Gay 'trots': bier!
Column | Vera Duivensteijn
Gepubliceerd op: 07 juni 2006
Het is bijna zomer: het festivalseizoen is aangebroken. En daarmee dus ook het Prideseizoen.
De Pride: het teken van vrijheid voor homo’s en lesbo’s. We laten zien wie we zijn en zijn daar trots op. Trots op onze geaardheid. Trots op de basis van ons bestaan en willen dat ook aan iedereen laten zien. Kúnnen dat ook laten zien.
In sommige landen op de wereld heeft de Pride ook nog daadwerkelijk deze functie. Mensen kunnen op die ene dag in het jaar enigszins veilig naar buiten en eindelijk eens uitkomen voor hun geaardheid. Samen staan ze héél even sterk en hoeft er niet meer gezwegen en gelogen te worden.
In de landen waar de Pride nog die functie heeft, is het ook écht gevaarlijk om hand in hand met je vriendinnetje over straat te lopen.
Nu lopen meisjes wel vaker hand in hand, maar als homopaartje zou ik het helemaal niet proberen. Er zijn daar dan ook standaard massale tegendemonstraties, zoals bijvoorbeeld in Moskou en de Oekraïne. Dáár heeft de Pride echt nut, en moet die er ook zijn en gesteund worden.
In Nederland hadden we ooit ook een Pride nodig. We noemden hem in den beginne misschien wel 'Roze Zaterdag'; het idee was hetzelfde. Homoseksualiteit was nog niet geaccepteerd, mensen hoorden zich nog te schamen voor hun geaardheid. De Pride was dé gelegenheid om te laten zien wie je was.
Hoe anders is het nu. De Pride in Nederland is niets meer dan een ordinair feestje geworden.
Een gewoon feestje, zoals die er het hele jaar in het hele land zijn, maar dan een beetje groter. Begrijp me niet verkeerd: een feestje sla ik nooit af. Vooral als het een leuk feestje is dat goed georganiseerd is. En één keer in het jaar een beetje gek doen, moet zelfs mij nog lukken.
Maar nee hoor: wij Nederlanders doen het niet één keer per jaar. Nee, wij hebben een heel seizoen van feestjes. Het begint dit weekend in Utrecht met Midzomergracht. Een week lang 'kleurt Utrecht roze'. Prima, whatever.
Een week later is het Roze Zaterdag in Zwolle.
Een dag die 'in het teken staat van de acceptatie en integratie van homoseksualiteit'. Ook nog eens een keer achter de biblebelt! Niet mis mee. In de maanden die daarop volgen heb je nog de Roze Woensdag in Nijmegen, de Roze Maandag op de Tilburgse kermis en natuurlijk de Gay Pride in Amsterdam.
Heel leuk allemaal, als het daadwerkelijk ergens om ging. Maar het gros van de bezoekers ziet het als niet meer dan een reden om helemaal uit de plaat te gaan. Biertje erbij, string diep in de naad en zuipen maar.
Ach, 'leven en laten leven', zullen we maar even denken.
Het COC kwam vorige week met een oproep aan de Nederlandse homobeweging om en masse naar Warschau te trekken en daar de homo’s en lesbo’s tijdens hún Pride te steunen. Polen is, zoals we weten, niet het meest homovriendelijke land.
Hoeveel van jullie hebben daadwerkelijk serieus nagedacht om naar Polen te gaan? Om je vrije weekend op te offeren aan mensen die het hard nodig hebben? Om mensen dáár echt te gaan helpen met hun Pride? Om ervoor te zorgen dat ze samen héél even sterk staan en niet hoeven te zwijgen en liegen?
Precies... Nee. Wij vieren zaterdagavond een feestje. In Nederland. In de plaatselijke kroeg of disco of bij één van onze evenementen die zogenaamd de acceptatie van homoseksualiteit moeten bevorderen.
Tuurlijk jongens; iemand nog bier?
De Pride: het teken van vrijheid voor homo’s en lesbo’s. We laten zien wie we zijn en zijn daar trots op. Trots op onze geaardheid. Trots op de basis van ons bestaan en willen dat ook aan iedereen laten zien. Kúnnen dat ook laten zien.
In sommige landen op de wereld heeft de Pride ook nog daadwerkelijk deze functie. Mensen kunnen op die ene dag in het jaar enigszins veilig naar buiten en eindelijk eens uitkomen voor hun geaardheid. Samen staan ze héél even sterk en hoeft er niet meer gezwegen en gelogen te worden.
In de landen waar de Pride nog die functie heeft, is het ook écht gevaarlijk om hand in hand met je vriendinnetje over straat te lopen.
Nu lopen meisjes wel vaker hand in hand, maar als homopaartje zou ik het helemaal niet proberen. Er zijn daar dan ook standaard massale tegendemonstraties, zoals bijvoorbeeld in Moskou en de Oekraïne. Dáár heeft de Pride echt nut, en moet die er ook zijn en gesteund worden.
In Nederland hadden we ooit ook een Pride nodig. We noemden hem in den beginne misschien wel 'Roze Zaterdag'; het idee was hetzelfde. Homoseksualiteit was nog niet geaccepteerd, mensen hoorden zich nog te schamen voor hun geaardheid. De Pride was dé gelegenheid om te laten zien wie je was.
Hoe anders is het nu. De Pride in Nederland is niets meer dan een ordinair feestje geworden.
Een gewoon feestje, zoals die er het hele jaar in het hele land zijn, maar dan een beetje groter. Begrijp me niet verkeerd: een feestje sla ik nooit af. Vooral als het een leuk feestje is dat goed georganiseerd is. En één keer in het jaar een beetje gek doen, moet zelfs mij nog lukken.
Maar nee hoor: wij Nederlanders doen het niet één keer per jaar. Nee, wij hebben een heel seizoen van feestjes. Het begint dit weekend in Utrecht met Midzomergracht. Een week lang 'kleurt Utrecht roze'. Prima, whatever.
Een week later is het Roze Zaterdag in Zwolle.
Een dag die 'in het teken staat van de acceptatie en integratie van homoseksualiteit'. Ook nog eens een keer achter de biblebelt! Niet mis mee. In de maanden die daarop volgen heb je nog de Roze Woensdag in Nijmegen, de Roze Maandag op de Tilburgse kermis en natuurlijk de Gay Pride in Amsterdam.
Heel leuk allemaal, als het daadwerkelijk ergens om ging. Maar het gros van de bezoekers ziet het als niet meer dan een reden om helemaal uit de plaat te gaan. Biertje erbij, string diep in de naad en zuipen maar.
Ach, 'leven en laten leven', zullen we maar even denken.
Het COC kwam vorige week met een oproep aan de Nederlandse homobeweging om en masse naar Warschau te trekken en daar de homo’s en lesbo’s tijdens hún Pride te steunen. Polen is, zoals we weten, niet het meest homovriendelijke land.
Hoeveel van jullie hebben daadwerkelijk serieus nagedacht om naar Polen te gaan? Om je vrije weekend op te offeren aan mensen die het hard nodig hebben? Om mensen dáár echt te gaan helpen met hun Pride? Om ervoor te zorgen dat ze samen héél even sterk staan en niet hoeven te zwijgen en liegen?
Precies... Nee. Wij vieren zaterdagavond een feestje. In Nederland. In de plaatselijke kroeg of disco of bij één van onze evenementen die zogenaamd de acceptatie van homoseksualiteit moeten bevorderen.
Tuurlijk jongens; iemand nog bier?