georiënteerde maatschappij. Ik weet zeker dat zij daar zelf niet blij mee zijn.
Op Europees vlak wordt er veel gesproken over die ‘internationale troepenmacht’ die men nodig heeft om in te grijpen in wereldlijke brandhaarden. ‘Samen staan wij sterk’ is dan de redenatie. Maar in homoland is het vaak nog ‘ieder voor zichzelf’.
Toegegeven: er zijn organisaties die wel eens wat over de grenzen koekeloeren maar ik word daar persoonlijk niet warm van. Sterker nog: ik weet eigenlijk niet eens zeker óf ze dat wel doen. Ik gok er maar op omdat ik onlangs op deze website iets las over een COC-bestuurslid dat naar Bulgarije ging om daar iets te doen voor homo’s. “Da’s wel internationaal zeg”, dacht ik toen nog.
Denkt ú nu eens even mee, beste lezer. Hóe schoon zou het zijn als er een organisatie kwam die in álle Europese landen een vestiging had! Europeanisering van de homobeweging!
Eén naam, één logo, een enorm leger van vrijwilligers en in ieder land een detachering van 'homo-emancipatietroepen' die in een fractie van een seconde ingezet kunnen worden om een brandhaard te blussen en op te komen voor de homorechten.
Hoe schoon zou dat zijn!
Eén grote, machtige homobeweging! Een ware subsidiespons zoals de EU er nog nooit een gezien heeft (en dat wil wat zeggen…)! Een leger dat en masse naar Warschau was getrokken om ervoor te zorgen dat die parade geen drieduizend maar driehonderdduizend deelnemenden had getrokken!
Een beweging die in Moskou keihard ‘STOP!’ had geroepen tegen de neonazi’s die onze medehomo’s in elkaar sloegen! Een beweging die tegen de Bush kan zeggen "Vent, houd uw muil" en dat dat dan ook nog gewicht in de schaal legt!
Een leger dat kennis en invloed kan combineren!
Een leger dat grenzen, taboes en onwil doorbreekt met ijzersterke argumenten…
...If only...
Ik hoop dat ik het in mijn tijd nog mee mag maken.
In Frankrijk was er eventjes een klein gerel, in Oostenrijk (of was het Zwitserland? Nu ja…) was er een staatsman niet al te homovriendelijk, in Nederland was er een staatsman zo stom om z’n mond open te doen over het homohuwelijk.
Om nog maar te zwijgen over het feit dat homo-organisaties niet erkend worden voor de Verenigde Naties, als waren we een vodje dat geen aandacht verdient.
In Europa en ver daarbuiten gonst het constant van de homozaken. Allemaal hebben we er een mening over en we willen natúúrlijk dat onze soortgenootjes het goed hebben, ongeacht waar ze wonen.
Wat ik mis, is een sterke Europese homomacht!
We hebben de EU, de euro, de NAVO, de BeNeLux, een pact-zus, een verdrag-zo en tal van andere internationale samenwerkingsverbanden en internationale organisaties. De winkels waar wij onze boodschappen doen, horen bij internationale ketens, mijn huisarts werkt samen met een Vlaamse arts (zo leerde ik hem kennen), de pizzabakker op mijn hoek heeft een filiaal in Turkije (vast zijn broer, maar toch). Sterker gezegd: ikzelf ben er een voorbeeld van, hoe internationaal wij leven!
Op het homovlak is het echter maar een uiterst schrale bedoening. Natuurlijk zijn er IGLYO en ILGA, maar wie kent die organisaties nu écht? En weet wat ze doen? En óf ze iets doen?
Of het door gebrek aan subsidies is of omdat men daar mankracht tekort komt is mij niet bekend maar feit blijft dat deze organisaties niet zichtbaar zijn in onze toch wel internationaal georiënteerde maatschappij. Ik weet zeker dat zij daar zelf niet blij mee zijn.
Op Europees vlak wordt er veel gesproken over die ‘internationale troepenmacht’ die men nodig heeft om in te grijpen in wereldlijke brandhaarden. ‘Samen staan wij sterk’ is dan de redenatie. Maar in homoland is het vaak nog ‘ieder voor zichzelf’.
Toegegeven: er zijn organisaties die wel eens wat over de grenzen koekeloeren maar ik word daar persoonlijk niet warm van. Sterker nog: ik weet eigenlijk niet eens zeker óf ze dat wel doen. Ik gok er maar op omdat ik onlangs op deze website iets las over een COC-bestuurslid dat naar Bulgarije ging om daar iets te doen voor homo’s. “Da’s wel internationaal zeg”, dacht ik toen nog.
Denkt ú nu eens even mee, beste lezer. Hóe schoon zou het zijn als er een organisatie kwam die in álle Europese landen een vestiging had! Europeanisering van de homobeweging!
Eén naam, één logo, een enorm leger van vrijwilligers en in ieder land een detachering van 'homo-emancipatietroepen' die in een fractie van een seconde ingezet kunnen worden om een brandhaard te blussen en op te komen voor de homorechten.
Hoe schoon zou dat zijn!
Eén grote, machtige homobeweging! Een ware subsidiespons zoals de EU er nog nooit een gezien heeft (en dat wil wat zeggen…)! Een leger dat en masse naar Warschau was getrokken om ervoor te zorgen dat die parade geen drieduizend maar driehonderdduizend deelnemenden had getrokken!
Een beweging die in Moskou keihard ‘STOP!’ had geroepen tegen de neonazi’s die onze medehomo’s in elkaar sloegen! Een beweging die tegen de Bush kan zeggen "Vent, houd uw muil" en dat dat dan ook nog gewicht in de schaal legt!
Een leger dat kennis en invloed kan combineren!
Een leger dat grenzen, taboes en onwil doorbreekt met ijzersterke argumenten…
...If only...
Ik hoop dat ik het in mijn tijd nog mee mag maken.