Skin, maar dan roze
Recensie | Voormalig zangeres Skunk Anansie in de Melkweg
Gepubliceerd op: 08 november 2005
Bezocht: Skin (pop/rock) | Concert 7 november 2005 (eenmalig) | Melkweg Amsterdam
Skunk Anansie, de band, bestaat inmiddels al een aantal jaren niet meer, maar zangeres Skin is gewoon verder gegaan. Na het opbreken van de band sloeg ze tijdelijk een nieuwe weg in en daarmee was haar eerste soloalbum erg verrassend en voor menig oor vooral ook erg raar.
Het rauwe geluid dat we van Skunk Anansie gewend waren ontbrak helemaal. In plaats daarvan konden we hier en daar wat nog wel wat hip-hop geluidjes horen, maar dat is nu gelukkig allemaal verleden tijd.
Skin is naar een andere platenmaatschappij overgestapt, haar tweede soloplaat is af en ligt begin volgend jaar in de winkels. Maandagavond liet ze in de Melkweg in Amsterdam alvast een voorproefje horen.
Oud & vertrouwd
De nieuwe liedjes klinken oud en vertrouwd. Het is eigenlijk gewoon Skunk Anansie, en nu pas blijkt pas hoe sterk Skin het geluid van de band bepaalde. Het uitstapje naar de hip en de hop was gelukkig maar van korte duur. Tijdens het ruim één uur durende optreden liet ze ook maar één van haar oude nummers horen: de single Faithfullness was het blijkbaar nog net waard om te brengen. De rest van de plaat is inmiddels vergeten. Voor de rest verrassend veel oud werk van Skunk en een aantal nummers van het nieuwe album die er prima bij pasten.
Roze
Bij een gemiddeld rockconcert is bijna het hele publiek hetero. Hier en daar vind je een verdwaalde lesbo of homo, maar die zijn vaak zo goed vermomd dat ze niet opvallen. Dat was maandag wel anders. De openlijk lesbische Skin kan rekenen op een grote schare lesbische fans. Eigenlijk was het meer een gezellig pottenfeestje, waar ook wat andere mensen naar binnen mochten, dan een doorsnee concert.
Ook de homo’s waren goed vertegenwoordigd. Het lijkt wel of er, zodra een artiest er openlijk voor uitkomt dat hij of zij homoseksueel is, voornamelijk mensen van die geaardheid naar een concert komen. Tijdens het optreden verwees Skin niet naar lesbo’s, toch weet iedereen het en dat zorgt voor een aangenaam en leuk 'alles-kan-alles-mag' sfeertje. Toen we na afloop van het concert nog een transseksueel tegenkwamen, was het feestje compleet.
Melkweg
De zaal is nogal klein. Een paar honderd man en het staat bom- en bomvol. Dat zorgde voor een huiskamergevoel waar je heerlijk kon luisteren naar een concert. Het was jammer dat de techniek de geluidssterkte daar niet op had aangepast want eigenlijk stond de volumeknop veel te hoog.
De lol spatte van het podium af. Je kon zien dat Skin en haar band gewoon lekker aan het spelen waren. Het publiek ging daar in mee en helemaal uit zijn dak toen madame verzon dat ze makkelijk van de bühne af kon stappen, naar het midden van de zaal kon lopen en crowdsurfend weer terug naar haar plekje ging.
Dusss...
Volume of niet: Skins stem is nog steeds fantastisch. Zelfs live haalt ze tonen die biologisch onmogelijk lijken. Combineer dat met een nieuwe en toch herkenbare sound en het is duidelijk: Skin is terug.
Het is jammer dat we nog tot maart volgend jaar moeten wachten op haar nieuwe album. Een ding is zeker: als je van het oude ruige Skunkwerk houdt dan is dat album wél een aanrader.
Meer lezen?
- RozeRijk's Dossier Kunst en Cultuur >>>
Skunk Anansie, de band, bestaat inmiddels al een aantal jaren niet meer, maar zangeres Skin is gewoon verder gegaan. Na het opbreken van de band sloeg ze tijdelijk een nieuwe weg in en daarmee was haar eerste soloalbum erg verrassend en voor menig oor vooral ook erg raar.
Het rauwe geluid dat we van Skunk Anansie gewend waren ontbrak helemaal. In plaats daarvan konden we hier en daar wat nog wel wat hip-hop geluidjes horen, maar dat is nu gelukkig allemaal verleden tijd.
Skin is naar een andere platenmaatschappij overgestapt, haar tweede soloplaat is af en ligt begin volgend jaar in de winkels. Maandagavond liet ze in de Melkweg in Amsterdam alvast een voorproefje horen.
Oud & vertrouwd
De nieuwe liedjes klinken oud en vertrouwd. Het is eigenlijk gewoon Skunk Anansie, en nu pas blijkt pas hoe sterk Skin het geluid van de band bepaalde. Het uitstapje naar de hip en de hop was gelukkig maar van korte duur. Tijdens het ruim één uur durende optreden liet ze ook maar één van haar oude nummers horen: de single Faithfullness was het blijkbaar nog net waard om te brengen. De rest van de plaat is inmiddels vergeten. Voor de rest verrassend veel oud werk van Skunk en een aantal nummers van het nieuwe album die er prima bij pasten.
Roze
Bij een gemiddeld rockconcert is bijna het hele publiek hetero. Hier en daar vind je een verdwaalde lesbo of homo, maar die zijn vaak zo goed vermomd dat ze niet opvallen. Dat was maandag wel anders. De openlijk lesbische Skin kan rekenen op een grote schare lesbische fans. Eigenlijk was het meer een gezellig pottenfeestje, waar ook wat andere mensen naar binnen mochten, dan een doorsnee concert.
Ook de homo’s waren goed vertegenwoordigd. Het lijkt wel of er, zodra een artiest er openlijk voor uitkomt dat hij of zij homoseksueel is, voornamelijk mensen van die geaardheid naar een concert komen. Tijdens het optreden verwees Skin niet naar lesbo’s, toch weet iedereen het en dat zorgt voor een aangenaam en leuk 'alles-kan-alles-mag' sfeertje. Toen we na afloop van het concert nog een transseksueel tegenkwamen, was het feestje compleet.
Melkweg
De zaal is nogal klein. Een paar honderd man en het staat bom- en bomvol. Dat zorgde voor een huiskamergevoel waar je heerlijk kon luisteren naar een concert. Het was jammer dat de techniek de geluidssterkte daar niet op had aangepast want eigenlijk stond de volumeknop veel te hoog.
De lol spatte van het podium af. Je kon zien dat Skin en haar band gewoon lekker aan het spelen waren. Het publiek ging daar in mee en helemaal uit zijn dak toen madame verzon dat ze makkelijk van de bühne af kon stappen, naar het midden van de zaal kon lopen en crowdsurfend weer terug naar haar plekje ging.
Dusss...
Volume of niet: Skins stem is nog steeds fantastisch. Zelfs live haalt ze tonen die biologisch onmogelijk lijken. Combineer dat met een nieuwe en toch herkenbare sound en het is duidelijk: Skin is terug.
Het is jammer dat we nog tot maart volgend jaar moeten wachten op haar nieuwe album. Een ding is zeker: als je van het oude ruige Skunkwerk houdt dan is dat album wél een aanrader.
Meer lezen?
- RozeRijk's Dossier Kunst en Cultuur >>>