Een veilig thuis voor homo’s uit de hele wereld
Column | Petra Hoogerwerf
Gepubliceerd op: 06 maart 2006
D66 staat als geen ander pal voor gelijke rechten van homo's/lesbo’s en hetero's. Denk aan het homohuwelijk, het opkomen voor homoseksuele asielzoekers die naar onveilige landen worden teruggestuurd en onze inzet voor adoptieregelingen en meemoederschap voor lesbische vrouwen. Ook D66 Amsterdam zet zich in voor homo’s. Hierbij hebben we vijf speerpunten.
Als eerste maakt D66 Amsterdam zich grote zorgen over de toenemende discriminatie tussen mensen. Het komt vaker voor dat homo’s zich aanpassen, geweldsmisdrijven niet melden of met een kluitje in het riet worden weggestuurd bij de politie. Daarom moet de politie beter toegerust worden om zogenaamde hate crimes te registeren. D66 vindt dat geweldsmisdrijven die expliciet op bepaalde groepen in de samenleving worden gericht strenger bestraft moeten worden. Ook moeten subsidies en vergunningen worden ingetrokken bij alle instellingen die aanzetten tot discriminatie.
Op scholen moet sterker ingezet worden op voorlichting en begeleiding. Het is een schande dat steeds meer leraren worden gepest en de schoolleiding hen daarbij niet ondersteunt.
Laat staan de leerlingen die niet uit de kast komen. Op school begint het: als mensen niet jong leren dat homofobie onacceptabel is (en dat homo's hele gewone mensen zijn) dan zullen ze dat later niet meer leren.
Dat homoseksualiteit op school nog lang niet gewoon is, bleek uit de actie van homojongerenblad Expreszo, dat een voorlichtingsnummer naar Nederlandse scholen stuurde en veel exemplaren teruggestuurd kreeg omdat scholen het thema niet aandurfden te snijden. Ik vind dat we snel een Amsterdams nummer moeten maken van de Expreszo.
Een ander probleem dat D66 wil aanpakken is de woonproblematiek rondom homoseksuele ouderen. In verpleeghuizen raken ze vaak in een isolement omdat hun levensstijl niet wordt begrepen. ‘Waar zijn uw kleinkinderen?’ D66 maakt zich hard om meer woonvormen in Amsterdam te maken waar ouderen kunnen wonen op de manier waarop ze al hun hele leven hebben gewoond. Waarom moet een oudere zich opeens gaan aanpassen aan een sociale omgeving waarbij ze zich niet op hun gemak voelen? Het woonbeleid moet beter worden afgestemd op de geïndividualiseerde maatschappij.
Vierde punt is de toenemende vertrutting in het uitgaanscircuit. Nog niet zo heel lang geleden kwamen homo’s en lesbo’s van over de hele wereld naar Amsterdam, omdat het hier gebéurde.
Nu zijn de grote en toonaangevende homoclubs gesloten en vinden er minder gay-evenementen plaats. Vorige week zei fractievoorzitter Lousewies van der Laan: ‘Het huidige college van PvdA, VVD en CDA hebben laten gebeuren dat Amsterdam steeds meer een slaapstad wordt in plaats van een stapstad. En een stad die niet leeft en niet bruist, kan niet de homohoofdstad van Europa zijn!’ Oplossingen zijn het verruimen van de openingstijden voor horeca en het ruim baan geven aan homo-evenementen zoals de Gay-Parade.
Tot slot: veel homoseksuele vluchtelingen vragen in Nederland asiel aan. Zij komen vaak uit landen waar homoseksualiteit leidt tot verstoting en geweld door landgenoten en vervolging door de overheid. De confronterende verhalen en beelden van de vermoorde lesbische Fanny Ann Eddy en de twee opgehangen homoseksuele jongens in Iran staan in ons collectieve geheugen gegrift.
Na Kamervragen van D66 werd besloten om terugzending naar Iran voorlopig stop te zetten. Bovendien gaat de regering, op voorstel van D66, nu eindelijk grondig onderzoek doen naar de situatie van homo’s in dit soort landen, voordat ze worden teruggestuurd. Bittere noodzaak, nu de kans groot is dat de uitgezette asielzoeker mishandeling of erger wacht.
Maar ook in Nederland zijn homoseksuele asielzoekers niet altijd veilig. Ze worden opgevangen temidden van andere vluchtelingen die vaak een homovijandige houding hebben.
Een homoseksuele asielzoeker kan worden gehuisvest met orthodoxe moslims uit hetzelfde land; niet bepaald een ideale combinatie. Ervoor uitkomen in een asielzoekerscentrum is vaak bedreigend of zelfs gevaarlijk. Asielzoekers voelen zich in het nauw gedreven en vinden het moeilijk dit aan te kaarten bij de Nederlandse autoriteiten. Het COC Amsterdam en de Schorer Stichting krijgen steeds meer asielzoekers op het spreekuur die dit zelfde verhaal vertellen.
Juist Amsterdam zou zich het lot van deze mensen moeten aantrekken. Burgemeester Cohen kan homoseksuele asielzoekers een eigen veilige opvangplek bieden. Hij kan zich bij minister Verdonk hard maken voor homoseksuele asielzoekers die dreigen te worden uitgezet naar landen waar ze gevaar lopen. Amsterdam hoort homoseksuele vluchtelingen een veilige haven te bieden om onze internationale reputatie als tolerante gay capitol écht waar te maken.
Thuis in een wereldstad is ons motto. Daarom maakt D66 Amsterdam maakt zich hard voor een levendig homo-uitgaansleven, goede opvang van homoseksuele asielzoekers en een veilige leefomgeving.
Petra Hoogerwerf is kandidaat raadslid namens D66 Amsterdam: lijst 6, nummer 3. Ze schreef deze column als reactie op een open uitnodiging van RozeRijk.nl aan jonge politici die verkiesbaar zijn in de gemeenteraadsverkiezingen.
Als eerste maakt D66 Amsterdam zich grote zorgen over de toenemende discriminatie tussen mensen. Het komt vaker voor dat homo’s zich aanpassen, geweldsmisdrijven niet melden of met een kluitje in het riet worden weggestuurd bij de politie. Daarom moet de politie beter toegerust worden om zogenaamde hate crimes te registeren. D66 vindt dat geweldsmisdrijven die expliciet op bepaalde groepen in de samenleving worden gericht strenger bestraft moeten worden. Ook moeten subsidies en vergunningen worden ingetrokken bij alle instellingen die aanzetten tot discriminatie.
Op scholen moet sterker ingezet worden op voorlichting en begeleiding. Het is een schande dat steeds meer leraren worden gepest en de schoolleiding hen daarbij niet ondersteunt.
Laat staan de leerlingen die niet uit de kast komen. Op school begint het: als mensen niet jong leren dat homofobie onacceptabel is (en dat homo's hele gewone mensen zijn) dan zullen ze dat later niet meer leren.
Dat homoseksualiteit op school nog lang niet gewoon is, bleek uit de actie van homojongerenblad Expreszo, dat een voorlichtingsnummer naar Nederlandse scholen stuurde en veel exemplaren teruggestuurd kreeg omdat scholen het thema niet aandurfden te snijden. Ik vind dat we snel een Amsterdams nummer moeten maken van de Expreszo.
Een ander probleem dat D66 wil aanpakken is de woonproblematiek rondom homoseksuele ouderen. In verpleeghuizen raken ze vaak in een isolement omdat hun levensstijl niet wordt begrepen. ‘Waar zijn uw kleinkinderen?’ D66 maakt zich hard om meer woonvormen in Amsterdam te maken waar ouderen kunnen wonen op de manier waarop ze al hun hele leven hebben gewoond. Waarom moet een oudere zich opeens gaan aanpassen aan een sociale omgeving waarbij ze zich niet op hun gemak voelen? Het woonbeleid moet beter worden afgestemd op de geïndividualiseerde maatschappij.
Vierde punt is de toenemende vertrutting in het uitgaanscircuit. Nog niet zo heel lang geleden kwamen homo’s en lesbo’s van over de hele wereld naar Amsterdam, omdat het hier gebéurde.
Nu zijn de grote en toonaangevende homoclubs gesloten en vinden er minder gay-evenementen plaats. Vorige week zei fractievoorzitter Lousewies van der Laan: ‘Het huidige college van PvdA, VVD en CDA hebben laten gebeuren dat Amsterdam steeds meer een slaapstad wordt in plaats van een stapstad. En een stad die niet leeft en niet bruist, kan niet de homohoofdstad van Europa zijn!’ Oplossingen zijn het verruimen van de openingstijden voor horeca en het ruim baan geven aan homo-evenementen zoals de Gay-Parade.
Tot slot: veel homoseksuele vluchtelingen vragen in Nederland asiel aan. Zij komen vaak uit landen waar homoseksualiteit leidt tot verstoting en geweld door landgenoten en vervolging door de overheid. De confronterende verhalen en beelden van de vermoorde lesbische Fanny Ann Eddy en de twee opgehangen homoseksuele jongens in Iran staan in ons collectieve geheugen gegrift.
Na Kamervragen van D66 werd besloten om terugzending naar Iran voorlopig stop te zetten. Bovendien gaat de regering, op voorstel van D66, nu eindelijk grondig onderzoek doen naar de situatie van homo’s in dit soort landen, voordat ze worden teruggestuurd. Bittere noodzaak, nu de kans groot is dat de uitgezette asielzoeker mishandeling of erger wacht.
Maar ook in Nederland zijn homoseksuele asielzoekers niet altijd veilig. Ze worden opgevangen temidden van andere vluchtelingen die vaak een homovijandige houding hebben.
Een homoseksuele asielzoeker kan worden gehuisvest met orthodoxe moslims uit hetzelfde land; niet bepaald een ideale combinatie. Ervoor uitkomen in een asielzoekerscentrum is vaak bedreigend of zelfs gevaarlijk. Asielzoekers voelen zich in het nauw gedreven en vinden het moeilijk dit aan te kaarten bij de Nederlandse autoriteiten. Het COC Amsterdam en de Schorer Stichting krijgen steeds meer asielzoekers op het spreekuur die dit zelfde verhaal vertellen.
Juist Amsterdam zou zich het lot van deze mensen moeten aantrekken. Burgemeester Cohen kan homoseksuele asielzoekers een eigen veilige opvangplek bieden. Hij kan zich bij minister Verdonk hard maken voor homoseksuele asielzoekers die dreigen te worden uitgezet naar landen waar ze gevaar lopen. Amsterdam hoort homoseksuele vluchtelingen een veilige haven te bieden om onze internationale reputatie als tolerante gay capitol écht waar te maken.
Thuis in een wereldstad is ons motto. Daarom maakt D66 Amsterdam maakt zich hard voor een levendig homo-uitgaansleven, goede opvang van homoseksuele asielzoekers en een veilige leefomgeving.
Petra Hoogerwerf is kandidaat raadslid namens D66 Amsterdam: lijst 6, nummer 3. Ze schreef deze column als reactie op een open uitnodiging van RozeRijk.nl aan jonge politici die verkiesbaar zijn in de gemeenteraadsverkiezingen.