Nichtengedrag maakt meer kapot dan je lief is
Column | Vera Duivensteijn
Gepubliceerd op: 29 maart 2006
Stel je voor: je hebt een belangenorganisatie met jarenlange ervaring, een groot netwerk en een redelijke aanhang. Het werk dat gedaan moet worden, wordt goed uitgevoerd.
Er ontstaan intern een aantal conflicten en mensen houden elkaar de hand boven het hoofd. Het conflict loopt hoog op en wordt breed uitgemeten in de pers. Andere medewerkers van de organisatie klappen uit de school en het hele hebben en houden van de organisatie ligt op tafel.
Uiteindelijk verlaten het bestuur en de directeur het schip. Na een overgangsperiode wordt er een nieuw bestuur gekozen en een nieuwe directeur aangesteld. Je zou zeggen dat het nu klaar is.
De verantwoordelijke personen zijn de laan uit en de organisatie kan met frisse moed verder gaan met hun doel: het helpen van mensen.
Klinkt bekend? Dit is het verhaal van Foster Parents Plan, nu Plan Nederland. Een organisatie die zich inzet voor kansarme kinderen in exotische oorden hier ver vandaan.
Drie jaar geleden onderging het Foster Parents Plan een diepe crisis toen aan het licht kwam dat een aantal hoge piefen creatief hadden geschoven met geld. Het bestuur is toen de laan uitgestuurd en het verhaal stond letterlijk in alle kranten.
Het hele gedoe heeft Plan Nederland bakken met geld gekost: veel donateurs zijn uit onvrede weggelopen. Nu, 2006, lijkt iedereen dit akkefietje te zijn vergeten.
Plan heeft een naamsverandering ondergaan en er een goede publiciteitscampagne tegenaan gegooid. De donateurs zijn weer teruggekomen en er lijkt geen vuiltje meer aan de lucht te zijn. Niets herinnert nog aan de boekhoudschandalen van drie jaar geleden. Dit hád echter ook het verhaal van COC Nederland kunnen zijn...
Het COC maakte in 2004 een crisis door waarbij de directeur werd ontslagen en later het bestuur zelf opstapte. Er werd een nieuw bestuur gekozen en een verse directeur aangenomen. Klaar. Nog een publiciteitscampagne om de verloren leden weer terug te winnen en niets zou nog herinneren dat er ooit een probleem is geweest.
Het hád gekund.
Het probleem is dat het COC een homobelangenvereniging is en veel homo’s nou eenmaal kampen met (mediageilheid en) nichtengedrag. Vals nichtengedrag welteverstaan.
Dat nichtengedrag zorgt ervoor dat de crisis nooit uit het collectieve geheugen gewist zal worden. Op de een of ander manier is er altijd wel ergens een valse nicht die vindt dat hij het COC nog een trap na moet geven. Het gaat zelfs zo ver dat er een nieuwe homobelangenvereniging wordt opgericht. Buiten het clubje dat zich al had opgericht uit onvrede over de traagheid van het COC is dat vereniging nummer drie.
Nóg een vereniging. Nog een club mensen die zich inzet voor de homo’s in het land. Daar hadden we er toch al een van?
Maar volgens de oprichters is het iets geheel anders. Ze werken zonder subsidie. Ze hebben volgens eigen zeggen meer leden dan het COC. Leden die worden verkregen via lidorganisaties. Leden die zelf niet eens weten dat ze lid zijn.
De situatie nu? Vereniging nummer twee is zo goed als failliet, vereniging nummer drie gooit met modder naar het COC en die doen alsof hun neus bloedt.
Heren, waarom!
Kunnen we niet met z'n allen een gezellig theekransje organiseren en gewoon doen wat er gedaan moet worden? Je hoeft niet elkaars beste vrienden te worden, maar stop met dat valse nichtengedrag! Hoe kan er anders geëmancipeerd worden?
Er ontstaan intern een aantal conflicten en mensen houden elkaar de hand boven het hoofd. Het conflict loopt hoog op en wordt breed uitgemeten in de pers. Andere medewerkers van de organisatie klappen uit de school en het hele hebben en houden van de organisatie ligt op tafel.
Uiteindelijk verlaten het bestuur en de directeur het schip. Na een overgangsperiode wordt er een nieuw bestuur gekozen en een nieuwe directeur aangesteld. Je zou zeggen dat het nu klaar is.
De verantwoordelijke personen zijn de laan uit en de organisatie kan met frisse moed verder gaan met hun doel: het helpen van mensen.
Klinkt bekend? Dit is het verhaal van Foster Parents Plan, nu Plan Nederland. Een organisatie die zich inzet voor kansarme kinderen in exotische oorden hier ver vandaan.
Drie jaar geleden onderging het Foster Parents Plan een diepe crisis toen aan het licht kwam dat een aantal hoge piefen creatief hadden geschoven met geld. Het bestuur is toen de laan uitgestuurd en het verhaal stond letterlijk in alle kranten.
Het hele gedoe heeft Plan Nederland bakken met geld gekost: veel donateurs zijn uit onvrede weggelopen. Nu, 2006, lijkt iedereen dit akkefietje te zijn vergeten.
Plan heeft een naamsverandering ondergaan en er een goede publiciteitscampagne tegenaan gegooid. De donateurs zijn weer teruggekomen en er lijkt geen vuiltje meer aan de lucht te zijn. Niets herinnert nog aan de boekhoudschandalen van drie jaar geleden. Dit hád echter ook het verhaal van COC Nederland kunnen zijn...
Het COC maakte in 2004 een crisis door waarbij de directeur werd ontslagen en later het bestuur zelf opstapte. Er werd een nieuw bestuur gekozen en een verse directeur aangenomen. Klaar. Nog een publiciteitscampagne om de verloren leden weer terug te winnen en niets zou nog herinneren dat er ooit een probleem is geweest.
Het hád gekund.
Het probleem is dat het COC een homobelangenvereniging is en veel homo’s nou eenmaal kampen met (mediageilheid en) nichtengedrag. Vals nichtengedrag welteverstaan.
Dat nichtengedrag zorgt ervoor dat de crisis nooit uit het collectieve geheugen gewist zal worden. Op de een of ander manier is er altijd wel ergens een valse nicht die vindt dat hij het COC nog een trap na moet geven. Het gaat zelfs zo ver dat er een nieuwe homobelangenvereniging wordt opgericht. Buiten het clubje dat zich al had opgericht uit onvrede over de traagheid van het COC is dat vereniging nummer drie.
Nóg een vereniging. Nog een club mensen die zich inzet voor de homo’s in het land. Daar hadden we er toch al een van?
Maar volgens de oprichters is het iets geheel anders. Ze werken zonder subsidie. Ze hebben volgens eigen zeggen meer leden dan het COC. Leden die worden verkregen via lidorganisaties. Leden die zelf niet eens weten dat ze lid zijn.
De situatie nu? Vereniging nummer twee is zo goed als failliet, vereniging nummer drie gooit met modder naar het COC en die doen alsof hun neus bloedt.
Heren, waarom!
Kunnen we niet met z'n allen een gezellig theekransje organiseren en gewoon doen wat er gedaan moet worden? Je hoeft niet elkaars beste vrienden te worden, maar stop met dat valse nichtengedrag! Hoe kan er anders geëmancipeerd worden?