Review | Transamerica
Gepubliceerd op: 27 april 2006
Hoofdpersoon Bree (Desperate Houswives-actrice Felicity Huffman) lijkt in eerste instantie een vrouw zoals alle anderen. Ze doet haar uiterste best om zichzelf zo mooi mogelijk te maken.
Toch zie je iets vreemds aan haar. Als je goed kijkt, ziet ze eruit als een travestiet, een dragqueen. Je hoort haar praten, duidelijk een drag. Maar dan wel één met echte borsten.
Trans
Bree is transseksueel. Niets meer en niets minder. We leren haar een week voor haar grote operatie kennen.
Ze zit in de laatste fase van haar metamorfose, de laatste ingreep die haar van man definitief een vrouw zal maken. Alles gaat voor de wind, totdat ze een telefoontje krijgt van het huis van bewaring in New York.
Christelijke organisatie
De vraag is of ze de borgsom van een jongen wil betalen. Het blijkt haar zoon te zijn, waarvan ze het bestaan niet eens afwist. Ze stapt in het vliegtuig naar The Big Apple om de jongen uit de nor te halen. Bree stelt zich voor als een medewerker van een Christelijke organisatie. Toby (de nog onbekende Kevin Zegers), haar zoon, heeft maar één wens, acteur worden. En daarvoor moet hij naar Los Angelos, de woonplaats van Bree.
Na wat wikken en wegen van Bree (ze moet immers op tijd thuis zijn voor haar operatie) besluit ze Toby naar Los Angelos te brengen. Onderweg leren ze elkaar wat beter kennen. Ze vertrouwen elkaar tot op zekere hoogte in de rollen die ze hebben aangenomen.
Clichés
De meeste roadmovies hangen van clichés aan elkaar. Het idee is dan ook simpel. Je rijdt met een auto van punt A naar punt B en onderweg gebeurt er van alles. Meestal hebben de twee (of meer) mensen een niet zo heel erg goede relatie met elkaar en onderweg wordt dat een stuk beter.
Dit lijkt in eerste instantie ook te gebeuren in Transamerica. Gelukkig zitten er in de tweede helft een aantal leuke plotwendingen zodat het niet té voorspelbaar wordt.
Wat vertel je?
Hoe vertel je je zoon dat de vrouw die voor hem staat zijn vader is. Vertel je het wel? En wanneer is daar het juiste moment? Moet je meteen uit de kast komen? Dat zijn de centrale vragen die spelen in Transamerica. Deze zware punten worden op een lichte manier aan de orde gesteld. Transseksualiteit is een belangrijk thema van de film, het bepaald ook voor een groot deel de gebeurtenissen, maar het is gelukkig niet het enige.
Transamerica is een leuke amusante film die op een luchtige manier een moeilijk thema aan de orde stelt. In de film wordt niet moeilijk gedaan over transsseksualiteit, Bree wordt niet als een freak of als een zielig persoon neergezet. Het is een sterke vrouw, die een hoop heeft moeten doormaken om uiteindelijk te worden wie ze is: Bree, een vrouw.
Transamerica draait nu in de bioscoop.
Toch zie je iets vreemds aan haar. Als je goed kijkt, ziet ze eruit als een travestiet, een dragqueen. Je hoort haar praten, duidelijk een drag. Maar dan wel één met echte borsten.
Trans
Bree is transseksueel. Niets meer en niets minder. We leren haar een week voor haar grote operatie kennen.
Ze zit in de laatste fase van haar metamorfose, de laatste ingreep die haar van man definitief een vrouw zal maken. Alles gaat voor de wind, totdat ze een telefoontje krijgt van het huis van bewaring in New York.
Christelijke organisatie
De vraag is of ze de borgsom van een jongen wil betalen. Het blijkt haar zoon te zijn, waarvan ze het bestaan niet eens afwist. Ze stapt in het vliegtuig naar The Big Apple om de jongen uit de nor te halen. Bree stelt zich voor als een medewerker van een Christelijke organisatie. Toby (de nog onbekende Kevin Zegers), haar zoon, heeft maar één wens, acteur worden. En daarvoor moet hij naar Los Angelos, de woonplaats van Bree.
Na wat wikken en wegen van Bree (ze moet immers op tijd thuis zijn voor haar operatie) besluit ze Toby naar Los Angelos te brengen. Onderweg leren ze elkaar wat beter kennen. Ze vertrouwen elkaar tot op zekere hoogte in de rollen die ze hebben aangenomen.
Clichés
De meeste roadmovies hangen van clichés aan elkaar. Het idee is dan ook simpel. Je rijdt met een auto van punt A naar punt B en onderweg gebeurt er van alles. Meestal hebben de twee (of meer) mensen een niet zo heel erg goede relatie met elkaar en onderweg wordt dat een stuk beter.
Dit lijkt in eerste instantie ook te gebeuren in Transamerica. Gelukkig zitten er in de tweede helft een aantal leuke plotwendingen zodat het niet té voorspelbaar wordt.
Wat vertel je?
Hoe vertel je je zoon dat de vrouw die voor hem staat zijn vader is. Vertel je het wel? En wanneer is daar het juiste moment? Moet je meteen uit de kast komen? Dat zijn de centrale vragen die spelen in Transamerica. Deze zware punten worden op een lichte manier aan de orde gesteld. Transseksualiteit is een belangrijk thema van de film, het bepaald ook voor een groot deel de gebeurtenissen, maar het is gelukkig niet het enige.
Transamerica is een leuke amusante film die op een luchtige manier een moeilijk thema aan de orde stelt. In de film wordt niet moeilijk gedaan over transsseksualiteit, Bree wordt niet als een freak of als een zielig persoon neergezet. Het is een sterke vrouw, die een hoop heeft moeten doormaken om uiteindelijk te worden wie ze is: Bree, een vrouw.
Transamerica draait nu in de bioscoop.