Rita is onschuldig!
Column | Vera Duivensteijn
Gepubliceerd op: 08 maart 2006
Verdonk wil Iraanse homoseksuele asielzoekers terugsturen naar Iran. Het is een schande. Iedereen spreekt er schande over. Verdonk wil Iraanse homoseksuele asielzoekers terugsturen naar Iran...
Het idee van asiel zoeken in een ander land is dat je een veilige plek zoekt om te wonen omdat dat in het land waar je vandaan komt niet kan. Als later blijkt dat het land waar je vandaan komt wel veilig is, kun je weer terug. Dat is beter voor beide partijen. Het land waar de asielzoeker woont, in dit geval Nederland, en de asielzoeker, omdat leven in een ander vreemd land toch erg lastig is. Lastiger dan leven in je eigen land, waar je de taal en cultuur goed kent.
In Iran is het lang onveilig geweest voor homoseksuelen.
Homoseksualiteit is bij de wet verboden en in principe kun je erom worden opgehangen. In augustus vorig jaar leek dit ook te gebeuren. Twee jongens die nog geen achttien waren zouden worden opgehangen vanwege hun relatie. De hele (homo-)wereld stond daarvan op zijn kop en de Iraniërs waren toch zo zielig dat ze maar voor altijd hier moesten blijven.
Maar aan de andere kant: die wetten bestaan al tientallen, zo niet honderden jaren. Al die tijd hebben homo’s, zij het in het geniep, kunnen leven. Zolang je niet provoceert en niet op straat je vriendje aflebbert is er geen probleem.
Na 'langdurig onderzoek' is gebleken dat ook de jongens in Iran niet zijn opgehangen om hun homoseksualiteit. In het ambtsbericht van het ministerie van Buitenlandse Zaken staat namelijk letterlijk:
“Volgens een door de minister van Buitenlandse Zaken ontvangen Iraanse diplomatieke nota betrof het executie van twee meerderjarige mannen die zich zouden hebben schuldig gemaakt aan beroving, kidnapping en verkrachting van een minderjarige.”
Inderdaad. Er zijn voor de Iraanse wet twee meerderjarige jongens opgehangen omdat ze zich schuldig hebben gemaakt aan verkrachting van een minderjarige jongen. Je bent namelijk in Iran al meerderjarig als je de leeftijd van 15 maanjaren hebt bereikt.
Even een reconstructie.
Twee jongens van 17 worden verliefd op elkaar en hebben in het geniep seks met elkaar. Moet kunnen. Op een dag vinden ze een dertienjarige jongen die ze wel leuk vinden. Ze bieden hem geld aan en versieren hem. De jongen gaat mee met de andere twee en ze hebben een trio’tje.
Het dertienjarige jongetje wordt bang en vertelt het verhaal aan zijn vader, die hem vervolgens meeneemt naar het politiebureau. In de hele wereld is het zo dat een verkrachtingsverhaal van een kind boven het verhaal van de vermeende dader gaat. Het jongetje wordt geloofd, de twee andere jongens opgepakt en opgehangen, zoals de Iraanse wet voorschrijft.
Op basis van déze gegevens is door het ministerie van Buitenlandse zaken, onder leiding van minister Bot, een rapport geschreven: het ambtsbericht. Minister Verdonk, van vreemdelingenzaken, moet haar beleid baseren op díe ambtsberichten. Dát is de informatie waar zij mee werkt.
Zij besluit aan de hand van die rapporten of mensen als asielzoeker in Nederland mogen blijven of dat ze weg moeten.
Het rapport concludeert dat het veilig is, dus ze kan niet anders dan de homoasielzoekers weer terugsturen naar Iran. Dat is namelijk de Nederlandse wet.
De Nederlandse wet, het Nederlandse asielzoekersbeleid dat wordt gebaseerd op corrupte rechters in een land hier ver vandaan. De ambtenaren van Minister Bot lezen een paar stukken door van diezelfde corrupte rechters en zeggen dat het veilig is.
Dáár zit de fout, niet bij Rita.
Het idee van asiel zoeken in een ander land is dat je een veilige plek zoekt om te wonen omdat dat in het land waar je vandaan komt niet kan. Als later blijkt dat het land waar je vandaan komt wel veilig is, kun je weer terug. Dat is beter voor beide partijen. Het land waar de asielzoeker woont, in dit geval Nederland, en de asielzoeker, omdat leven in een ander vreemd land toch erg lastig is. Lastiger dan leven in je eigen land, waar je de taal en cultuur goed kent.
In Iran is het lang onveilig geweest voor homoseksuelen.
Homoseksualiteit is bij de wet verboden en in principe kun je erom worden opgehangen. In augustus vorig jaar leek dit ook te gebeuren. Twee jongens die nog geen achttien waren zouden worden opgehangen vanwege hun relatie. De hele (homo-)wereld stond daarvan op zijn kop en de Iraniërs waren toch zo zielig dat ze maar voor altijd hier moesten blijven.
Maar aan de andere kant: die wetten bestaan al tientallen, zo niet honderden jaren. Al die tijd hebben homo’s, zij het in het geniep, kunnen leven. Zolang je niet provoceert en niet op straat je vriendje aflebbert is er geen probleem.
Na 'langdurig onderzoek' is gebleken dat ook de jongens in Iran niet zijn opgehangen om hun homoseksualiteit. In het ambtsbericht van het ministerie van Buitenlandse Zaken staat namelijk letterlijk:
“Volgens een door de minister van Buitenlandse Zaken ontvangen Iraanse diplomatieke nota betrof het executie van twee meerderjarige mannen die zich zouden hebben schuldig gemaakt aan beroving, kidnapping en verkrachting van een minderjarige.”
Inderdaad. Er zijn voor de Iraanse wet twee meerderjarige jongens opgehangen omdat ze zich schuldig hebben gemaakt aan verkrachting van een minderjarige jongen. Je bent namelijk in Iran al meerderjarig als je de leeftijd van 15 maanjaren hebt bereikt.
Even een reconstructie.
Twee jongens van 17 worden verliefd op elkaar en hebben in het geniep seks met elkaar. Moet kunnen. Op een dag vinden ze een dertienjarige jongen die ze wel leuk vinden. Ze bieden hem geld aan en versieren hem. De jongen gaat mee met de andere twee en ze hebben een trio’tje.
Het dertienjarige jongetje wordt bang en vertelt het verhaal aan zijn vader, die hem vervolgens meeneemt naar het politiebureau. In de hele wereld is het zo dat een verkrachtingsverhaal van een kind boven het verhaal van de vermeende dader gaat. Het jongetje wordt geloofd, de twee andere jongens opgepakt en opgehangen, zoals de Iraanse wet voorschrijft.
Op basis van déze gegevens is door het ministerie van Buitenlandse zaken, onder leiding van minister Bot, een rapport geschreven: het ambtsbericht. Minister Verdonk, van vreemdelingenzaken, moet haar beleid baseren op díe ambtsberichten. Dát is de informatie waar zij mee werkt.
Zij besluit aan de hand van die rapporten of mensen als asielzoeker in Nederland mogen blijven of dat ze weg moeten.
Het rapport concludeert dat het veilig is, dus ze kan niet anders dan de homoasielzoekers weer terugsturen naar Iran. Dat is namelijk de Nederlandse wet.
De Nederlandse wet, het Nederlandse asielzoekersbeleid dat wordt gebaseerd op corrupte rechters in een land hier ver vandaan. De ambtenaren van Minister Bot lezen een paar stukken door van diezelfde corrupte rechters en zeggen dat het veilig is.
Dáár zit de fout, niet bij Rita.