De gezapigheid van homowebsites
Column | Sjors van Kessenich
Gepubliceerd op: 10 mei 2006
Het valt mij vaak op hoe plat de inhoud van holebi-websites in Nederland en Vlaanderen eigenlijk is. Ik mis de échte journalistiek op het web!
Het gebrek aan creativiteit onder de verschillende holebiwebsites is beduidend. ‘Naschrijven’ lijkt tot een kunst verheven te worden en, wellicht het meest vreemde, de internettende jeanettenkudde (u dus, beste lezer) lijkt het allemaal te slikken.
Toegegeven: holebiwebsites vissen allemaal in dezelfde homovijver. Het gevolg is dat men constant op dezelfde nieuwsverhalen zit te loeren. Maar men zou toch simpelweg eens kunnen proberen om origineel te zijn?
Over Belgische websites hoeven we het in deze niet eens te hebben, die zijn allemaal eender en mikken op de massa. Men kan al het non-nieuws op alle websites verwachten. Kwaliteit lijkt er bij geen enkele website toe te doen. Daarmee kunnen we Belgische holebiwebsites afschrijven; er zit er niet voor niets geen één van betekenis bij.
Nee, dan de Nederlandse. Zowat alle oude media, waar Nederland er zoveel van heeft, hebben hun overstap naar het wereldwijde web gemaakt.
Deze website, RozeRijk.nl, is daarvan een voorbeeld. Ooit een radioprogramma, wegbezuinigd en toen naar het internet verkast. Nu propt men hier alles van nieuws tot video en audio bij elkaar onder de luxe beschermende vleugeltjes van de zak geld van de publieke omroep. En ondertussen roept men over zichzelf ‘een weerspiegeling te willen zijn van het roze rijk van Nederland’. Dat resulteert in een inhoud die zonder gene van A naar Z gaat. Oordeel zelf, beste lezer, want ik ben hier columnist en kan moeilijk zelf gaan oordelen.
RozeRijk.nl heeft in elk geval in één ding echt gelijk, en dat is deze bewering uit hun colofon: ‘RozeRijk.nl heeft geen commerciële doelstellingen. We zijn bannervrij, spamvrij, reclamevrij’.
Dat komt natuurlijk door die zak geld van de publieke omroep. Met die zak mogen zij zich gelukkig prijzen, want andere websites moeten zich in flinke bochten wringen voor hun centen (en doen dat dan ook). De vraag is echter of die commercie niet zorgt voor een vervlakking van het homomedialandschap.
Mijn probleem is dat – eenmaal online – alle journalistiek bij homomedia lijkt te verdwijnen.
Ik meen te weten dat journalistiek bestaat uit hoor en wederhoor, objectiviteit, gewogen oordeel, de moeite nemen om een onderwerp uit te diepen. Maar ik zie dat helaas zelden ergens terug.
Nee, in het geval van journalistieke zaken beperkt men zich veelal tot sensatiegericht naschrijven. Onderwerpen zelf bedenken of tenminste uitdiepen is er niet bij; men herschrijft berichten en noemt ze dan van zichzelf. Of, nog erger, men blaast futiele zaken op tot groot nieuws. Sensatiezoekerij van de bovenste plank.
Zolang de kudde internetschapen het leest, is het prima, want ‘veel bezoekers’ wil zeggen ‘veel adverteerders’, en ‘veel adverteerders’ wil zeggen ‘veel centen’. Of: hoe goedkoper een artikel geschreven kan worden en hoe sensationeler het is, des te groter de kans dat het op een rendabele manier lezers trekt. Goed voor de geldbuidel van de uitgever, funest voor de kwaliteit van de homomedia op het internet.
U, beste lezer, bent de broodwinning van de websitemakers. Met uw kritiekloze, klakkeloze geklik vult u andermans zakken. En daar krijgt u geen kwaliteit voor terug. Einde verhaal.
Ik zou hier nu fel uit kunnen gaan halen naar alle homo-internetmedia. Dat is vrij gemakkelijk: hoe Gaykrant.nl de Telegraaf van homomedialand is bijvoorbeeld. Of hoe Gaysite.nl het presteert om totaal identiteitloos te zijn. Of hoe een profielensite als Gay.nl het presteert om te pretenderen dat ze nieuws brengen. Of hoe het ZijaanZij.nl en FemFusion.nl sámen nog niet eens lukt om tenminste dagelijks nieuws via het web te brengen. Om van al die andere kleine websites maar te zwijgen. Maar dat is slechts míjn mening.
Waar het om gaat, is dat het homomedialandschap op het web volgens mij danig is aan het verschralen. Ik uit de wens dat er ooit eens iemand opstaat die wél journalistiek aan het werk gaat. Grote verhalen! Ga undercover! Doorbreek taboes! Stel zaken aan de kaak!
Wellicht niet voor die internettende jeanettenkudde, maar voor de hoger opgeleide homoseksueel die goede journalistiek wél kan waarderen. Onafhankelijk, zelfstandig en met redacteuren die weten waar de grens tussen ‘echte journalistiek’ en ‘pulpschrijven’ ligt.
Het gebrek aan creativiteit onder de verschillende holebiwebsites is beduidend. ‘Naschrijven’ lijkt tot een kunst verheven te worden en, wellicht het meest vreemde, de internettende jeanettenkudde (u dus, beste lezer) lijkt het allemaal te slikken.
Toegegeven: holebiwebsites vissen allemaal in dezelfde homovijver. Het gevolg is dat men constant op dezelfde nieuwsverhalen zit te loeren. Maar men zou toch simpelweg eens kunnen proberen om origineel te zijn?
Over Belgische websites hoeven we het in deze niet eens te hebben, die zijn allemaal eender en mikken op de massa. Men kan al het non-nieuws op alle websites verwachten. Kwaliteit lijkt er bij geen enkele website toe te doen. Daarmee kunnen we Belgische holebiwebsites afschrijven; er zit er niet voor niets geen één van betekenis bij.
Nee, dan de Nederlandse. Zowat alle oude media, waar Nederland er zoveel van heeft, hebben hun overstap naar het wereldwijde web gemaakt.
Deze website, RozeRijk.nl, is daarvan een voorbeeld. Ooit een radioprogramma, wegbezuinigd en toen naar het internet verkast. Nu propt men hier alles van nieuws tot video en audio bij elkaar onder de luxe beschermende vleugeltjes van de zak geld van de publieke omroep. En ondertussen roept men over zichzelf ‘een weerspiegeling te willen zijn van het roze rijk van Nederland’. Dat resulteert in een inhoud die zonder gene van A naar Z gaat. Oordeel zelf, beste lezer, want ik ben hier columnist en kan moeilijk zelf gaan oordelen.
RozeRijk.nl heeft in elk geval in één ding echt gelijk, en dat is deze bewering uit hun colofon: ‘RozeRijk.nl heeft geen commerciële doelstellingen. We zijn bannervrij, spamvrij, reclamevrij’.
Dat komt natuurlijk door die zak geld van de publieke omroep. Met die zak mogen zij zich gelukkig prijzen, want andere websites moeten zich in flinke bochten wringen voor hun centen (en doen dat dan ook). De vraag is echter of die commercie niet zorgt voor een vervlakking van het homomedialandschap.
Mijn probleem is dat – eenmaal online – alle journalistiek bij homomedia lijkt te verdwijnen.
Ik meen te weten dat journalistiek bestaat uit hoor en wederhoor, objectiviteit, gewogen oordeel, de moeite nemen om een onderwerp uit te diepen. Maar ik zie dat helaas zelden ergens terug.
Nee, in het geval van journalistieke zaken beperkt men zich veelal tot sensatiegericht naschrijven. Onderwerpen zelf bedenken of tenminste uitdiepen is er niet bij; men herschrijft berichten en noemt ze dan van zichzelf. Of, nog erger, men blaast futiele zaken op tot groot nieuws. Sensatiezoekerij van de bovenste plank.
Zolang de kudde internetschapen het leest, is het prima, want ‘veel bezoekers’ wil zeggen ‘veel adverteerders’, en ‘veel adverteerders’ wil zeggen ‘veel centen’. Of: hoe goedkoper een artikel geschreven kan worden en hoe sensationeler het is, des te groter de kans dat het op een rendabele manier lezers trekt. Goed voor de geldbuidel van de uitgever, funest voor de kwaliteit van de homomedia op het internet.
U, beste lezer, bent de broodwinning van de websitemakers. Met uw kritiekloze, klakkeloze geklik vult u andermans zakken. En daar krijgt u geen kwaliteit voor terug. Einde verhaal.
Ik zou hier nu fel uit kunnen gaan halen naar alle homo-internetmedia. Dat is vrij gemakkelijk: hoe Gaykrant.nl de Telegraaf van homomedialand is bijvoorbeeld. Of hoe Gaysite.nl het presteert om totaal identiteitloos te zijn. Of hoe een profielensite als Gay.nl het presteert om te pretenderen dat ze nieuws brengen. Of hoe het ZijaanZij.nl en FemFusion.nl sámen nog niet eens lukt om tenminste dagelijks nieuws via het web te brengen. Om van al die andere kleine websites maar te zwijgen. Maar dat is slechts míjn mening.
Waar het om gaat, is dat het homomedialandschap op het web volgens mij danig is aan het verschralen. Ik uit de wens dat er ooit eens iemand opstaat die wél journalistiek aan het werk gaat. Grote verhalen! Ga undercover! Doorbreek taboes! Stel zaken aan de kaak!
Wellicht niet voor die internettende jeanettenkudde, maar voor de hoger opgeleide homoseksueel die goede journalistiek wél kan waarderen. Onafhankelijk, zelfstandig en met redacteuren die weten waar de grens tussen ‘echte journalistiek’ en ‘pulpschrijven’ ligt.