Vrije seks(praat)
Column | Sjors van Kessenich
Gepubliceerd op: 05 april 2006
Het was op een vrijdagavond tijdens een verjaardag. Men zat te bespreken wat men de daaropvolgende zaterdagavond zou gaan doen.
Bijna allemaal ging men uit naar hetzelfde café, echter één persoon niet.
Deze jongen liet zich ontvallen dat hij met zijn vriend naar een club zou gaan, ik noem de naam niet, die alom bekend stond voor de homoparenavonden die er gegeven werden. Een seksclub voor homomannen om precies te zijn, waar mannenstellen bijeen komen om vervolgens seks te hebben met andere mannen.
Met die mededeling wist ik dus in één klap dat deze jongen zich de daaropvolgende avond door een onbekende persoon zou laten bevredigen.
Hij en zijn vriend zouden thuis nog eventjes goed douchen, wellicht wat intieme plekken bijscheren, in de auto stappen, naar de club rijden, binnengaan, zich uitkleden en vervolgens (stel ik mij dan voor) halfnaakt of helemaal naakt door een schemerige ruimte gaan lopen met een drankje, op zoek naar vreemde piemels.
Ik was perplex! Maar het werd nog erger. Met stomheid geslagen zag ik hoe alle andere aanwezigen instemmend knikten, als teken dat ze zijn boodschap wel degelijk verstaan hadden.
Als naïeve Belg verwachtte ik verbaasde reacties op het feit dat die mededeling allengs gedáán werd. Maar dat gebeurde niet.
In Vlaanderen is men zich er van bewust dat de Hollanders vrijer zijn. Het drugsbeleid is internationaal een goed uithangbord voor deze attitude, maar de seksuele revolutie zoals Nederland die decennia geleden kende, is helaas slechts ten dele ook doorgedrongen in België.
De Belgen vormen daarmee nu een vale kopie van de Hollanders. Men dóet en kán het misschien wel, maar het is niet bespreekbaar. Een cruciaal verschil.
Inmiddels heb ik een rijke groep Hollandse vrienden. Ook bij hen blijft het me opvallen hoe vrij Hollandse Homo’s zijn als het op seks aankomt.
Men treft elkaar en spreekt over de afgelopen week. Het is in zo’n setting niet vreemd dat één van de aanwezigen uitroept dat hij “afgelopen woensdag gedate heeft met een enorm knappe jongen”, waarop met enige regelmaat een uitgebreide beschrijving volgt van de jongen, zijn lading onder de navel en de kwaliteiten die hij in bed aanbood.
Ik ken nu mensen die openlijk en kleurrijk praten over hun voorliefdes voor achtereenvolgens softe SM, rimmen (kontlikken dus) en grote piemels. Dat is mij meermalen in geuren en kleuren verteld. Zelfs een enkele dubbele penetratie is in het verleden – herinner ik mij nog duidelijk – ter sprake gekomen.
Ik heb er wel bewondering voor gekregen, die vrije seks(praat).
De één houdt van korfballen, de ander sleutelt graag aan auto’s en weer een ander doet het graag met getinte types die hij van het internet haalt. Inmiddels leef ik in de heilige veronderstelling dat alle Hollandse Homo’s met enig IQ op álle gebieden erg tolerant zijn.
Ik heb maling aan attributen of heren met uitzonderlijke lichaamskenmerken. Mijn bedvoorkeuren zijn niet bijster interessant, maar toch praat ik tegenwoordig wel over mijn ervaringen wanneer mij dat zo uitkomt. En mijn omgeving luistert dan. Die vrijheid is een verademing voor iemand die dat niet zo gewend is.
Men zal seksuele uitspattingen (en mededelingen daarover) simpelweg accepteren. Dat verdient een applaus.
Het is altijd beter dan het alternatief, waarbij van die hypocrieten zulk gedrag afkeuren, bestempelen als ‘raar’ en er over doen alsof het een grote schande is. Met zulke mensen is de Vlaamse homowereld toch nog voor een groot deel gevuld.
Een jongen die zich anoniem via het internet aan de bedspijlen vast laat binden en zich af laat ranselen door een man van 200 kilo, zal ’s anderdaags met zijn vrienden hard lachen om de roddels over andere jongens, alsof hij de braafheid zelve is.
Zulk gedrag heb ik onder de Hollandse Homo’s tot op heden alleen kunnen bespeuren bij sommige mensen waarbij het IQ vaak niet onder doet voor een kamerplant. Omdat zij, zo redeneer ik dan maar, kennelijk niet de geestelijke capaciteiten hebben om te begrijpen waar het begrip ‘vrijheid’ anno nu ten volste voor staat.
Bijna allemaal ging men uit naar hetzelfde café, echter één persoon niet.
Deze jongen liet zich ontvallen dat hij met zijn vriend naar een club zou gaan, ik noem de naam niet, die alom bekend stond voor de homoparenavonden die er gegeven werden. Een seksclub voor homomannen om precies te zijn, waar mannenstellen bijeen komen om vervolgens seks te hebben met andere mannen.
Met die mededeling wist ik dus in één klap dat deze jongen zich de daaropvolgende avond door een onbekende persoon zou laten bevredigen.
Hij en zijn vriend zouden thuis nog eventjes goed douchen, wellicht wat intieme plekken bijscheren, in de auto stappen, naar de club rijden, binnengaan, zich uitkleden en vervolgens (stel ik mij dan voor) halfnaakt of helemaal naakt door een schemerige ruimte gaan lopen met een drankje, op zoek naar vreemde piemels.
Ik was perplex! Maar het werd nog erger. Met stomheid geslagen zag ik hoe alle andere aanwezigen instemmend knikten, als teken dat ze zijn boodschap wel degelijk verstaan hadden.
Als naïeve Belg verwachtte ik verbaasde reacties op het feit dat die mededeling allengs gedáán werd. Maar dat gebeurde niet.
In Vlaanderen is men zich er van bewust dat de Hollanders vrijer zijn. Het drugsbeleid is internationaal een goed uithangbord voor deze attitude, maar de seksuele revolutie zoals Nederland die decennia geleden kende, is helaas slechts ten dele ook doorgedrongen in België.
De Belgen vormen daarmee nu een vale kopie van de Hollanders. Men dóet en kán het misschien wel, maar het is niet bespreekbaar. Een cruciaal verschil.
Inmiddels heb ik een rijke groep Hollandse vrienden. Ook bij hen blijft het me opvallen hoe vrij Hollandse Homo’s zijn als het op seks aankomt.
Men treft elkaar en spreekt over de afgelopen week. Het is in zo’n setting niet vreemd dat één van de aanwezigen uitroept dat hij “afgelopen woensdag gedate heeft met een enorm knappe jongen”, waarop met enige regelmaat een uitgebreide beschrijving volgt van de jongen, zijn lading onder de navel en de kwaliteiten die hij in bed aanbood.
Ik ken nu mensen die openlijk en kleurrijk praten over hun voorliefdes voor achtereenvolgens softe SM, rimmen (kontlikken dus) en grote piemels. Dat is mij meermalen in geuren en kleuren verteld. Zelfs een enkele dubbele penetratie is in het verleden – herinner ik mij nog duidelijk – ter sprake gekomen.
Ik heb er wel bewondering voor gekregen, die vrije seks(praat).
De één houdt van korfballen, de ander sleutelt graag aan auto’s en weer een ander doet het graag met getinte types die hij van het internet haalt. Inmiddels leef ik in de heilige veronderstelling dat alle Hollandse Homo’s met enig IQ op álle gebieden erg tolerant zijn.
Ik heb maling aan attributen of heren met uitzonderlijke lichaamskenmerken. Mijn bedvoorkeuren zijn niet bijster interessant, maar toch praat ik tegenwoordig wel over mijn ervaringen wanneer mij dat zo uitkomt. En mijn omgeving luistert dan. Die vrijheid is een verademing voor iemand die dat niet zo gewend is.
Men zal seksuele uitspattingen (en mededelingen daarover) simpelweg accepteren. Dat verdient een applaus.
Het is altijd beter dan het alternatief, waarbij van die hypocrieten zulk gedrag afkeuren, bestempelen als ‘raar’ en er over doen alsof het een grote schande is. Met zulke mensen is de Vlaamse homowereld toch nog voor een groot deel gevuld.
Een jongen die zich anoniem via het internet aan de bedspijlen vast laat binden en zich af laat ranselen door een man van 200 kilo, zal ’s anderdaags met zijn vrienden hard lachen om de roddels over andere jongens, alsof hij de braafheid zelve is.
Zulk gedrag heb ik onder de Hollandse Homo’s tot op heden alleen kunnen bespeuren bij sommige mensen waarbij het IQ vaak niet onder doet voor een kamerplant. Omdat zij, zo redeneer ik dan maar, kennelijk niet de geestelijke capaciteiten hebben om te begrijpen waar het begrip ‘vrijheid’ anno nu ten volste voor staat.